Ang 1376 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੭੬)

ਹਾਥ ਪਾਉ ਕਰਿ ਕਾਮੁ ਸਭੁ ਚੀਤੁ ਨਿਰੰਜਨ ਨਾਲਿ ॥੨੧੩॥haath paau kar kaam sabh cheet nira(n)jan naal ||213||हाथ पाउ करि कामु सभु चीतु निरंजन नालि ॥२१३॥هاتھ پاا کر کام سبھ چیِت نرںجن نال ۔۔۲۱۳۔۔

ਮਹਲਾ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||महला ५ ॥مهلا ۵ ۔۔

ਕਬੀਰਾ ਹਮਰਾ ਕੋ ਨਹੀ ਹਮ ਕਿਸ ਹੂ ਕੇ ਨਾਹਿ ॥kabeeraa hamaraa ko nahee ham kis hoo ke naeh ||कबीरा हमरा को नही हम किस हू के नाहि ॥کبیِرا همرا کو نهیِ هم کس هُو کے ناه ۔۔

ਜਿਨਿ ਇਹੁ ਰਚਨੁ ਰਚਾਇਆ ਤਿਸ ਹੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨੧੪॥jin ih rachan rachaiaa tis hee maeh samaeh ||214||जिनि इहु रचनु रचाइआ तिस ही माहि समाहि ॥२१४॥جٍن اهُ رچن رچاایا تس هیِ ماه سماه ۔۔۲۱۴۔۔

ਕਬੀਰ ਕੀਚੜਿ ਆਟਾ ਗਿਰਿ ਪਰਿਆ ਕਿਛੂ ਨ ਆਇਓ ਹਾਥ ॥kabeer keechaR aaTaa gir pariaa kichhoo na aaio haath ||कबीर कीचड़ि आटा गिरि परिआ किछू न आइओ हाथ ॥کبیِر کیِچڑ آٹا گر پرِآ کچھُو ن آااو هاتھ ۔۔

ਪੀਸਤ ਪੀਸਤ ਚਾਬਿਆ ਸੋਈ ਨਿਬਹਿਆ ਸਾਥ ॥੨੧੫॥peesat peesat chaabiaa soiee nibahiaa saath ||215||पीसत पीसत चाबिआ सोई निबहिआ साथ ॥२१५॥پیِست پیِست چابآ سوای نبهآ ساتھ ۔۔۲۱۵۔۔

ਕਬੀਰ ਮਨੁ ਜਾਨੈ ਸਭ ਬਾਤ ਜਾਨਤ ਹੀ ਅਉਗਨੁ ਕਰੈ ॥kabeer man jaanai sabh baat jaanat hee aaugan karai ||कबीर मनु जानै सभ बात जानत ही अउगनु करै ॥کبیِر من جانَے سبھ بات جانت هیِ ااگن کرَے ۔۔

ਕਾਹੇ ਕੀ ਕੁਸਲਾਤ ਹਾਥਿ ਦੀਪੁ ਕੂਏ ਪਰੈ ॥੨੧੬॥kaahe kee kusalaat haath dheep kooe parai ||216||काहे की कुसलात हाथि दीपु कूए परै ॥२१६॥کاهے کیِ کُسلات هاتھ دیِپ کُواے پرَے ۔۔۲۱۶۔۔

ਕਬੀਰ ਲਾਗੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸੁਜਾਨ ਸਿਉ ਬਰਜੈ ਲੋਗੁ ਅਜਾਨੁ ॥kabeer laagee preet sujaan siau barajai log ajaan ||कबीर लागी प्रीति सुजान सिउ बरजै लोगु अजानु ॥کبیِر لاگیِ پریِت سُجان سا برجَے لوگ اجان ۔۔

ਤਾ ਸਿਉ ਟੂਟੀ ਕਿਉ ਬਨੈ ਜਾ ਕੇ ਜੀਅ ਪਰਾਨ ॥੨੧੭॥taa siau TooTee kiau banai jaa ke jeea paraan ||217||ता सिउ टूटी किउ बनै जा के जीअ परान ॥२१७॥تا سا ٹُوٹیِ کا بنَے جا کے جیِا پران ۔۔۲۱۷۔۔

