Ang 1416 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੧੬)

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਰਤੇ ਸੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈਨਿ ਨਿਰਧਨੁ ਹੋਰੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥੨੬॥naanak naam rate se dhanava(n)t hain niradhan hor sa(n)saar ||26||नानक नाम रते से धनवंत हैनि निरधनु होरु संसारु ॥२६॥نانک نام رتے سے دھنوںت هَےن نردھن هور سںسار ۔۔۲۶۔۔

ਜਨ ਕੀ ਟੇਕ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਠਵਰ ਨ ਠਾਉ ॥jan kee Tek har naam har bin naavai Thavar na Thaau ||जन की टेक हरि नामु हरि बिनु नावै ठवर न ठाउ ॥جن کیِ ٹےک هر نام هرِ بن ناوَے ٹھور ن ٹھاا ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਉ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਹਜੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਉ ॥gurmatee naau man vasai sahaje sahaj samaau ||गुरमती नाउ मनि वसै सहजे सहजि समाउ ॥گُرمتیِ ناا من وسَے سهجے سهجِ سماا ۔۔

ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਅਹਿਨਿਸਿ ਲਾਗਾ ਭਾਉ ॥vaddabhaagee naam dhiaaiaa ahinis laagaa bhaau ||वडभागी नामु धिआइआ अहिनिसि लागा भाउ ॥وڈبھاگیِ نام دھآایا اهٍنس لاگا بھاا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਧੂੜਿ ਤਿਨ ਹਉ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੈ ਜਾਉ ॥੨੭॥jan naanak ma(n)gai dhooR tin hau sadh kurabaanai jaau ||27||जन नानकु मंगै धूड़ि तिन हउ सद कुरबाणै जाउ ॥२७॥جن نانک مںگَے دھُوڑ تن ها سد کُرباݨَے جاا ۔۔۲۷۔۔

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਮੇਦਨੀ ਤਿਸਨਾ ਜਲਤੀ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ॥lakh chauraaseeh medhanee tisanaa jalatee kare pukaar ||लख चउरासीह मेदनी तिसना जलती करे पुकार ॥لکھ چاراسیِه مےدنیِ تسنا جلتیِ کرے پُکار ۔۔

ਇਹੁ ਮੋਹੁ ਮਾਇਆ ਸਭੁ ਪਸਰਿਆ ਨਾਲਿ ਚਲੈ ਨ ਅੰਤੀ ਵਾਰ ॥eih moh maiaa sabh pasariaa naal chalai na a(n)tee vaar ||इहु मोहु माइआ सभु पसरिआ नालि चलै न अंती वार ॥ِاهُ موهُ مااآ سبھ پسرآ نال چلَے ن اںتیِ وار ۔۔

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਵਈ ਕਿਸੁ ਆਗੈ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥bin har saa(n)t na aaviee kis aagai karee pukaar ||बिनु हरि साँति न आवई किसु आगै करी पुकार ॥بٍن هر ساںت ن آوای کس آگَے کریِ پُکار ۔۔

ਵਡਭਾਗੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਬੂਝਿਆ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿਚਾਰੁ ॥vaddabhaagee satigur paiaa boojhiaa braham bichaar ||वडभागी सतिगुरु पाइआ बूझिआ ब्रहमु बिचारु ॥وڈبھاگیِ ستگر پاایا بُوجھآ برهم بچار ۔۔

ਤਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਸਭ ਬੁਝਿ ਗਈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥੨੮॥tisanaa agan sabh bujh giee jan naanak har ur dhaar ||28||तिसना अगनि सभ बुझि गई जन नानक हरि उरि धारि ॥२८॥تِسنا اگن سبھ بُجھ گای جن نانک هر اُر دھار ۔۔۲۸۔۔

ਅਸੀ ਖਤੇ ਬਹੁਤੁ ਕਮਾਵਦੇ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥asee khate bahut kamaavadhe a(n)t na paaraavaar ||असी खते बहुतु कमावदे अंतु न पारावारु ॥اسیِ کھتے بهُت کماودے اںت ن پاراوار ۔۔

