Ang 1375 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੭੫)

ਬਿਨੁ ਸੰਗਤਿ ਇਉ ਮਾਂਨਈ ਹੋਇ ਗਈ ਭਠ ਛਾਰ ॥੧੯੫॥bin sa(n)gat iau maa(n)niee hoi giee bhaTh chhaar ||195||बिनु संगति इउ माँनई होइ गई भठ छार ॥१९५॥بٍن سںگت اا ماںنای هوا گای بھٹھ چھار ۔۔۱۹۵۔۔

ਕਬੀਰ ਨਿਰਮਲ ਬੂੰਦ ਅਕਾਸ ਕੀ ਲੀਨੀ ਭੂਮਿ ਮਿਲਾਇ ॥kabeer niramal boo(n)dh akaas kee leenee bhoom milai ||कबीर निरमल बूँद अकास की लीनी भूमि मिलाइ ॥کبیِر نرمل بُوںد اکاس کیِ لیٍنیِ بھُوم ملاا ۔۔

ਅਨਿਕ ਸਿਆਨੇ ਪਚਿ ਗਏ ਨਾ ਨਿਰਵਾਰੀ ਜਾਇ ॥੧੯੬॥anik siaane pach ge naa niravaaree jai ||196||अनिक सिआने पचि गए ना निरवारी जाइ ॥१९६॥انک سآنے پچِ گاے نا نرواریِ جاا ۔۔۱۹۶۔۔

ਕਬੀਰ ਹਜ ਕਾਬੇ ਹਉ ਜਾਇ ਥਾ ਆਗੈ ਮਿਲਿਆ ਖੁਦਾਇ ॥kabeer haj kaabe hau jai thaa aagai miliaa khudhai ||कबीर हज काबे हउ जाइ था आगै मिलिआ खुदाइ ॥کبیِر هج کابے ها جاا تھا آگَے ملآ کھُداا ۔۔

ਸਾਂਈ ਮੁਝ ਸਿਉ ਲਰਿ ਪਰਿਆ ਤੁਝੈ ਕਿਨਿੑ ਫੁਰਮਾਈ ਗਾਇ ॥੧੯੭॥saa(n)iee mujh siau lar pariaa tujhai kini(h) furamaiee gai ||197||साँई मुझ सिउ लरि परिआ तुझै किनि्ि फुरमाई गाइ ॥१९७॥ساںای مُجھ سا لر پرِآ تُجھَے کنِھ پھُرماای گاا ۔۔۱۹۷۔۔

ਕਬੀਰ ਹਜ ਕਾਬੈ ਹੋਇ ਹੋਇ ਗਇਆ ਕੇਤੀ ਬਾਰ ਕਬੀਰ ॥kabeer haj kaabai hoi hoi giaa ketee baar kabeer ||कबीर हज काबै होइ होइ गइआ केती बार कबीर ॥کبیِر هج کابَے هوا هوا گایا کےتیِ بار کبیِر ۔۔

ਸਾਂਈ ਮੁਝ ਮਹਿ ਕਿਆ ਖਤਾ ਮੁਖਹੁ ਨ ਬੋਲੈ ਪੀਰ ॥੧੯੮॥saa(n)iee mujh meh kiaa khataa mukhahu na bolai peer ||198||साँई मुझ महि किआ खता मुखहु न बोलै पीर ॥१९८॥ساںای مُجھ مهِ کآ کھتا مُکھهُ ن بولَے پیِر ۔۔۱۹۸۔۔

ਕਬੀਰ ਜੀਅ ਜੁ ਮਾਰਹਿ ਜੋਰੁ ਕਰਿ ਕਹਤੇ ਹਹਿ ਜੁ ਹਲਾਲੁ ॥kabeer jeea ju maareh jor kar kahate heh ju halaal ||कबीर जीअ जु मारहि जोरु करि कहते हहि जु हलालु ॥کبیِر جیِا جُ ماره جور کر کهتے ههِ جُ هلال ۔۔

ਦਫਤਰੁ ਦਈ ਜਬ ਕਾਢਿ ਹੈ ਹੋਇਗਾ ਕਉਨੁ ਹਵਾਲੁ ॥੧੯੯॥dhafatar dhiee jab kaadd hai hoigaa kaun havaal ||199||दफतरु दई जब काढि है होइगा कउनु हवालु ॥१९९॥دپھتر دای جب کاڈھ هَے هواگا کان هوال ۔۔۱۹۹۔۔

