Ang 1370 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੭੦)

ਆਪ ਡੁਬੇ ਚਹੁ ਬੇਦ ਮਹਿ ਚੇਲੇ ਦੀਏ ਬਹਾਇ ॥੧੦੪॥aap ddube chahu bedh meh chele dhe'ee bahai ||104||आप डुबे चहु बेद महि चेले दीए बहाइ ॥१०४॥آپ ڈُبے چهُ بےد مهِ چےلے دیِاے بهاا ۔۔۱۰۴۔۔

ਕਬੀਰ ਜੇਤੇ ਪਾਪ ਕੀਏ ਰਾਖੇ ਤਲੈ ਦੁਰਾਇ ॥kabeer jete paap ke'ee raakhe talai dhurai ||कबीर जेते पाप कीए राखे तलै दुराइ ॥کبیِر جےتے پاپ کیِاے راکھے تلَے دُراا ۔۔

ਪਰਗਟ ਭਏ ਨਿਦਾਨ ਸਭ ਜਬ ਪੂਛੇ ਧਰਮ ਰਾਇ ॥੧੦੫॥paragaT bhe nidhaan sabh jab poochhe dharam rai ||105||परगट भए निदान सभ जब पूछे धरम राइ ॥१०५॥پرگٹ بھاے ندان سبھ جب پُوچھے دھرم راا ۔۔۱۰۵۔۔

ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਪਾਲਿਓ ਬਹੁਤੁ ਕੁਟੰਬੁ ॥kabeer har kaa simaran chhaadd kai paalio bahut kuTa(n)b ||कबीर हरि का सिमरनु छाडि कै पालिओ बहुतु कुटंबु ॥کبیِر هر کا سمرن چھاڈ کَے پالاو بهُت کُٹںب ۔۔

ਧੰਧਾ ਕਰਤਾ ਰਹਿ ਗਇਆ ਭਾਈ ਰਹਿਆ ਨ ਬੰਧੁ ॥੧੦੬॥dha(n)dhaa karataa reh giaa bhaiee rahiaa na ba(n)dh ||106||धंधा करता रहि गइआ भाई रहिआ न बंधु ॥१०६॥دھںدھا کرتا رهِ گایا بھاای رهِآ ن بںدھ ۔۔۱۰۶۔۔

ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਰਾਤਿ ਜਗਾਵਨ ਜਾਇ ॥kabeer har kaa simaran chhaadd kai raat jagaavan jai ||कबीर हरि का सिमरनु छाडि कै राति जगावन जाइ ॥کبیِر هر کا سمرن چھاڈ کَے رات جگاون جاا ۔۔

ਸਰਪਨਿ ਹੋਇ ਕੈ ਅਉਤਰੈ ਜਾਏ ਅਪੁਨੇ ਖਾਇ ॥੧੦੭॥sarapan hoi kai aautarai jaae apune khai ||107||सरपनि होइ कै अउतरै जाए अपुने खाइ ॥१०७॥سرپن هوا کَے ااترَے جااے اپنے کھاا ۔۔۱۰۷۔۔

ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਅਹੋਈ ਰਾਖੈ ਨਾਰਿ ॥kabeer har kaa simaran chhaadd kai ahoiee raakhai naar ||कबीर हरि का सिमरनु छाडि कै अहोई राखै नारि ॥کبیِر هر کا سمرن چھاڈ کَے اهوای راکھَے نار ۔۔

ਗਦਹੀ ਹੋਇ ਕੈ ਅਉਤਰੈ ਭਾਰੁ ਸਹੈ ਮਨ ਚਾਰਿ ॥੧੦੮॥gadhahee hoi kai aautarai bhaar sahai man chaar ||108||गदही होइ कै अउतरै भारु सहै मन चारि ॥१०८॥گدهیِ هوا کَے ااترَے بھار سهَے من چار ۔۔۱۰۸۔۔

ਕਬੀਰ ਚਤੁਰਾਈ ਅਤਿ ਘਨੀ ਹਰਿ ਜਪਿ ਹਿਰਦੈ ਮਾਹਿ ॥kabeer chaturaiee at ghanee har jap hiradhai maeh ||कबीर चतुराई अति घनी हरि जपि हिरदै माहि ॥کبیِر چتراای ات گھنیِ هرِ جپِ هردَے ماه ۔۔