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਕੈ ਬਖਸਿ ਲੈਹੁ ਹਉ ਪਾਪੀ ਵਡ ਗੁਨਹਗਾਰੁ ॥har kirapaa kar kai bakhas laih hau paapee vadd gunahagaar ||हरि किरपा करि कै बखसि लैहु हउ पापी वड गुनहगारु ॥هر کرپا کرِ کَے بکھس لَےهُ ها پاپیِ وڈ گُنهگار ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਲੇਖੈ ਵਾਰ ਨ ਆਵਈ ਤੂੰ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਵਣਹਾਰੁ ॥har jeeau lekhai vaar na aaviee too(n) bakhas milaavanahaar ||हरि जीउ लेखै वार न आवई तूँ बखसि मिलावणहारु ॥هر جیِا لےکھَے وار ن آوای تُوں بکھس ملاوݨهار ۔۔

ਗੁਰ ਤੁਠੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਲਿਆ ਸਭ ਕਿਲਵਿਖ ਕਟਿ ਵਿਕਾਰ ॥gur tuThai har prabh meliaa sabh kilavikh kaT vikaar ||गुर तुठै हरि प्रभु मेलिआ सभ किलविख कटि विकार ॥گُر تُٹھَے هر پربھ مےلآ سبھ کلوکھ کٹِ وکار ۔۔

ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਤਿਨੑ ਜੈਕਾਰੁ ॥੨੯॥jinaa har har naam dhiaaiaa jan naanak tin(h) jaikaar ||29||जिना हरि हरि नामु धिआइआ जन नानक तिन्न जैकारु ॥२९॥جٍنا هر هرِ نام دھآایا جن نانک تنھ جَےکار ۔۔۲۹۔۔

ਵਿਛੁੜਿ ਵਿਛੁੜਿ ਜੋ ਮਿਲੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਭੈ ਭਾਇ ॥vichhuR vichhuR jo mile satigur ke bhai bhai ||विछुड़ि विछुड़ि जो मिले सतिगुर के भै भाइ ॥وِچھڑ وچھڑ جو ملے ستگر کے بھَے بھاِا ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਣ ਨਿਹਚਲੁ ਭਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥janam maran nihachal bhe gurmukh naam dhiaai ||जनम मरण निहचलु भए गुरमुखि नामु धिआइ ॥جنم مرݨ نهچل بھاے گُرمکھ نام دھآِا ۔۔

ਗੁਰ ਸਾਧੂ ਸੰਗਤਿ ਮਿਲੈ ਹੀਰੇ ਰਤਨ ਲਭੰਨਿੑ ॥gur saadhoo sa(n)gat milai heere ratan labha(n)ni(h) ||गुर साधू संगति मिलै हीरे रतन लभंनि्ि ॥گُر سادھُو سںگت ملَے هیِرے رتن لبھنّھ ۔۔

ਨਾਨਕ ਲਾਲੁ ਅਮੋਲਕਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਿ ਲਹੰਨਿੑ ॥੩੦॥naanak laal amolakaa gurmukh khoj laha(n)ni(h) ||30||नानक लालु अमोलका गुरमुखि खोजि लहंनि्ि ॥३०॥نانک لال امولکا گُرمکھ کھوج لهنّھ ۔۔۳۰۔۔

ਮਨਮੁਖ ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਿਓ ਧਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਧਿਗੁ ਵਾਸੁ ॥manmukh naam na chetio dhig jeevan dhig vaas ||मनमुख नामु न चेतिओ धिगु जीवणु धिगु वासु ॥منمکھ نام ن چےتاو دھگ جیِوݨ دھگ واس ۔۔

ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਤਾ ਖਾਣਾ ਪੈਨਣਾ ਸੋ ਮਨਿ ਨ ਵਸਿਓ ਗੁਣਤਾਸੁ ॥jis dhaa dhitaa khaanaa painanaa so man na vasio gunataas ||जिस दा दिता खाणा पैनणा सो मनि न वसिओ गुणतासु ॥جِس دا دتا کھاݨا پَےنݨا سو من ن وسِاو گُݨتاس ۔۔

ਇਹੁ ਮਨੁ ਸਬਦਿ ਨ ਭੇਦਿਓ ਕਿਉ ਹੋਵੈ ਘਰ ਵਾਸੁ ॥eih man sabadh na bhedhio kiau hovai ghar vaas ||इहु मनु सबदि न भेदिओ किउ होवै घर वासु ॥ِاهُ من سبد ن بھےداو کا هووَے گھر واس ۔۔