ਕਬੀਰ ਜੋਰੁ ਕੀਆ ਸੋ ਜੁਲਮੁ ਹੈ ਲੇਇ ਜਬਾਬੁ ਖੁਦਾਇ ॥kabeer jor keeaa so julam hai lei jabaab khudhai ||कबीर जोरु कीआ सो जुलमु है लेइ जबाबु खुदाइ ॥کبیِر جور کیِآ سو جُلم هَے لےا جباب کھُداا ۔۔

ਦਫਤਰਿ ਲੇਖਾ ਨੀਕਸੈ ਮਾਰ ਮੁਹੈ ਮੁਹਿ ਖਾਇ ॥੨੦੦॥dhafatar lekhaa neekasai maar muhai muh khai ||200||दफतरि लेखा नीकसै मार मुहै मुहि खाइ ॥२००॥دپھتر لےکھا نیِکسَے مار مُهَے مُه کھاا ۔۔۲۰۰۔۔

ਕਬੀਰ ਲੇਖਾ ਦੇਨਾ ਸੁਹੇਲਾ ਜਉ ਦਿਲ ਸੂਚੀ ਹੋਇ ॥kabeer lekhaa dhenaa suhelaa jau dhil soochee hoi ||कबीर लेखा देना सुहेला जउ दिल सूची होइ ॥کبیِر لےکھا دےنا سُهےلا جا دل سُوچیِ هوا ۔۔

ਉਸੁ ਸਾਚੇ ਦੀਬਾਨ ਮਹਿ ਪਲਾ ਨ ਪਕਰੈ ਕੋਇ ॥੨੦੧॥aus saache dheebaan meh palaa na pakarai koi ||201||उसु साचे दीबान महि पला न पकरै कोइ ॥२०१॥اُس ساچے دیِبان مهِ پلا ن پکرَے کوا ۔۔۲۰۱۔۔

ਕਬੀਰ ਧਰਤੀ ਅਰੁ ਆਕਾਸ ਮਹਿ ਦੁਇ ਤੂੰ ਬਰੀ ਅਬਧ ॥kabeer dharatee ar aakaas meh dhui too(n) baree abadh ||कबीर धरती अरु आकास महि दुइ तूँ बरी अबध ॥کبیِر دھرتیِ ار آکاس مهِ دُا تُوں بریِ ابدھ ۔۔

ਖਟ ਦਰਸਨ ਸੰਸੇ ਪਰੇ ਅਰੁ ਚਉਰਾਸੀਹ ਸਿਧ ॥੨੦੨॥khaT dharasan sa(n)se pare ar chauraaseeh sidh ||202||खट दरसन संसे परे अरु चउरासीह सिध ॥२०२॥کھٹ درسن سںسے پرے ار چاراسیِه سدھ ۔۔۲۰۲۔۔

ਕਬੀਰ ਮੇਰਾ ਮੁਝ ਮਹਿ ਕਿਛੁ ਨਹੀ ਜੋ ਕਿਛੁ ਹੈ ਸੋ ਤੇਰਾ ॥kabeer meraa mujh meh kichh nahee jo kichh hai so teraa ||कबीर मेरा मुझ महि किछु नही जो किछु है सो तेरा ॥کبیِر مےرا مُجھ مهِ کچھ نهیِ جو کچھ هَے سو تےرا ۔۔

ਤੇਰਾ ਤੁਝ ਕਉ ਸਉਪਤੇ ਕਿਆ ਲਾਗੈ ਮੇਰਾ ॥੨੦੩॥teraa tujh kau saupate kiaa laagai meraa ||203||तेरा तुझ कउ सउपते किआ लागै मेरा ॥२०३॥تےرا تُجھ کا ساپتے کآ لاگَے مےرا ۔۔۲۰۳۔۔