ਕਬੀਰ ਕੋਠੇ ਮੰਡਪ ਹੇਤੁ ਕਰਿ ਕਾਹੇ ਮਰਹੁ ਸਵਾਰਿ ॥kabeer koThe ma(n)ddap het kar kaahe marahu savaar ||कबीर कोठे मंडप हेतु करि काहे मरहु सवारि ॥کبیِر کوٹھے مںڈپ هےت کر کاهے مرهُ سوار ۔۔

ਕਾਰਜੁ ਸਾਢੇ ਤੀਨਿ ਹਥ ਘਨੀ ਤ ਪਉਨੇ ਚਾਰਿ ॥੨੧੮॥kaaraj saadde teen hath ghanee ta paune chaar ||218||कारजु साढे तीनि हथ घनी त पउने चारि ॥२१८॥کارج ساڈھے تیٍن هتھ گھنیِ ت پانے چار ۔۔۲۱۸۔۔

ਕਬੀਰ ਜੋ ਮੈ ਚਿਤਵਉ ਨਾ ਕਰੈ ਕਿਆ ਮੇਰੇ ਚਿਤਵੇ ਹੋਇ ॥kabeer jo mai chitavau naa karai kiaa mere chitave hoi ||कबीर जो मै चितवउ ना करै किआ मेरे चितवे होइ ॥کبیِر جو مَے چتوا نا کرَے کآ مےرے چتوے هوا ۔۔

ਅਪਨਾ ਚਿਤਵਿਆ ਹਰਿ ਕਰੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਚਿਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥੨੧੯॥apanaa chitaviaa har karai jo mere chit na hoi ||219||अपना चितविआ हरि करै जो मेरे चिति न होइ ॥२१९॥اپنا چتوآ هر کرَے جو مےرے چتِ ن هوا ۔۔۲۱۹۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਚਿੰਤਾ ਭਿ ਆਪਿ ਕਰਾਇਸੀ ਅਚਿੰਤੁ ਭਿ ਆਪੇ ਦੇਇ ॥chi(n)taa bh aap karaisee achi(n)t bh aape dhei ||चिंता भि आपि कराइसी अचिंतु भि आपे देइ ॥چِںتا بھ آپ کرااسیِ اچںت بھ آپے دےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿ ਸਭਨਾ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥੨੨੦॥naanak so saalaaheeaai j sabhanaa saar karei ||220||नानक सो सालाहीऐ जि सभना सार करेइ ॥२२०॥نانک سو سالاهیِاَے ج سبھنا سار کرےا ۔۔۲۲۰۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਕਬੀਰ ਰਾਮੁ ਨ ਚੇਤਿਓ ਫਿਰਿਆ ਲਾਲਚ ਮਾਹਿ ॥kabeer raam na chetio firiaa laalach maeh ||कबीर रामु न चेतिओ फिरिआ लालच माहि ॥کبیِر رام ن چےتاو پھرآ لالچ ماه ۔۔

ਪਾਪ ਕਰੰਤਾ ਮਰਿ ਗਇਆ ਅਉਧ ਪੁਨੀ ਖਿਨ ਮਾਹਿ ॥੨੨੧॥paap kara(n)taa mar giaa aaudh punee khin maeh ||221||पाप करंता मरि गइआ अउध पुनी खिन माहि ॥२२१॥پاپ کرںتا مر گایا اادھ پُنیِ کھن ماه ۔۔۲۲۱۔۔

ਕਬੀਰ ਕਾਇਆ ਕਾਚੀ ਕਾਰਵੀ ਕੇਵਲ ਕਾਚੀ ਧਾਤੁ ॥kabeer kaiaa kaachee kaaravee keval kaachee dhaat ||कबीर काइआ काची कारवी केवल काची धातु ॥کبیِر کااآ کاچیِ کارویِ کےول کاچیِ دھات ۔۔