ਸੂਰੀ ਊਪਰਿ ਖੇਲਨਾ ਗਿਰੈ ਤ ਠਾਹਰ ਨਾਹਿ ॥੧੦੯॥sooree uoopar khelanaa girai ta Thaahar naeh ||109||सूरी ऊपरि खेलना गिरै त ठाहर नाहि ॥१०९॥سُوریِ اُوپر کھےلنا گرَے ت ٹھاهر ناه ۔۔۱۰۹۔۔

ਕਬੀਰ ਸੋੁਈ ਮੁਖੁ ਧੰਨਿ ਹੈ ਜਾ ਮੁਖਿ ਕਹੀਐ ਰਾਮੁ ॥kabeer suoiee mukh dha(n)n hai jaa mukh kaheeaai raam ||कबीर सुोई मुखु धंनि है जा मुखि कहीऐ रामु ॥کبیِر سُوای مُکھ دھنّ هَے جا مُکھ کهیِاَے رام ۔۔

ਦੇਹੀ ਕਿਸ ਕੀ ਬਾਪੁਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰੁ ਹੋਇਗੋ ਗ੍ਰਾਮੁ ॥੧੧੦॥dhehee kis kee baapuree pavitr hoigo graam ||110||देही किस की बापुरी पवित्रु होइगो ग्रामु ॥११०॥دےهیِ کس کیِ باپریِ پوترü هواگو گرام ۔۔۱۱۰۔۔

ਕਬੀਰ ਸੋਈ ਕੁਲ ਭਲੀ ਜਾ ਕੁਲ ਹਰਿ ਕੋ ਦਾਸੁ ॥kabeer soiee kul bhalee jaa kul har ko dhaas ||कबीर सोई कुल भली जा कुल हरि को दासु ॥کبیِر سوای کُل بھلیِ جا کُل هر کو داس ۔۔

ਜਿਹ ਕੁਲ ਦਾਸੁ ਨ ਊਪਜੈ ਸੋ ਕੁਲ ਢਾਕੁ ਪਲਾਸੁ ॥੧੧੧॥jeh kul dhaas na uoopajai so kul ddaak palaas ||111||जिह कुल दासु न ऊपजै सो कुल ढाकु पलासु ॥१११॥جِه کُل داس ن اُوپجَے سو کُل ڈھاک پلاس ۔۔۱۱۱۔۔

ਕਬੀਰ ਹੈ ਗਇ ਬਾਹਨ ਸਘਨ ਘਨ ਲਾਖ ਧਜਾ ਫਹਰਾਹਿ ॥kabeer hai gi baahan saghan ghan laakh dhajaa faharaeh ||कबीर है गइ बाहन सघन घन लाख धजा फहराहि ॥کبیِر هَے گِا باهن سگھن گھن لاکھ دھجا پھهراه ۔۔

ਇਆ ਸੁਖ ਤੇ ਭਿਖੵਾ ਭਲੀ ਜਉ ਹਰਿ ਸਿਮਰਤ ਦਿਨ ਜਾਹਿ ॥੧੧੨॥eiaa sukh te bhikhayeaa bhalee jau har simarat dhin jaeh ||112||इआ सुख ते भिख्या भली जउ हरि सिमरत दिन जाहि ॥११२॥ایا سُکھ تے بھکھےا بھلیِ جا هر سمرت دن جاه ۔۔۱۱۲۔۔

ਕਬੀਰ ਸਭੁ ਜਗੁ ਹਉ ਫਿਰਿਓ ਮਾਂਦਲੁ ਕੰਧ ਚਢਾਇ ॥kabeer sabh jag hau firio maa(n)dhal ka(n)dh chaddai ||कबीर सभु जगु हउ फिरिओ माँदलु कंध चढाइ ॥کبیِر سبھ جگ ها پھراو ماںدل کںدھ چڈھاا ۔۔