ਮਨਮੁਖੀਆ ਦੋਹਾਗਣੀ ਆਵਣ ਜਾਣਿ ਮੁਈਆਸੁ ॥manmukheeaa dhohaaganee aavan jaan muieeaas ||मनमुखीआ दोहागणी आवण जाणि मुईआसु ॥منمکھیِآ دوهاگݨیِ آوݨ جاݨ مُایآس ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਸੁਹਾਗੁ ਹੈ ਮਸਤਕਿ ਮਣੀ ਲਿਖਿਆਸੁ ॥gurmukh naam suhaag hai masatak manee likhiaas ||गुरमुखि नामु सुहागु है मसतकि मणी लिखिआसु ॥گُرمکھ نام سُهاگ هَے مستک مݨیِ لکھآس ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਉਰਿ ਧਾਰਿਆ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਕਮਲ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ॥har har naam ur dhaariaa har hiradhai kamal pragaas ||हरि हरि नामु उरि धारिआ हरि हिरदै कमल प्रगासु ॥هر هرِ نام اُر دھارآ هرِ هردَے کمل پرگاس ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਆਪਣਾ ਹਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਾਸੁ ॥satigur sevan aapanaa hau sadh balihaaree taas ||सतिगुरु सेवनि आपणा हउ सद बलिहारी तासु ॥ستگر سےون آپݨا ها سد بلِهاریِ تاس ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ॥੩੧॥naanak tin mukh ujale jin a(n)tar naam pragaas ||31||नानक तिन मुख उजले जिन अंतरि नामु प्रगासु ॥३१॥نانک تن مُکھ اُجلے جن اںتر نام پرگاس ۔۔۳۱۔۔

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਸੋਈ ਜਨੁ ਸਿਝੈ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥sabadh marai soiee jan sijhai bin sabadhai mukat na hoiee ||सबदि मरै सोई जनु सिझै बिनु सबदै मुकति न होई ॥سبد مرَے سوای جن سجھَے بن سبدَے مُکت ن هوای ۔۔

ਭੇਖ ਕਰਹਿ ਬਹੁ ਕਰਮ ਵਿਗੁਤੇ ਭਾਇ ਦੂਜੈ ਪਰਜ ਵਿਗੋਈ ॥bhekh kareh bahu karam vigute bhai dhoojai paraj vigoiee ||भेख करहि बहु करम विगुते भाइ दूजै परज विगोई ॥بھےکھ کره بهُ کرم وگتے بھاا دُوجَے پرج وگوای ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਉ ਨ ਪਾਈਐ ਜੇ ਸਉ ਲੋਚੈ ਕੋਈ ॥੩੨॥naanak bin satigur naau na paieeaai je sau lochai koiee ||32||नानक बिनु सतिगुर नाउ न पाईऐ जे सउ लोचै कोई ॥३२॥نانک بن ستگر ناا ن پاایاَے جے سا لوچَے کوای ۔۔۳۲۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਅਤਿ ਵਡ ਊਚਾ ਊਚੀ ਹੂ ਊਚਾ ਹੋਈ ॥har kaa naau at vadd uoochaa uoochee hoo uoochaa hoiee ||हरि का नाउ अति वड ऊचा ऊची हू ऊचा होई ॥هر کا ناا اتِ وڈ اُوچا اُوچیِ هُو اُوچا هوای ۔۔

ਅਪੜਿ ਕੋਇ ਨ ਸਕਈ ਜੇ ਸਉ ਲੋਚੈ ਕੋਈ ॥apaR koi na sakiee je sau lochai koiee ||अपड़ि कोइ न सकई जे सउ लोचै कोई ॥اپڑ کوا ن سکای جے سا لوچَے کوای ۔۔

ਮੁਖਿ ਸੰਜਮ ਹਛਾ ਨ ਹੋਵਈ ਕਰਿ ਭੇਖ ਭਵੈ ਸਭ ਕੋਈ ॥mukh sa(n)jam hachhaa na hoviee kar bhekh bhavai sabh koiee ||मुखि संजम हछा न होवई करि भेख भवै सभ कोई ॥مُکھ سںجم هچھا ن هووای کر بھےکھ بھوَے سبھ کوای ۔۔

ਗੁਰ ਕੀ ਪਉੜੀ ਜਾਇ ਚੜੈ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਈ ॥gur kee pauRee jai chaRai karam paraapat hoiee ||गुर की पउड़ी जाइ चड़ै करमि परापति होई ॥گُر کیِ پاڑیِ جاا چڑَے کرم پراپت هوای ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਆਇ ਵਸੈ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੈ ਕੋਇ ॥a(n)tar aai vasai gur sabadh veechaarai koi ||अंतरि आइ वसै गुर सबदु वीचारै कोइ ॥اںتر آا وسَے گُر سبد ویِچارَے کوا ۔۔