ਸਾਬਤੁ ਰਖਹਿ ਤ ਰਾਮ ਭਜੁ ਨਾਹਿ ਤ ਬਿਨਠੀ ਬਾਤ ॥੨੨੨॥saabat rakheh ta raam bhaj naeh ta binaThee baat ||222||साबतु रखहि त राम भजु नाहि त बिनठी बात ॥२२२॥سابت رکھه ت رام بھج ناه ت بنٹھیِ بات ۔۔۲۲۲۔۔

ਕਬੀਰ ਕੇਸੋ ਕੇਸੋ ਕੂਕੀਐ ਨ ਸੋਈਐ ਅਸਾਰ ॥kabeer keso keso kookeeaai na soieeaai asaar ||कबीर केसो केसो कूकीऐ न सोईऐ असार ॥کبیِر کےسو کےسو کُوکیِاَے ن سوایاَے اسار ۔۔

ਰਾਤਿ ਦਿਵਸ ਕੇ ਕੂਕਨੇ ਕਬਹੂ ਕੇ ਸੁਨੈ ਪੁਕਾਰ ॥੨੨੩॥raat dhivas ke kookane kabahoo ke sunai pukaar ||223||राति दिवस के कूकने कबहू के सुनै पुकार ॥२२३॥رات دوس کے کُوکنے کبهُو کے سُنَے پُکار ۔۔۲۲۳۔۔

ਕਬੀਰ ਕਾਇਆ ਕਜਲੀ ਬਨੁ ਭਇਆ ਮਨੁ ਕੁੰਚਰੁ ਮਯ ਮੰਤੁ ॥kabeer kaiaa kajalee ban bhiaa man ku(n)char may ma(n)t ||कबीर काइआ कजली बनु भइआ मनु कुँचरु मय मंतु ॥کبیِر کااآ کجلیِ بن بھایا من کُںچر مے مںت ۔۔

ਅੰਕਸੁ ਗੵਾਨੁ ਰਤਨੁ ਹੈ ਖੇਵਟੁ ਬਿਰਲਾ ਸੰਤੁ ॥੨੨੪॥a(n)kas gayeaan ratan hai khevaT biralaa sa(n)t ||224||अंकसु ग्यानु रतनु है खेवटु बिरला संतु ॥२२४॥اںکس گےان رتن هَے کھےوٹ برلا سںت ۔۔۲۲۴۔۔

ਕਬੀਰ ਰਾਮ ਰਤਨੁ ਮੁਖੁ ਕੋਥਰੀ ਪਾਰਖ ਆਗੈ ਖੋਲਿ ॥kabeer raam ratan mukh kotharee paarakh aagai khol ||कबीर राम रतनु मुखु कोथरी पारख आगै खोलि ॥کبیِر رام رتن مُکھ کوتھریِ پارکھ آگَے کھول ۔۔

ਕੋਈ ਆਇ ਮਿਲੈਗੋ ਗਾਹਕੀ ਲੇਗੋ ਮਹਗੇ ਮੋਲਿ ॥੨੨੫॥koiee aai milaigo gaahakee lego mahage mol ||225||कोई आइ मिलैगो गाहकी लेगो महगे मोलि ॥२२५॥کوای آا ملَےگو گاهکیِ لےگو مهگے مول ۔۔۲۲۵۔۔

ਕਬੀਰ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਜਾਨਿਓ ਨਹੀ ਪਾਲਿਓ ਕਟਕੁ ਕੁਟੰਬੁ ॥kabeer raam naam jaanio nahee paalio kaTak kuTa(n)b ||कबीर राम नामु जानिओ नही पालिओ कटकु कुटंबु ॥کبیِر رام نام جاناو نهیِ پالاو کٹک کُٹںب ۔۔

ਧੰਧੇ ਹੀ ਮਹਿ ਮਰਿ ਗਇਓ ਬਾਹਰਿ ਭਈ ਨ ਬੰਬ ॥੨੨੬॥dha(n)dhe hee meh mar gio baahar bhiee na ba(n)b ||226||धंधे ही महि मरि गइओ बाहरि भई न बंब ॥२२६॥دھںدھے هیِ مهِ مر گِااو باهرِ بھای ن بںب ۔۔۲۲۶۔۔

