Ang 1417 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੧੭)

ਨਾਨਕ ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਮਨੁ ਮਾਨੀਐ ਸਾਚੇ ਸਾਚੀ ਸੋਇ ॥੩੩॥naanak sabadh marai man maaneeaai saache saachee soi ||33||नानक सबदि मरै मनु मानीऐ साचे साची सोइ ॥३३॥نانک سبد مرَے من مانیِاَے ساچے ساچیِ سوا ۔۔۳۳۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਦੁਖੁ ਸਾਗਰੁ ਹੈ ਬਿਖੁ ਦੁਤਰੁ ਤਰਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥maiaa moh dhukh saagar hai bikh dhutar tariaa na jai ||माइआ मोहु दुखु सागरु है बिखु दुतरु तरिआ न जाइ ॥مااآ موهُ دُکھ ساگر هَے بکھ دُتر ترآ ن جاِا ۔۔

ਮੇਰਾ ਮੇਰਾ ਕਰਦੇ ਪਚਿ ਮੁਏ ਹਉਮੈ ਕਰਤ ਵਿਹਾਇ ॥meraa meraa karadhe pach mue haumai karat vihai ||मेरा मेरा करदे पचि मुए हउमै करत विहाइ ॥مےرا مےرا کردے پچ مُاے هامَے کرت وهاا ۔۔

ਮਨਮੁਖਾ ਉਰਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੁ ਹੈ ਅਧ ਵਿਚਿ ਰਹੇ ਲਪਟਾਇ ॥manmukhaa uravaar na paar hai adh vich rahe lapaTai ||मनमुखा उरवारु न पारु है अध विचि रहे लपटाइ ॥منمکھا اُروار ن پار هَے ادھ وچ رهے لپٹاا ۔۔

ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੁ ਕਮਾਵਣਾ ਕਰਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥jo dhur likhiaa su kamaavanaa karanaa kachhoo na jai ||जो धुरि लिखिआ सु कमावणा करणा कछू न जाइ ॥جو دھُر لکھآ سُ کماوݨا کرݨا کچھُو ن جاا ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਗਿਆਨੁ ਰਤਨੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਭੁ ਦੇਖਿਆ ਬ੍ਰਹਮੁ ਸੁਭਾਇ ॥gurmatee giaan ratan man vasai sabh dhekhiaa braham subhai ||गुरमती गिआनु रतनु मनि वसै सभु देखिआ ब्रहमु सुभाइ ॥گُرمتیِ گآن رتن من وسَے سبھ دےکھآ برهم سُبھاِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਬੋਹਿਥੈ ਵਡਭਾਗੀ ਚੜੈ ਤੇ ਭਉਜਲਿ ਪਾਰਿ ਲੰਘਾਇ ॥੩੪॥naanak satigur bohithai vaddabhaagee chaRai te bhaujal paar la(n)ghai ||34||नानक सतिगुरि बोहिथै वडभागी चड़ै ते भउजलि पारि लंघाइ ॥३४॥نانک ستگر بوهتھَے وڈبھاگیِ چڑَے تے بھاجل پار لµگھاِا ۔۔۳۴۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾਤਾ ਕੋ ਨਹੀ ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੇਇ ਆਧਾਰੁ ॥bin satigur dhaataa ko nahee jo har naam dhei aadhaar ||बिनु सतिगुर दाता को नही जो हरि नामु देइ आधारु ॥بٍن ستگر داتا کو نهیِ جو هرِ نام دےا آدھار ۔۔

ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਨਾਉ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਦਾ ਰਹੈ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥gur kirapaa te naau man vasai sadhaa rahai ur dhaar ||गुर किरपा ते नाउ मनि वसै सदा रहै उरि धारि ॥گُر کرپا تے ناا من وسَے سدا رهَے اُر دھار ۔۔

ਤਿਸਨਾ ਬੁਝੈ ਤਿਪਤਿ ਹੋਇ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥tisanaa bujhai tipat hoi har kai nai piaar ||तिसना बुझै तिपति होइ हरि कै नाइ पिआरि ॥تِسنا بُجھَے تپت هوا هر کَے ناا پآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਅਪਨੀ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੩੫॥naanak gurmukh paieeaai har apanee kirapaa dhaar ||35||नानक गुरमुखि पाईऐ हरि अपनी किरपा धारि ॥३५॥نانک گُرمکھ پاایاَے هر اپنیِ کرپا دھار ۔۔۳۵۔۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਜਗਤੁ ਬਰਲਿਆ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥bin sabadhai jagat baraliaa kahanaa kachhoo na jai ||बिनु सबदै जगतु बरलिआ कहणा कछू न जाइ ॥بٍن سبدَے جگت برلآ کهݨا کچھُو ن جاا ۔۔

