Ang 1377 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੭੭)

ਮੁਕਤਿ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਈਐ ਠਾਕ ਨ ਅਵਘਟ ਘਾਟ ॥੨੩੧॥mukat padhaarath paieeaai Thaak na avaghaT ghaaT ||231||मुकति पदारथु पाईऐ ठाक न अवघट घाट ॥२३१॥مُکت پدارتھ پاایاَے ٹھاک ن اوگھٹ گھاٹ ۔۔۲۳۱۔۔

ਕਬੀਰ ਏਕ ਘੜੀ ਆਧੀ ਘਰੀ ਆਧੀ ਹੂੰ ਤੇ ਆਧ ॥kabeer ek ghaRee aadhee gharee aadhee hoo(n) te aadh ||कबीर एक घड़ी आधी घरी आधी हूँ ते आध ॥کبیِر اےک گھڑیِ آدھیِ گھریِ آدھیِ هُوں تے آدھ ۔۔

ਭਗਤਨ ਸੇਤੀ ਗੋਸਟੇ ਜੋ ਕੀਨੇ ਸੋ ਲਾਭ ॥੨੩੨॥bhagatan setee gosaTe jo keene so laabh ||232||भगतन सेती गोसटे जो कीने सो लाभ ॥२३२॥بھگتن سےتیِ گوسٹے جو کیٍنے سو لابھ ۔۔۲۳۲۔۔

ਕਬੀਰ ਭਾਂਗ ਮਾਛੁਲੀ ਸੁਰਾ ਪਾਨਿ ਜੋ ਜੋ ਪ੍ਰਾਨੀ ਖਾਂਹਿ ॥kabeer bhaa(n)g maachhulee suraa paan jo jo praanee khaa(n)h ||कबीर भाँग माछुली सुरा पानि जो जो प्रानी खाँहि ॥کبیِر بھاںگ ماچھلیِ سُرا پان جو جو پرانیِ کھاںه ۔۔

ਤੀਰਥ ਬਰਤ ਨੇਮ ਕੀਏ ਤੇ ਸਭੈ ਰਸਾਤਲਿ ਜਾਂਹਿ ॥੨੩੩॥teerath barat nem ke'ee te sabhai rasaatal jaa(n)h ||233||तीरथ बरत नेम कीए ते सभै रसातलि जाँहि ॥२३३॥تیِرتھ برت نےم کیِاے تے سبھَے رساتل جاںه ۔۔۲۳۳۔۔

ਨੀਚੇ ਲੋਇਨ ਕਰਿ ਰਹਉ ਲੇ ਸਾਜਨ ਘਟ ਮਾਹਿ ॥neeche loin kar rahau le saajan ghaT maeh ||नीचे लोइन करि रहउ ले साजन घट माहि ॥نیِچے لوان کر رها لے ساجن گھٹ ماه ۔۔

ਸਭ ਰਸ ਖੇਲਉ ਪੀਅ ਸਉ ਕਿਸੀ ਲਖਾਵਉ ਨਾਹਿ ॥੨੩੪॥sabh ras khelau peea sau kisee lakhaavau naeh ||234||सभ रस खेलउ पीअ सउ किसी लखावउ नाहि ॥२३४॥سبھ رس کھےلا پیِا سا کسیِ لکھاوا ناه ۔۔۲۳۴۔۔

ਆਠ ਜਾਮ ਚਉਸਠਿ ਘਰੀ ਤੁਅ ਨਿਰਖਤ ਰਹੈ ਜੀਉ ॥aaTh jaam chausaTh gharee tua nirakhat rahai jeeau ||आठ जाम चउसठि घरी तुअ निरखत रहै जीउ ॥آٹھ جام چاسٹھ گھریِ تُا نرکھت رهَے جیِا ۔۔