ਕਬੀਰ ਆਖੀ ਕੇਰੇ ਮਾਟੁਕੇ ਪਲੁ ਪਲੁ ਗਈ ਬਿਹਾਇ ॥kabeer aakhee kere maaTuke pal pal giee bihai ||कबीर आखी केरे माटुके पलु पलु गई बिहाइ ॥کبیِر آکھیِ کےرے ماٹکے پل پل گای بهاا ۔۔

ਮਨੁ ਜੰਜਾਲੁ ਨ ਛੋਡਈ ਜਮ ਦੀਆ ਦਮਾਮਾ ਆਇ ॥੨੨੭॥man ja(n)jaal na chhoddiee jam dheeaa dhamaamaa aai ||227||मनु जंजालु न छोडई जम दीआ दमामा आइ ॥२२७॥من جںجال ن چھوڈای جم دیِآ دماما آا ۔۔۲۲۷۔۔

ਕਬੀਰ ਤਰਵਰ ਰੂਪੀ ਰਾਮੁ ਹੈ ਫਲ ਰੂਪੀ ਬੈਰਾਗੁ ॥kabeer taravar roopee raam hai fal roopee bairaag ||कबीर तरवर रूपी रामु है फल रूपी बैरागु ॥کبیِر ترور رُوپیِ رام هَے پھل رُوپیِ بَےراگ ۔۔

ਛਾਇਆ ਰੂਪੀ ਸਾਧੁ ਹੈ ਜਿਨਿ ਤਜਿਆ ਬਾਦੁ ਬਿਬਾਦੁ ॥੨੨੮॥chhaiaa roopee saadh hai jin tajiaa baadh bibaadh ||228||छाइआ रूपी साधु है जिनि तजिआ बादु बिबादु ॥२२८॥چھااآ رُوپیِ سادھ هَے جن تجِآ باد بباد ۔۔۲۲۸۔۔

ਕਬੀਰ ਐਸਾ ਬੀਜੁ ਬੋਇ ਬਾਰਹ ਮਾਸ ਫਲੰਤ ॥kabeer aaisaa beej boi baareh maas fala(n)t ||कबीर ऐसा बीजु बोइ बारह मास फलंत ॥کبیِر اَےسا بیِج بوا باره ماس پھلµت ۔۔

ਸੀਤਲ ਛਾਇਆ ਗਹਿਰ ਫਲ ਪੰਖੀ ਕੇਲ ਕਰੰਤ ॥੨੨੯॥seetal chhaiaa gahir fal pa(n)khee kel kara(n)t ||229||सीतल छाइआ गहिर फल पंखी केल करंत ॥२२९॥سیِتل چھااآ گهِر پھل پںکھیِ کےل کرںت ۔۔۲۲۹۔۔

ਕਬੀਰ ਦਾਤਾ ਤਰਵਰੁ ਦਯਾ ਫਲੁ ਉਪਕਾਰੀ ਜੀਵੰਤ ॥kabeer dhaataa taravar dhayaa fal upakaaree jeeva(n)t ||कबीर दाता तरवरु दया फलु उपकारी जीवंत ॥کبیِر داتا ترور دےا پھل اُپکاریِ جیِوںت ۔۔

ਪੰਖੀ ਚਲੇ ਦਿਸਾਵਰੀ ਬਿਰਖਾ ਸੁਫਲ ਫਲੰਤ ॥੨੩੦॥pa(n)khee chale dhisaavaree birakhaa sufal fala(n)t ||230||पंखी चले दिसावरी बिरखा सुफल फलंत ॥२३०॥پںکھیِ چلے دساوریِ برکھا سُپھل پھلµت ۔۔۲۳۰۔۔

ਕਬੀਰ ਸਾਧੂ ਸੰਗੁ ਪਰਾਪਤੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇ ਲਿਲਾਟ ॥kabeer saadhoo sa(n)g paraapatee likhiaa hoi lilaaT ||कबीर साधू संगु परापती लिखिआ होइ लिलाट ॥کبیِر سادھُو سںگ پراپتیِ لکھآ هوا للاٹ ۔۔