ਕੋਈ ਕਾਹੂ ਕੋ ਨਹੀ ਸਭ ਦੇਖੀ ਠੋਕਿ ਬਜਾਇ ॥੧੧੩॥koiee kaahoo ko nahee sabh dhekhee Thok bajai ||113||कोई काहू को नही सभ देखी ठोकि बजाइ ॥११३॥کوای کاهُو کو نهیِ سبھ دےکھیِ ٹھوک بجاا ۔۔۱۱۳۔۔

ਮਾਰਗਿ ਮੋਤੀ ਬੀਥਰੇ ਅੰਧਾ ਨਿਕਸਿਓ ਆਇ ॥maarag motee beethare a(n)dhaa nikasio aai ||मारगि मोती बीथरे अंधा निकसिओ आइ ॥مارگ موتیِ بیِتھرے اںدھا نکساو آا ۔۔

ਜੋਤਿ ਬਿਨਾ ਜਗਦੀਸ ਕੀ ਜਗਤੁ ਉਲੰਘੇ ਜਾਇ ॥੧੧੪॥jot binaa jagadhees kee jagat ula(n)ghe jai ||114||जोति बिना जगदीस की जगतु उलंघे जाइ ॥११४॥جوت بنا جگدیِس کیِ جگت اُلµگھے جاا ۔۔۱۱۴۔۔

ਬੂਡਾ ਬੰਸੁ ਕਬੀਰ ਕਾ ਉਪਜਿਓ ਪੂਤੁ ਕਮਾਲੁ ॥booddaa ba(n)s kabeer kaa upajio poot kamaal ||बूडा बंसु कबीर का उपजिओ पूतु कमालु ॥بُوڈا بںس کبیِر کا اُپجاو پُوت کمال ۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਘਰਿ ਲੇ ਆਯਾ ਮਾਲੁ ॥੧੧੫॥har kaa simaran chhaadd kai ghar le aayaa maal ||115||हरि का सिमरनु छाडि कै घरि ले आया मालु ॥११५॥هر کا سمرن چھاڈ کَے گھرِ لے آےا مال ۔۔۱۱۵۔۔

ਕਬੀਰ ਸਾਧੂ ਕਉ ਮਿਲਨੇ ਜਾਈਐ ਸਾਥਿ ਨ ਲੀਜੈ ਕੋਇ ॥kabeer saadhoo kau milane jaieeaai saath na leejai koi ||कबीर साधू कउ मिलने जाईऐ साथि न लीजै कोइ ॥کبیِر سادھُو کا ملنے جاایاَے ساتھ ن لیِجَے کوا ۔۔

ਪਾਛੈ ਪਾਉ ਨ ਦੀਜੀਐ ਆਗੈ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਇ ॥੧੧੬॥paachhai paau na dheejeeaai aagai hoi su hoi ||116||पाछै पाउ न दीजीऐ आगै होइ सु होइ ॥११६॥پاچھَے پاا ن دیِجیِاَے آگَے هوا سُ هوا ۔۔۱۱۶۔۔

ਕਬੀਰ ਜਗੁ ਬਾਧਿਓ ਜਿਹ ਜੇਵਰੀ ਤਿਹ ਮਤ ਬੰਧਹੁ ਕਬੀਰ ॥kabeer jag baadhio jeh jevaree teh mat ba(n)dhahu kabeer ||कबीर जगु बाधिओ जिह जेवरी तिह मत बंधहु कबीर ॥کبیِر جگ بادھاو جه جےوریِ ته مت بںدھهُ کبیِر ۔۔

ਜੈਹਹਿ ਆਟਾ ਲੋਨ ਜਿਉ ਸੋਨ ਸਮਾਨਿ ਸਰੀਰੁ ॥੧੧੭॥jaiheh aaTaa lon jiau son samaan sareer ||117||जैहहि आटा लोन जिउ सोन समानि सरीरु ॥११७॥جَےههِ آٹا لون جا سون سمان سریِر ۔۔۱۱۷۔۔

ਕਬੀਰ ਹੰਸੁ ਉਡਿਓ ਤਨੁ ਗਾਡਿਓ ਸੋਝਾਈ ਸੈਨਾਹ ॥kabeer ha(n)s uddio tan gaaddio sojhaiee sainaeh ||कबीर हंसु उडिओ तनु गाडिओ सोझाई सैनाह ॥کبیِر هںس اُڈاو تن گاڈاو سوجھاای سَےناه ۔۔