ਕਬੀਰ ਤੂੰ ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਤੂ ਹੂਆ ਮੁਝ ਮਹਿ ਰਹਾ ਨ ਹੂੰ ॥kabeer too(n) too(n) karataa too hooaa mujh meh rahaa na hoo(n) ||कबीर तूँ तूँ करता तू हूआ मुझ महि रहा न हूँ ॥کبیِر تُوں تُوں کرتا تُو هُوآ مُجھ مهِ رها ن هُوں ۔۔

ਜਬ ਆਪਾ ਪਰ ਕਾ ਮਿਟਿ ਗਇਆ ਜਤ ਦੇਖਉ ਤਤ ਤੂ ॥੨੦੪॥jab aapaa par kaa miT giaa jat dhekhau tat too ||204||जब आपा पर का मिटि गइआ जत देखउ तत तू ॥२०४॥جب آپا پر کا مٹ گایا جت دےکھا تت تُو ۔۔۲۰۴۔۔

ਕਬੀਰ ਬਿਕਾਰਹ ਚਿਤਵਤੇ ਝੂਠੇ ਕਰਤੇ ਆਸ ॥kabeer bikaareh chitavate jhooThe karate aas ||कबीर बिकारह चितवते झूठे करते आस ॥کبیِر بکاره چتوتے جھُوٹھے کرتے آس ۔۔

ਮਨੋਰਥੁ ਕੋਇ ਨ ਪੂਰਿਓ ਚਾਲੇ ਊਠਿ ਨਿਰਾਸ ॥੨੦੫॥manorath koi na poorio chaale uooTh niraas ||205||मनोरथु कोइ न पूरिओ चाले ऊठि निरास ॥२०५॥منورتھ کوا ن پُوراو چالے اُوٹھ نراس ۔۔۲۰۵۔۔

ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਜੋ ਕਰੈ ਸੋ ਸੁਖੀਆ ਸੰਸਾਰਿ ॥kabeer har kaa simaran jo karai so sukheeaa sa(n)saar ||कबीर हरि का सिमरनु जो करै सो सुखीआ संसारि ॥کبیِر هر کا سمرن جو کرَے سو سُکھیِآ سںسار ۔۔

ਇਤ ਉਤ ਕਤਹਿ ਨ ਡੋਲਈ ਜਿਸ ਰਾਖੈ ਸਿਰਜਨਹਾਰ ॥੨੦੬॥eit ut kateh na ddoliee jis raakhai sirajanahaar ||206||इत उत कतहि न डोलई जिस राखै सिरजनहार ॥२०६॥ِات اُت کته ن ڈولای جس راکھَے سرجنهار ۔۔۲۰۶۔۔

ਕਬੀਰ ਘਾਣੀ ਪੀੜਤੇ ਸਤਿਗੁਰ ਲੀਏ ਛਡਾਇ ॥kabeer ghaanee peeRate satigur le'ee chhaddai ||कबीर घाणी पीड़ते सतिगुर लीए छडाइ ॥کبیِر گھاݨیِ پیِڑتے ستگر لیِاے چھڈاا ۔۔

ਪਰਾ ਪੂਰਬਲੀ ਭਾਵਨੀ ਪਰਗਟੁ ਹੋਈ ਆਇ ॥੨੦੭॥paraa poorabalee bhaavanee paragaT hoiee aai ||207||परा पूरबली भावनी परगटु होई आइ ॥२०७॥پرا پُوربلیِ بھاونیِ پرگٹ هوای آا ۔۔۲۰۷۔۔

ਕਬੀਰ ਟਾਲੈ ਟੋਲੈ ਦਿਨੁ ਗਇਆ ਬਿਆਜੁ ਬਢੰਤਉ ਜਾਇ ॥kabeer Taalai Tolai dhin giaa biaaj badda(n)tau jai ||कबीर टालै टोलै दिनु गइआ बिआजु बढंतउ जाइ ॥کبیِر ٹالَے ٹولَے دن گایا بآج بڈھںتا جاا ۔۔

ਨਾ ਹਰਿ ਭਜਿਓ ਨ ਖਤੁ ਫਟਿਓ ਕਾਲੁ ਪਹੂੰਚੋ ਆਇ ॥੨੦੮॥naa har bhajio na khat faTio kaal pahoo(n)cho aai ||208||ना हरि भजिओ न खतु फटिओ कालु पहूँचो आइ ॥२०८॥نا هر بھجِاو ن کھت پھٹِاو کال پهُوںچو آا ۔۔۲۰۸۔۔