ਹਰਿ ਰਖੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਸਬਦਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥har rakhe se ubare sabadh rahe liv lai ||हरि रखे से उबरे सबदि रहे लिव लाइ ॥هر رکھے سے اُبرے سبد رهے لو لاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਤਾ ਸਭ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਜਿਨਿ ਰਖੀ ਬਣਤ ਬਣਾਇ ॥੩੬॥naanak karataa sabh kichh jaanadhaa jin rakhee banat banai ||36||नानक करता सभ किछु जाणदा जिनि रखी बणत बणाइ ॥३६॥نانک کرتا سبھ کچھ جاݨدا جن رکھیِ بݨت بݨاا ۔۔۳۶۔۔

ਹੋਮ ਜਗ ਸਭਿ ਤੀਰਥਾ ਪੜਿੑ ਪੰਡਿਤ ਥਕੇ ਪੁਰਾਣ ॥hom jag sabh teerathaa paRi(h) pa(n)ddit thake puraan ||होम जग सभि तीरथा पड़ि्ि पंडित थके पुराण ॥هوم جگ سبھ تیِرتھا پڑِھ پںڈت تھکے پُراݨ ۔۔

ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਨ ਮਿਟਈ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਆਵਣੁ ਜਾਣੁ ॥bikh maiaa moh na miTiee vich haumai aavan jaan ||बिखु माइआ मोहु न मिटई विचि हउमै आवणु जाणु ॥بِکھ ماایا موهُ ن مٹای وچ هامَے آوݨ جاݨ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਮਲੁ ਉਤਰੀ ਹਰਿ ਜਪਿਆ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥satigur miliaai mal utaree har japiaa purakh sujaan ||सतिगुर मिलिऐ मलु उतरी हरि जपिआ पुरखु सुजाणु ॥ستگر ملِاَے مل اُتریِ هرِ جپِآ پُرکھ سُجاݨ ۔۔

ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਿਆ ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥੩੭॥jinaa har har prabh seviaa jan naanak sadh kurabaan ||37||जिना हरि हरि प्रभु सेविआ जन नानकु सद कुरबाणु ॥३७॥جٍنا هر هرِ پربھ سےوآ جن نانک سد کُرباݨ ۔۔۳۷۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਬਹੁ ਚਿਤਵਦੇ ਬਹੁ ਆਸਾ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰ ॥maiaa moh bahu chitavadhe bahu aasaa lobh vikaar ||माइआ मोहु बहु चितवदे बहु आसा लोभु विकार ॥مااآ موهُ بهُ چتودے بهُ آسا لوبھ وکار ۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਅਸਥਿਰੁ ਨਾ ਥੀਐ ਮਰਿ ਬਿਨਸਿ ਜਾਇ ਖਿਨ ਵਾਰ ॥manmukh asathir naa theeaai mar binas jai khin vaar ||मनमुखि असथिरु ना थीऐ मरि बिनसि जाइ खिन वार ॥منمکھ استھر نا تھیِاَے مر بنس جاِا کھن وار ۔۔

ਵਡ ਭਾਗੁ ਹੋਵੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਹਉਮੈ ਤਜੈ ਵਿਕਾਰ ॥vadd bhaag hovai satigur milai haumai tajai vikaar ||वड भागु होवै सतिगुरु मिलै हउमै तजै विकार ॥وڈ بھاگ هووَے ستگر ملَے هامَے تجَے وکار ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਜਪਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰ ॥੩੮॥har naamaa jap sukh paiaa jan naanak sabadh veechaar ||38||हरि नामा जपि सुखु पाइआ जन नानक सबदु वीचार ॥३८॥هر ناما جپِ سُکھ پاایا جن نانک سبد ویِچار ۔۔۳۸۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥bin satigur bhagat na hoviee naam na lagai piaar ||बिनु सतिगुर भगति न होवई नामि न लगै पिआरु ॥بٍن ستگر بھگت ن هووای نام ن لگَے پآر ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਪਿਆਰਿ ॥੩੯॥jan naanak naam araadhiaa gur kai het piaar ||39||जन नानक नामु अराधिआ गुर कै हेति पिआरि ॥३९॥جن نانک نام ارادھآ گُر کَے هےت پآر ۔۔۳۹۔۔