ਨੀਚੇ ਲੋਇਨ ਕਿਉ ਕਰਉ ਸਭ ਘਟ ਦੇਖਉ ਪੀਉ ॥੨੩੫॥neeche loin kiau karau sabh ghaT dhekhau peeau ||235||नीचे लोइन किउ करउ सभ घट देखउ पीउ ॥२३५॥نیِچے لوان کا کرا سبھ گھٹ دےکھا پیِا ۔۔۲۳۵۔۔

ਸੁਨੁ ਸਖੀ ਪੀਅ ਮਹਿ ਜੀਉ ਬਸੈ ਜੀਅ ਮਹਿ ਬਸੈ ਕਿ ਪੀਉ ॥sun sakhee peea meh jeeau basai jeea meh basai k peeau ||सुनु सखी पीअ महि जीउ बसै जीअ महि बसै कि पीउ ॥سُن سکھیِ پیِا مهِ جیِا بسَے جیِا مهِ بسَے ک پیِا ۔۔

ਜੀਉ ਪੀਉ ਬੂਝਉ ਨਹੀ ਘਟ ਮਹਿ ਜੀਉ ਕਿ ਪੀਉ ॥੨੩੬॥jeeau peeau boojhau nahee ghaT meh jeeau k peeau ||236||जीउ पीउ बूझउ नही घट महि जीउ कि पीउ ॥२३६॥جیِا پیِا بُوجھا نهیِ گھٹ مهِ جیِا ک پیِا ۔۔۲۳۶۔۔

ਕਬੀਰ ਬਾਮਨੁ ਗੁਰੂ ਹੈ ਜਗਤ ਕਾ ਭਗਤਨ ਕਾ ਗੁਰੁ ਨਾਹਿ ॥kabeer baaman guroo hai jagat kaa bhagatan kaa gur naeh ||कबीर बामनु गुरू है जगत का भगतन का गुरु नाहि ॥کبیِر بامن گُرُو هَے جگت کا بھگتن کا گُر ناه ۔۔

ਅਰਝਿ ਉਰਝਿ ਕੈ ਪਚਿ ਮੂਆ ਚਾਰਉ ਬੇਦਹੁ ਮਾਹਿ ॥੨੩੭॥arajh urajh kai pach mooaa chaarau bedhahu maeh ||237||अरझि उरझि कै पचि मूआ चारउ बेदहु माहि ॥२३७॥ارجھ اُرجھ کَے پچ مُوآ چارا بےدهُ ماه ۔۔۲۳۷۔۔

ਹਰਿ ਹੈ ਖਾਂਡੁ ਰੇਤੁ ਮਹਿ ਬਿਖਰੀ ਹਾਥੀ ਚੁਨੀ ਨ ਜਾਇ ॥har hai khaa(n)dd ret meh bikharee haathee chunee na jai ||हरि है खाँडु रेतु महि बिखरी हाथी चुनी न जाइ ॥هر هَے کھاںڈ رےت مهِ بکھریِ هاتھیِ چُنیِ ن جاا ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਗੁਰਿ ਭਲੀ ਬੁਝਾਈ ਕੀਟੀ ਹੋਇ ਕੈ ਖਾਇ ॥੨੩੮॥keh kabeer gur bhalee bujhaiee keeTee hoi kai khai ||238||कहि कबीर गुरि भली बुझाई कीटी होइ कै खाइ ॥२३८॥کهِ کبیِر گُر بھلیِ بُجھاای کیِٹیِ هوا کَے کھاا ۔۔۲۳۸۔۔

ਕਬੀਰ ਜਉ ਤੁਹਿ ਸਾਧ ਪਿਰੰਮ ਕੀ ਸੀਸੁ ਕਾਟਿ ਕਰਿ ਗੋਇ ॥kabeer jau tuh saadh pira(n)m kee sees kaaT kar goi ||कबीर जउ तुहि साध पिरंम की सीसु काटि करि गोइ ॥کبیِر جا تُه سادھ پرںم کیِ سیِس کاٹ کر گوا ۔۔