ਅਜਹੂ ਜੀਉ ਨ ਛੋਡਈ ਰੰਕਾਈ ਨੈਨਾਹ ॥੧੧੮॥ajahoo jeeau na chhoddiee ra(n)kaiee nainaeh ||118||अजहू जीउ न छोडई रंकाई नैनाह ॥११८॥اجهُو جیِا ن چھوڈای رںکاای نَےناه ۔۔۱۱۸۔۔

ਕਬੀਰ ਨੈਨ ਨਿਹਾਰਉ ਤੁਝ ਕਉ ਸ੍ਰਵਨ ਸੁਨਉ ਤੁਅ ਨਾਉ ॥kabeer nain nihaarau tujh kau sravan sunau tua naau ||कबीर नैन निहारउ तुझ कउ स्रवन सुनउ तुअ नाउ ॥کبیِر نَےن نهارا تُجھ کا سرون سُنا تُا ناا ۔۔

ਬੈਨ ਉਚਰਉ ਤੁਅ ਨਾਮ ਜੀ ਚਰਨ ਕਮਲ ਰਿਦ ਠਾਉ ॥੧੧੯॥bain ucharau tua naam jee charan kamal ridh Thaau ||119||बैन उचरउ तुअ नाम जी चरन कमल रिद ठाउ ॥११९॥بَےن اُچرا تُا نام جیِ چرن کمل رد ٹھاا ۔۔۱۱۹۔۔

ਕਬੀਰ ਸੁਰਗ ਨਰਕ ਤੇ ਮੈ ਰਹਿਓ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਪਰਸਾਦਿ ॥kabeer surag narak te mai rahio satigur ke parasaadh ||कबीर सुरग नरक ते मै रहिओ सतिगुर के परसादि ॥کبیِر سُرگ نرک تے مَے رهِاو ستگر کے پرساد ۔۔

ਚਰਨ ਕਮਲ ਕੀ ਮਉਜ ਮਹਿ ਰਹਉ ਅੰਤਿ ਅਰੁ ਆਦਿ ॥੧੨੦॥charan kamal kee mauj meh rahau a(n)t ar aadh ||120||चरन कमल की मउज महि रहउ अंति अरु आदि ॥१२०॥چرن کمل کیِ ماج مهِ رها اںت ار آد ۔۔۱۲۰۔۔

ਕਬੀਰ ਚਰਨ ਕਮਲ ਕੀ ਮਉਜ ਕੋ ਕਹਿ ਕੈਸੇ ਉਨਮਾਨ ॥kabeer charan kamal kee mauj ko keh kaise unamaan ||कबीर चरन कमल की मउज को कहि कैसे उनमान ॥کبیِر چرن کمل کیِ ماج کو کهِ کَےسے اُنمان ۔۔

ਕਹਿਬੇ ਕਉ ਸੋਭਾ ਨਹੀ ਦੇਖਾ ਹੀ ਪਰਵਾਨੁ ॥੧੨੧॥kahibe kau sobhaa nahee dhekhaa hee paravaan ||121||कहिबे कउ सोभा नही देखा ही परवानु ॥१२१॥کهِبے کا سوبھا نهیِ دےکھا هیِ پروان ۔۔۱۲۱۔۔

ਕਬੀਰ ਦੇਖਿ ਕੈ ਕਿਹ ਕਹਉ ਕਹੇ ਨ ਕੋ ਪਤੀਆਇ ॥kabeer dhekh kai keh kahau kahe na ko pateeaai ||कबीर देखि कै किह कहउ कहे न को पतीआइ ॥کبیِر دےکھ کَے که کها کهے ن کو پتیِآا ۔۔

ਹਰਿ ਜੈਸਾ ਤੈਸਾ ਉਹੀ ਰਹਉ ਹਰਖਿ ਗੁਨ ਗਾਇ ॥੧੨੨॥har jaisaa taisaa uhee rahau harakh gun gai ||122||हरि जैसा तैसा उही रहउ हरखि गुन गाइ ॥१२२॥هر جَےسا تَےسا اُهیِ رها هرکھ گُن گاا ۔۔۱۲۲۔۔