ਮਹਲਾ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||महला ५ ॥مهلا ۵ ۔۔

ਕਬੀਰ ਕੂਕਰੁ ਭਉਕਨਾ ਕਰੰਗ ਪਿਛੈ ਉਠਿ ਧਾਇ ॥kabeer kookar bhaukanaa kara(n)g pichhai uTh dhai ||कबीर कूकरु भउकना करंग पिछै उठि धाइ ॥کبیِر کُوکر بھاکنا کرںگ پچھَے اُٹھ دھاا ۔۔

ਕਰਮੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਜਿਨਿ ਹਉ ਲੀਆ ਛਡਾਇ ॥੨੦੯॥karamee satigur paiaa jin hau leeaa chhaddai ||209||करमी सतिगुरु पाइआ जिनि हउ लीआ छडाइ ॥२०९॥کرمیِ ستگر پاایا جنِ ها لیِآ چھڈاا ۔۔۲۰۹۔۔

ਮਹਲਾ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||महला ५ ॥مهلا ۵ ۔۔

ਕਬੀਰ ਧਰਤੀ ਸਾਧ ਕੀ ਤਸਕਰ ਬੈਸਹਿ ਗਾਹਿ ॥kabeer dharatee saadh kee tasakar baiseh gaeh ||कबीर धरती साध की तसकर बैसहि गाहि ॥کبیِر دھرتیِ سادھ کیِ تسکر بَےسه گاه ۔۔

ਧਰਤੀ ਭਾਰਿ ਨ ਬਿਆਪਈ ਉਨ ਕਉ ਲਾਹੂ ਲਾਹਿ ॥੨੧੦॥dharatee bhaar na biaapiee un kau laahoo laeh ||210||धरती भारि न बिआपई उन कउ लाहू लाहि ॥२१०॥دھرتیِ بھار ن بآپای اُن کا لاهُو لاه ۔۔۲۱۰۔۔

ਮਹਲਾ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||महला ५ ॥مهلا ۵ ۔۔

ਕਬੀਰ ਚਾਵਲ ਕਾਰਨੇ ਤੁਖ ਕਉ ਮੁਹਲੀ ਲਾਇ ॥kabeer chaaval kaarane tukh kau muhalee lai ||कबीर चावल कारने तुख कउ मुहली लाइ ॥کبیِر چاول کارنے تُکھ کا مُهلیِ لاا ۔۔

ਸੰਗਿ ਕੁਸੰਗੀ ਬੈਸਤੇ ਤਬ ਪੂਛੈ ਧਰਮ ਰਾਇ ॥੨੧੧॥sa(n)g kusa(n)gee baisate tab poochhai dharam rai ||211||संगि कुसंगी बैसते तब पूछै धरम राइ ॥२११॥سںگ کُسںگیِ بَےستے تب پُوچھَے دھرم راا ۔۔۲۱۱۔۔

ਨਾਮਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿਆ ਕਹੈ ਤਿਲੋਚਨੁ ਮੀਤ ॥naamaa maiaa mohiaa kahai tilochan meet ||नामा माइआ मोहिआ कहै तिलोचनु मीत ॥ناما مااآ موهآ کهَے تلوچن میِت ۔۔

ਕਾਹੇ ਛੀਪਹੁ ਛਾਇਲੈ ਰਾਮ ਨ ਲਾਵਹੁ ਚੀਤੁ ॥੨੧੨॥kaahe chheepahu chhailai raam na laavahu cheet ||212||काहे छीपहु छाइलै राम न लावहु चीतु ॥२१२॥کاهے چھیِپهُ چھاالَے رام ن لاوهُ چیِت ۔۔۲۱۲۔۔

ਨਾਮਾ ਕਹੈ ਤਿਲੋਚਨਾ ਮੁਖ ਤੇ ਰਾਮੁ ਸੰਮੑਾਲਿ ॥naamaa kahai tilochanaa mukh te raam sa(n)m(h)aal ||नामा कहै तिलोचना मुख ते रामु संम्मालि ॥ناما کهَے تلوچنا مُکھ تے رام سںمھال ۔۔