ਖੇਲਤ ਖੇਲਤ ਹਾਲ ਕਰਿ ਜੋ ਕਿਛੁ ਹੋਇ ਤ ਹੋਇ ॥੨੩੯॥khelat khelat haal kar jo kichh hoi ta hoi ||239||खेलत खेलत हाल करि जो किछु होइ त होइ ॥२३९॥کھےلت کھےلت هال کر جو کچھ هوا ت هوا ۔۔۲۳۹۔۔

ਕਬੀਰ ਜਉ ਤੁਹਿ ਸਾਧ ਪਿਰੰਮ ਕੀ ਪਾਕੇ ਸੇਤੀ ਖੇਲੁ ॥kabeer jau tuh saadh pira(n)m kee paake setee khel ||कबीर जउ तुहि साध पिरंम की पाके सेती खेलु ॥کبیِر جا تُه سادھ پرںم کیِ پاکے سےتیِ کھےل ۔۔

ਕਾਚੀ ਸਰਸਉਂ ਪੇਲਿ ਕੈ ਨਾ ਖਲਿ ਭਈ ਨ ਤੇਲੁ ॥੨੪੦॥kaachee sarasau(n) pel kai naa khal bhiee na tel ||240||काची सरसउं पेलि कै ना खलि भई न तेलु ॥२४०॥کاچیِ سرساں پےل کَے نا کھل بھای ن تےل ۔۔۲۴۰۔۔

ਢੂੰਢਤ ਡੋਲਹਿ ਅੰਧ ਗਤਿ ਅਰੁ ਚੀਨਤ ਨਾਹੀ ਸੰਤ ॥ddoo(n)ddat ddoleh a(n)dh gat ar cheenat naahee sa(n)t ||ढूँढत डोलहि अंध गति अरु चीनत नाही संत ॥ڈھُوںڈھت ڈوله اںدھ گت ار چیٍنت ناهیِ سںت ۔۔

ਕਹਿ ਨਾਮਾ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ਬਿਨੁ ਭਗਤਹੁ ਭਗਵੰਤੁ ॥੨੪੧॥keh naamaa kiau paieeaai bin bhagatahu bhagava(n)t ||241||कहि नामा किउ पाईऐ बिनु भगतहु भगवंतु ॥२४१॥کهِ ناما کا پاایاَے بن بھگتهُ بھگوںت ۔۔۲۴۱۔۔

ਹਰਿ ਸੋ ਹੀਰਾ ਛਾਡਿ ਕੈ ਕਰਹਿ ਆਨ ਕੀ ਆਸ ॥har so heeraa chhaadd kai kareh aan kee aas ||हरि सो हीरा छाडि कै करहि आन की आस ॥هر سو هیِرا چھاڈ کَے کره آن کیِ آس ۔۔

ਤੇ ਨਰ ਦੋਜਕ ਜਾਹਿਗੇ ਸਤਿ ਭਾਖੈ ਰਵਿਦਾਸ ॥੨੪੨॥te nar dhojak jaahige sat bhaakhai ravidhaas ||242||ते नर दोजक जाहिगे सति भाखै रविदास ॥२४२॥تے نر دوجک جاهگے ست بھاکھَے روِداس ۔۔۲۴۲۔۔

ਕਬੀਰ ਜਉ ਗ੍ਰਿਹੁ ਕਰਹਿ ਤ ਧਰਮੁ ਕਰੁ ਨਾਹੀ ਤ ਕਰੁ ਬੈਰਾਗੁ ॥kabeer jau girahu kareh ta dharam kar naahee ta kar bairaag ||कबीर जउ गृहु करहि त धरमु करु नाही त करु बैरागु ॥کبیِر جا گرهُ کره ت دھرم کر ناهیِ ت کر بَےراگ ۔۔

ਬੈਰਾਗੀ ਬੰਧਨੁ ਕਰੈ ਤਾ ਕੋ ਬਡੋ ਅਭਾਗੁ ॥੨੪੩॥bairaagee ba(n)dhan karai taa ko baddo abhaag ||243||बैरागी बंधनु करै ता को बडो अभागु ॥२४३॥بَےراگیِ بںدھن کرَے تا کو بڈو ابھاگ ۔۔۲۴۳۔۔

ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਕੇsalok sekh fareedh keसलोक सेख फरीद केسلوک سےکھ پھریِد کے

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਜਿਤੁ ਦਿਹਾੜੈ ਧਨ ਵਰੀ ਸਾਹੇ ਲਏ ਲਿਖਾਇ ॥jit dhihaaRai dhan varee saahe le likhai ||जितु दिहाड़ै धन वरी साहे लए लिखाइ ॥جِت دهاڑَے دھن وریِ ساهے لاے لکھاا ۔۔

ਮਲਕੁ ਜਿ ਕੰਨੀ ਸੁਣੀਦਾ ਮੁਹੁ ਦੇਖਾਲੇ ਆਇ ॥malak j ka(n)nee suneedhaa muh dhekhaale aai ||मलकु जि कंनी सुणीदा मुहु देखाले आइ ॥ملک ج کنّیِ سُݨیِدا مُهُ دےکھالے آا ۔۔

ਜਿੰਦੁ ਨਿਮਾਣੀ ਕਢੀਐ ਹਡਾ ਕੂ ਕੜਕਾਇ ॥ji(n)dh nimaanee kaddeeaai haddaa koo kaRakai ||जिंदु निमाणी कढीऐ हडा कू कड़काइ ॥جِںد نماݨیِ کڈھیِاَے هڈا کُو کڑکاا ۔۔

ਸਾਹੇ ਲਿਖੇ ਨ ਚਲਨੀ ਜਿੰਦੂ ਕੂੰ ਸਮਝਾਇ ॥saahe likhe na chalanee ji(n)dhoo koo(n) samajhai ||साहे लिखे न चलनी जिंदू कूँ समझाइ ॥ساهے لکھے ن چلنیِ جںدُو کُوں سمجھاا ۔۔

ਜਿੰਦੁ ਵਹੁਟੀ ਮਰਣੁ ਵਰੁ ਲੈ ਜਾਸੀ ਪਰਣਾਇ ॥ji(n)dh vahuTee maran var lai jaasee paranai ||जिंदु वहुटी मरणु वरु लै जासी परणाइ ॥جِںد وهُٹیِ مرݨ ور لَے جاسیِ پرݨاا ۔۔

ਆਪਣ ਹਥੀ ਜੋਲਿ ਕੈ ਕੈ ਗਲਿ ਲਗੈ ਧਾਇ ॥aapan hathee jol kai kai gal lagai dhai ||आपण हथी जोलि कै कै गलि लगै धाइ ॥آپݨ هتھیِ جول کَے کَے گل لگَے دھاا ۔۔

ਵਾਲਹੁ ਨਿਕੀ ਪੁਰਸਲਾਤ ਕੰਨੀ ਨ ਸੁਣੀ ਆਇ ॥vaalahu nikee purasalaat ka(n)nee na sunee aai ||वालहु निकी पुरसलात कंनी न सुणी आइ ॥والهُ نکیِ پُرسلات کنّیِ ن سُݨیِ آا ۔۔

ਫਰੀਦਾ ਕਿੜੀ ਪਵੰਦੀਈ ਖੜਾ ਨ ਆਪੁ ਮੁਹਾਇ ॥੧॥fareedhaa kiRee pava(n)dheeiee khaRaa na aap muhai ||1||फरीदा किड़ी पवंदीई खड़ा न आपु मुहाइ ॥१॥پھریِدا کڑیِ پوںدیِای کھڑا ن آپ مُهاا ۔۔۱۔۔

ਫਰੀਦਾ ਦਰ ਦਰਵੇਸੀ ਗਾਖੜੀ ਚਲਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਤਿ ॥fareedhaa dhar dharavesee gaakhaRee chalaa(n) dhuneeaa(n) bhat ||फरीदा दर दरवेसी गाखड़ी चलाँ दुनीआँ भति ॥پھریِدا در دروےسیِ گاکھڑیِ چلاں دُنیِآں بھت ۔۔