ਲੋਭੀ ਕਾ ਵੇਸਾਹੁ ਨ ਕੀਜੈ ਜੇ ਕਾ ਪਾਰਿ ਵਸਾਇ ॥lobhee kaa vesaahu na keejai je kaa paar vasai ||लोभी का वेसाहु न कीजै जे का पारि वसाइ ॥لوبھیِ کا وےساهُ ن کیِجَے جے کا پار وساا ۔۔

ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਤਿਥੈ ਧੁਹੈ ਜਿਥੈ ਹਥੁ ਨ ਪਾਇ ॥a(n)t kaal tithai dhuhai jithai hath na pai ||अंति कालि तिथै धुहै जिथै हथु न पाइ ॥اںت کال تتھَے دھُهَے جتھَے هتھ ن پاا ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਸੇਤੀ ਸੰਗੁ ਕਰੇ ਮੁਹਿ ਕਾਲਖ ਦਾਗੁ ਲਗਾਇ ॥manmukh setee sa(n)g kare muh kaalakh dhaag lagai ||मनमुख सेती संगु करे मुहि कालख दागु लगाइ ॥منمکھ سےتیِ سںگ کرے مُه کالکھ داگ لگاا ۔۔

ਮੁਹ ਕਾਲੇ ਤਿਨੑ ਲੋਭੀਆਂ ਜਾਸਨਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥muh kaale tin(h) lobheeaa(n) jaasan janam gavai ||मुह काले तिन्न लोभीआँ जासनि जनमु गवाइ ॥مُه کالے تنھ لوبھیِآں جاسن جنم گواا ۔۔

ਸਤਸੰਗਤਿ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥satasa(n)gat har mel prabh har naam vasai man aai ||सतसंगति हरि मेलि प्रभ हरि नामु वसै मनि आइ ॥ستسںگت هر مےل پربھ هرِ نام وسَے منِ آا ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕੀ ਮਲੁ ਉਤਰੈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਇ ॥੪੦॥janam maran kee mal utarai jan naanak har gun gai ||40||जनम मरन की मलु उतरै जन नानक हरि गुन गाइ ॥४०॥جنم مرن کیِ مل اُترَے جن نانک هر گُن گاا ۔۔۴۰۔۔

ਧੁਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭਿ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿਆ ਸੁ ਮੇਟਣਾ ਨ ਜਾਇ ॥dhur har prabh karatai likhiaa su meTanaa na jai ||धुरि हरि प्रभि करतै लिखिआ सु मेटणा न जाइ ॥دھُر هر پربھ کرتَے لکھِآ سُ مےٹݨا ن جاا ۔۔

ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿ ਕਰੇ ਹਰਿ ਰਾਇ ॥jeeau pi(n)dd sabh tis dhaa pratipaal kare har rai ||जीउ पिंडु सभु तिस दा प्रतिपालि करे हरि राइ ॥جیِا پںڈ سبھ تس دا پرتپال کرے هر راِا ۔۔

ਚੁਗਲ ਨਿੰਦਕ ਭੁਖੇ ਰੁਲਿ ਮੁਏ ਏਨਾ ਹਥੁ ਨ ਕਿਥਾਊ ਪਾਇ ॥chugal ni(n)dhak bhukhe rul mue enaa hath na kithaauoo pai ||चुगल निंदक भुखे रुलि मुए एना हथु न किथाऊ पाइ ॥چُگل نںدک بھُکھے رُل مُاے اےنا هتھ ن کتھااُو پاا ۔۔

ਬਾਹਰਿ ਪਾਖੰਡ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਹਿ ਮਨਿ ਹਿਰਦੈ ਕਪਟੁ ਕਮਾਇ ॥baahar paakha(n)dd sabh karam kareh man hiradhai kapaT kamai ||बाहरि पाखंड सभ करम करहि मनि हिरदै कपटु कमाइ ॥باهر پاکھںڈ سبھ کرم کره منِ هردَے کپٹ کماا ۔۔

ਖੇਤਿ ਸਰੀਰਿ ਜੋ ਬੀਜੀਐ ਸੋ ਅੰਤਿ ਖਲੋਆ ਆਇ ॥khet sareer jo beejeeaai so a(n)t khaloaa aai ||खेति सरीरि जो बीजीऐ सो अंति खलोआ आइ ॥کھےت سریِر جو بیِجیِاَے سو اںت کھلوآ آا ۔۔