Ang 1382 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੮੨)

ਦੇਹੀ ਰੋਗੁ ਨ ਲਗਈ ਪਲੈ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਪਾਇ ॥੭੮॥dhehee rog na lagiee palai sabh kichh pai ||78||देही रोगु न लगई पलै सभु किछु पाइ ॥७८॥دےهیِ روگ ن لگای پلَے سبھ کچھ پاا ۔۔۷۸۔۔

ਫਰੀਦਾ ਪੰਖ ਪਰਾਹੁਣੀ ਦੁਨੀ ਸੁਹਾਵਾ ਬਾਗੁ ॥fareedhaa pa(n)kh paraahunee dhunee suhaavaa baag ||फरीदा पंख पराहुणी दुनी सुहावा बागु ॥پھریِدا پںکھ پراهُݨیِ دُنیِ سُهاوا باگ ۔۔

ਨਉਬਤਿ ਵਜੀ ਸੁਬਹ ਸਿਉ ਚਲਣ ਕਾ ਕਰਿ ਸਾਜੁ ॥੭੯॥naubat vajee subeh siau chalan kaa kar saaj ||79||नउबति वजी सुबह सिउ चलण का करि साजु ॥७९॥نابت وجیِ سُبه سا چلݨ کا کر ساج ۔۔۷۹۔۔

ਫਰੀਦਾ ਰਾਤਿ ਕਥੂਰੀ ਵੰਡੀਐ ਸੁਤਿਆ ਮਿਲੈ ਨ ਭਾਉ ॥fareedhaa raat kathooree va(n)ddeeaai sutiaa milai na bhaau ||फरीदा राति कथूरी वंडीऐ सुतिआ मिलै न भाउ ॥پھریِدا رات کتھُوریِ وںڈیِاَے سُتآ ملَے ن بھاا ۔۔

ਜਿੰਨੑਾ ਨੈਣ ਨਂੀਦ੍ਰਾਵਲੇ ਤਿੰਨੑਾ ਮਿਲਣੁ ਕੁਆਉ ॥੮੦॥ji(n)n(h)aa nain na(n)eedhraavale ti(n)n(h)aa milan kuaau ||80||जिंन्ना नैण नींद्रावले तिंन्ना मिलणु कुआउ ॥८०॥جٍنّھا نَےݨ نˆØیِدراولے تنّھا ملݨ کُآا ۔۔۸۰۔۔

ਫਰੀਦਾ ਮੈ ਜਾਨਿਆ ਦੁਖੁ ਮੁਝ ਕੂ ਦੁਖੁ ਸਬਾਇਐ ਜਗਿ ॥fareedhaa mai jaaniaa dhukh mujh koo dhukh sabaiaai jag ||फरीदा मै जानिआ दुखु मुझ कू दुखु सबाइऐ जगि ॥پھریِدا مَے جانآ دُکھ مُجھ کُو دُکھ سباااَے جگ ۔۔

ਊਚੇ ਚੜਿ ਕੈ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਘਰਿ ਘਰਿ ਏਹਾ ਅਗਿ ॥੮੧॥uooche chaR kai dhekhiaa taa(n) ghar ghar ehaa ag ||81||ऊचे चड़ि कै देखिआ ताँ घरि घरि एहा अगि ॥८१॥اُوچے چڑ کَے دےکھآ تاں گھرِ گھرِ اےها اگِ ۔۔۸۱۔۔

ਮਹਲਾ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||महला ५ ॥مهلا ۵ ۔۔

ਫਰੀਦਾ ਭੂਮਿ ਰੰਗਾਵਲੀ ਮੰਝਿ ਵਿਸੂਲਾ ਬਾਗ ॥fareedhaa bhoom ra(n)gaavalee ma(n)jh visoolaa baag ||फरीदा भूमि रंगावली मंझि विसूला बाग ॥پھریِدا بھُوم رںگاولیِ مںجھ وسُولا باگ ۔۔

ਜੋ ਜਨ ਪੀਰਿ ਨਿਵਾਜਿਆ ਤਿੰਨੑਾ ਅੰਚ ਨ ਲਾਗ ॥੮੨॥jo jan peer nivaajiaa ti(n)n(h)aa a(n)ch na laag ||82||जो जन पीरि निवाजिआ तिंन्ना अंच न लाग ॥८२॥جو جن پیِر نواجآ تنّھا اںچ ن لاگ ۔۔۸۲۔۔

ਮਹਲਾ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||महला ५ ॥مهلا ۵ ۔۔

ਫਰੀਦਾ ਉਮਰ ਸੁਹਾਵੜੀ ਸੰਗਿ ਸੁਵੰਨੜੀ ਦੇਹ ॥fareedhaa umar suhaavaRee sa(n)g suva(n)naRee dheh ||फरीदा उमर सुहावड़ी संगि सुवंनड़ी देह ॥پھریِدا اُمر سُهاوڑیِ سںگ سُونّڑیِ دےه ۔۔

ਵਿਰਲੇ ਕੇਈ ਪਾਈਅਨਿ ਜਿੰਨੑਾ ਪਿਆਰੇ ਨੇਹ ॥੮੩॥virale keiee paieean ji(n)n(h)aa piaare neh ||83||विरले केई पाईअनि जिंन्ना पिआरे नेह ॥८३॥وِرلے کےای پاایان جنّھا پآرے نےه ۔۔۸۳۔۔

ਕੰਧੀ ਵਹਣ ਨ ਢਾਹਿ ਤਉ ਭੀ ਲੇਖਾ ਦੇਵਣਾ ॥ka(n)dhee vahan na ddaeh tau bhee lekhaa dhevanaa ||कंधी वहण न ढाहि तउ भी लेखा देवणा ॥کںدھیِ وهݨ ن ڈھاه تا بھیِ لےکھا دےوݨا ۔۔

ਜਿਧਰਿ ਰਬ ਰਜਾਇ ਵਹਣੁ ਤਿਦਾਊ ਗੰਉ ਕਰੇ ॥੮੪॥jidhar rab rajai vahan tidhaauoo ga(n)au kare ||84||जिधरि रब रजाइ वहणु तिदाऊ गंउ करे ॥८४॥جِدھر رب رجاا وهݨ تدااُو گںا کرے ۔۔۸۴۔۔

ਫਰੀਦਾ ਡੁਖਾ ਸੇਤੀ ਦਿਹੁ ਗਇਆ ਸੂਲਾਂ ਸੇਤੀ ਰਾਤਿ ॥fareedhaa ddukhaa setee dhih giaa soolaa(n) setee raat ||फरीदा डुखा सेती दिहु गइआ सूलाँ सेती राति ॥پھریِدا ڈُکھا سےتیِ دهُ گایا سُولاں سےتیِ رات ۔۔

ਖੜਾ ਪੁਕਾਰੇ ਪਾਤਣੀ ਬੇੜਾ ਕਪਰ ਵਾਤਿ ॥੮੫॥khaRaa pukaare paatanee beRaa kapar vaat ||85||खड़ा पुकारे पातणी बेड़ा कपर वाति ॥८५॥کھڑا پُکارے پاتݨیِ بےڑا کپر وات ۔۔۸۵۔۔

ਲੰਮੀ ਲੰਮੀ ਨਦੀ ਵਹੈ ਕੰਧੀ ਕੇਰੈ ਹੇਤਿ ॥la(n)mee la(n)mee nadhee vahai ka(n)dhee kerai het ||लंमी लंमी नदी वहै कंधी केरै हेति ॥لµمیِ لµمیِ ندیِ وهَے کںدھیِ کےرَے هےت ۔۔

ਬੇੜੇ ਨੋ ਕਪਰੁ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜੇ ਪਾਤਣ ਰਹੈ ਸੁਚੇਤਿ ॥੮੬॥beRe no kapar kiaa kare je paatan rahai suchet ||86||बेड़े नो कपरु किआ करे जे पातण रहै सुचेति ॥८६॥بےڑے نو کپر کآ کرے جے پاتݨ رهَے سُچےت ۔۔۸۶۔۔

ਫਰੀਦਾ ਗਲਂੀ ਸੁ ਸਜਣ ਵੀਹ ਇਕੁ ਢੂੰਢੇਦੀ ਨ ਲਹਾਂ ॥fareedhaa gala(n)ee su sajan veeh ik ddoo(n)ddedhee na lahaa(n) ||फरीदा गलीं सु सजण वीह इकु ढूँढेदी न लहाँ ॥پھریِدا گلˆØیِ سُ سجݨ ویِه اک ڈھُوںڈھےدیِ ن لهاں ۔۔

ਧੁਖਾਂ ਜਿਉ ਮਾਂਲੀਹ ਕਾਰਣਿ ਤਿੰਨੑਾ ਮਾ ਪਿਰੀ ॥੮੭॥dhukhaa(n) jiau maa(n)leeh kaaran ti(n)n(h)aa maa piree ||87||धुखाँ जिउ माँलीह कारणि तिंन्ना मा पिरी ॥८७॥دھُکھاں جا ماںلیِه کارݨ تنّھا ما پریِ ۔۔۸۷۔۔

ਫਰੀਦਾ ਇਹੁ ਤਨੁ ਭਉਕਣਾ ਨਿਤ ਨਿਤ ਦੁਖੀਐ ਕਉਣੁ ॥fareedhaa ih tan bhaukanaa nit nit dhukheeaai kaun ||फरीदा इहु तनु भउकणा नित नित दुखीऐ कउणु ॥پھریِدا اهُ تن بھاکݨا نت نت دُکھیِاَے کاݨ ۔۔

ਕੰਨੀ ਬੁਜੇ ਦੇ ਰਹਾਂ ਕਿਤੀ ਵਗੈ ਪਉਣੁ ॥੮੮॥ka(n)nee buje dhe rahaa(n) kitee vagai paun ||88||कंनी बुजे दे रहाँ किती वगै पउणु ॥८८॥کنّیِ بُجے دے رهاں کتیِ وگَے پاݨ ۔۔۸۸۔۔

ਫਰੀਦਾ ਰਬ ਖਜੂਰੀ ਪਕੀਆਂ ਮਾਖਿਅ ਨਈ ਵਹੰਨਿੑ ॥fareedhaa rab khajooree pakeeaa(n) maakhia niee vaha(n)ni(h) ||फरीदा रब खजूरी पकीआँ माखिअ नई वहंनि्ि ॥پھریِدا رب کھجُوریِ پکیِآں ماکھا نای وهنّھ ۔۔

ਜੋ ਜੋ ਵੰਞੈਂ ਡੀਹੜਾ ਸੋ ਉਮਰ ਹਥ ਪਵੰਨਿ ॥੮੯॥jo jo va(n)n(j)ai(n) ddeehaRaa so umar hath pava(n)n ||89||जो जो वंञैं डीहड़ा सो उमर हथ पवंनि ॥८९॥جو جو وںنجَےں ڈیِهڑا سو اُمر هتھ پونّ ۔۔۸۹۔۔

ਫਰੀਦਾ ਤਨੁ ਸੁਕਾ ਪਿੰਜਰੁ ਥੀਆ ਤਲੀਆਂ ਖੂੰਡਹਿ ਕਾਗ ॥fareedhaa tan sukaa pi(n)jar theeaa taleeaa(n) khoo(n)ddeh kaag ||फरीदा तनु सुका पिंजरु थीआ तलीआँ खूँडहि काग ॥پھریِدا تن سُکا پںجر تھیِآ تلیِآں کھُوںڈه کاگ ۔۔

ਅਜੈ ਸੁ ਰਬੁ ਨ ਬਾਹੁੜਿਓ ਦੇਖੁ ਬੰਦੇ ਕੇ ਭਾਗ ॥੯੦॥ajai su rab na baahuRio dhekh ba(n)dhe ke bhaag ||90||अजै सु रबु न बाहुड़िओ देखु बंदे के भाग ॥९०॥اجَے سُ رب ن باهُڑاو دےکھ بںدے کے بھاگ ۔۔۹۰۔۔

ਕਾਗਾ ਕਰੰਗ ਢੰਢੋਲਿਆ ਸਗਲਾ ਖਾਇਆ ਮਾਸੁ ॥kaagaa kara(n)g dda(n)ddoliaa sagalaa khaiaa maas ||कागा करंग ढंढोलिआ सगला खाइआ मासु ॥کاگا کرںگ ڈھںڈھولآ سگلا کھاایا ماس ۔۔

ਏ ਦੁਇ ਨੈਨਾ ਮਤਿ ਛੁਹਉ ਪਿਰ ਦੇਖਨ ਕੀ ਆਸ ॥੯੧॥e dhui nainaa mat chhuhau pir dhekhan kee aas ||91||ए दुइ नैना मति छुहउ पिर देखन की आस ॥९१॥اے دُا نَےنا مت چھُها پر دےکھن کیِ آس ۔۔۹۱۔۔

ਕਾਗਾ ਚੂੰਡਿ ਨ ਪਿੰਜਰਾ ਬਸੈ ਤ ਉਡਰਿ ਜਾਹਿ ॥kaagaa choo(n)dd na pi(n)jaraa basai ta uddar jaeh ||कागा चूँडि न पिंजरा बसै त उडरि जाहि ॥کاگا چُوںڈ ن پںجرا بسَے ت اُڈر جاه ۔۔

ਜਿਤੁ ਪਿੰਜਰੈ ਮੇਰਾ ਸਹੁ ਵਸੈ ਮਾਸੁ ਨ ਤਿਦੂ ਖਾਹਿ ॥੯੨॥jit pi(n)jarai meraa sahu vasai maas na tidhoo khaeh ||92||जितु पिंजरै मेरा सहु वसै मासु न तिदू खाहि ॥९२॥جِت پںجرَے مےرا سهُ وسَے ماس ن تدُو کھاه ۔۔۹۲۔۔

ਫਰੀਦਾ ਗੋਰ ਨਿਮਾਣੀ ਸਡੁ ਕਰੇ ਨਿਘਰਿਆ ਘਰਿ ਆਉ ॥fareedhaa gor nimaanee sadd kare nighariaa ghar aau ||फरीदा गोर निमाणी सडु करे निघरिआ घरि आउ ॥پھریِدا گور نماݨیِ سڈ کرے نگھرآ گھر آا ۔۔

ਸਰਪਰ ਮੈਥੈ ਆਵਣਾ ਮਰਣਹੁ ਨ ਡਰਿਆਹੁ ॥੯੩॥sarapar maithai aavanaa maranahu na ddariaahu ||93||सरपर मैथै आवणा मरणहु न डरिआहु ॥९३॥سرپر مَےتھَے آوݨا مرݨهُ ن ڈرآهُ ۔۔۹۳۔۔

ਏਨੀ ਲੋਇਣੀ ਦੇਖਦਿਆ ਕੇਤੀ ਚਲਿ ਗਈ ॥enee loinee dhekhadhiaa ketee chal giee ||एनी लोइणी देखदिआ केती चलि गई ॥اےنیِ لواݨیِ دےکھدآ کےتیِ چل گای ۔۔

ਫਰੀਦਾ ਲੋਕਾਂ ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਮੈ ਆਪਣੀ ਪਈ ॥੯੪॥fareedhaa lokaa(n) aapo aapanee mai aapanee piee ||94||फरीदा लोकाँ आपो आपणी मै आपणी पई ॥९४॥پھریِدا لوکاں آپو آپݨیِ مَے آپݨیِ پای ۔۔۹۴۔۔

ਆਪੁ ਸਵਾਰਹਿ ਮੈ ਮਿਲਹਿ ਮੈ ਮਿਲਿਆ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥aap savaareh mai mileh mai miliaa sukh hoi ||आपु सवारहि मै मिलहि मै मिलिआ सुखु होइ ॥آپ سواره مَے مله مَے ملآ سُکھ هوِا ۔۔

ਫਰੀਦਾ ਜੇ ਤੂ ਮੇਰਾ ਹੋਇ ਰਹਹਿ ਸਭੁ ਜਗੁ ਤੇਰਾ ਹੋਇ ॥੯੫॥fareedhaa je too meraa hoi raheh sabh jag teraa hoi ||95||फरीदा जे तू मेरा होइ रहहि सभु जगु तेरा होइ ॥९५॥پھریِدا جے تُو مےرا هوا رههِ سبھ جگ تےرا هوا ۔۔۹۵۔۔

ਕੰਧੀ ਉਤੈ ਰੁਖੜਾ ਕਿਚਰਕੁ ਬੰਨੈ ਧੀਰੁ ॥ka(n)dhee utai rukhaRaa kicharak ba(n)nai dheer ||कंधी उतै रुखड़ा किचरकु बंनै धीरु ॥کںدھیِ اُتَے رُکھڑا کچرک بنَّے دھیِر ۔۔

ਫਰੀਦਾ ਕਚੈ ਭਾਂਡੈ ਰਖੀਐ ਕਿਚਰੁ ਤਾਈ ਨੀਰੁ ॥੯੬॥fareedhaa kachai bhaa(n)ddai rakheeaai kichar taiee neer ||96||फरीदा कचै भाँडै रखीऐ किचरु ताई नीरु ॥९६॥پھریِدا کچَے بھاںڈَے رکھیِاَے کچر تاای نیِر ۔۔۹۶۔۔

ਫਰੀਦਾ ਮਹਲ ਨਿਸਖਣ ਰਹਿ ਗਏ ਵਾਸਾ ਆਇਆ ਤਲਿ ॥fareedhaa mahal nisakhan reh ge vaasaa aaiaa tal ||फरीदा महल निसखण रहि गए वासा आइआ तलि ॥پھریِدا مهل نسکھݨ رهِ گاے واسا آایا تل ۔۔