Ang 1367 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੬੭)

ਕਬੀਰ ਥੋਰੈ ਜਲਿ ਮਾਛੁਲੀ ਝੀਵਰਿ ਮੇਲਿਓ ਜਾਲੁ ॥kabeer thorai jal maachhulee jheevar melio jaal ||कबीर थोरै जलि माछुली झीवरि मेलिओ जालु ॥کبیِر تھورَے جل ماچھلیِ جھیِور مےلاو جال ۔۔

ਇਹ ਟੋਘਨੈ ਨ ਛੂਟਸਹਿ ਫਿਰਿ ਕਰਿ ਸਮੁੰਦੁ ਸਮੑਾਲਿ ॥੪੯॥eeh Toghanai na chhooTaseh fir kar samu(n)dh sam(h)aal ||49||इह टोघनै न छूटसहि फिरि करि समुँदु सम्मालि ॥४९॥ِاه ٹوگھنَے ن چھُوٹسه پھر کرِ سمںد سمھال ۔۔۴۹۔۔

ਕਬੀਰ ਸਮੁੰਦੁ ਨ ਛੋਡੀਐ ਜਉ ਅਤਿ ਖਾਰੋ ਹੋਇ ॥kabeer samu(n)dh na chhoddeeaai jau at khaaro hoi ||कबीर समुँदु न छोडीऐ जउ अति खारो होइ ॥کبیِر سمںد ن چھوڈیِاَے جا ات کھارو هوا ۔۔

ਪੋਖਰਿ ਪੋਖਰਿ ਢੂਢਤੇ ਭਲੋ ਨ ਕਹਿਹੈ ਕੋਇ ॥੫੦॥pokhar pokhar ddooddate bhalo na kahihai koi ||50||पोखरि पोखरि ढूढते भलो न कहिहै कोइ ॥५०॥پوکھر پوکھر ڈھُوڈھتے بھلو ن کهِهَے کوا ۔۔۵۰۔۔

ਕਬੀਰ ਨਿਗੁਸਾਂਏਂ ਬਹਿ ਗਏ ਥਾਂਘੀ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥kabeer nigusaa(n)e(n) beh ge thaa(n)ghee naahee koi ||कबीर निगुसाँएं बहि गए थाँघी नाही कोइ ॥کبیِر نگساںاےں بهِ گاے تھاںگھیِ ناهیِ کوا ۔۔

ਦੀਨ ਗਰੀਬੀ ਆਪੁਨੀ ਕਰਤੇ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਇ ॥੫੧॥dheen gareebee aapunee karate hoi su hoi ||51||दीन गरीबी आपुनी करते होइ सु होइ ॥५१॥دیٍن گریِبیِ آپنیِ کرتے هوا سُ هوا ۔۔۵۱۔۔

ਕਬੀਰ ਬੈਸਨਉ ਕੀ ਕੂਕਰਿ ਭਲੀ ਸਾਕਤ ਕੀ ਬੁਰੀ ਮਾਇ ॥kabeer baisanau kee kookar bhalee saakat kee buree mai ||कबीर बैसनउ की कूकरि भली साकत की बुरी माइ ॥کبیِر بَےسنا کیِ کُوکر بھلیِ ساکت کیِ بُریِ ماا ۔۔

ਓਹ ਨਿਤ ਸੁਨੈ ਹਰਿ ਨਾਮ ਜਸੁ ਉਹ ਪਾਪ ਬਿਸਾਹਨ ਜਾਇ ॥੫੨॥oh nit sunai har naam jas uh paap bisaahan jai ||52||ओह नित सुनै हरि नाम जसु उह पाप बिसाहन जाइ ॥५२॥اوه نت سُنَے هر نام جس اُه پاپ بساهن جاا ۔۔۵۲۔۔

ਕਬੀਰ ਹਰਨਾ ਦੂਬਲਾ ਇਹੁ ਹਰੀਆਰਾ ਤਾਲੁ ॥kabeer haranaa dhoobalaa ih hareeaaraa taal ||कबीर हरना दूबला इहु हरीआरा तालु ॥کبیِر هرنا دُوبلا اهُ هریِآرا تال ۔۔

ਲਾਖ ਅਹੇਰੀ ਏਕੁ ਜੀਉ ਕੇਤਾ ਬੰਚਉ ਕਾਲੁ ॥੫੩॥laakh aheree ek jeeau ketaa ba(n)chau kaal ||53||लाख अहेरी एकु जीउ केता बंचउ कालु ॥५३॥لاکھ اهےریِ اےک جیِا کےتا بںچا کال ۔۔۵۳۔۔

ਕਬੀਰ ਗੰਗਾ ਤੀਰ ਜੁ ਘਰੁ ਕਰਹਿ ਪੀਵਹਿ ਨਿਰਮਲ ਨੀਰੁ ॥kabeer ga(n)gaa teer ju ghar kareh peeveh niramal neer ||कबीर गंगा तीर जु घरु करहि पीवहि निरमल नीरु ॥کبیِر گںگا تیِر جُ گھر کره پیِوه نرمل نیِر ۔۔

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਨ ਮੁਕਤਿ ਹੋਇ ਇਉ ਕਹਿ ਰਮੇ ਕਬੀਰ ॥੫੪॥bin har bhagat na mukat hoi iau keh rame kabeer ||54||बिनु हरि भगति न मुकति होइ इउ कहि रमे कबीर ॥५४॥بٍن هر بھگت ن مُکت هوا اا کهِ رمے کبیِر ۔۔۵۴۔۔

ਕਬੀਰ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਭਇਆ ਜੈਸਾ ਗੰਗਾ ਨੀਰੁ ॥kabeer man niramal bhiaa jaisaa ga(n)gaa neer ||कबीर मनु निरमलु भइआ जैसा गंगा नीरु ॥کبیِر من نرمل بھایا جَےسا گںگا نیِر ۔۔

ਪਾਛੈ ਲਾਗੋ ਹਰਿ ਫਿਰੈ ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਕਬੀਰ ॥੫੫॥paachhai laago har firai kahat kabeer kabeer ||55||पाछै लागो हरि फिरै कहत कबीर कबीर ॥५५॥پاچھَے لاگو هر پھرَے کهت کبیِر کبیِر ۔۔۵۵۔۔

ਕਬੀਰ ਹਰਦੀ ਪੀਅਰੀ ਚੂੰਨਾਂ ਊਜਲ ਭਾਇ ॥kabeer haradhee peearee choo(n)naa(n) uoojal bhai ||कबीर हरदी पीअरी चूँनाँ ऊजल भाइ ॥کبیِر هردیِ پیِاریِ چُونّاں اُوجل بھاا ۔۔

ਰਾਮ ਸਨੇਹੀ ਤਉ ਮਿਲੈ ਦੋਨਉ ਬਰਨ ਗਵਾਇ ॥੫੬॥raam sanehee tau milai dhonau baran gavai ||56||राम सनेही तउ मिलै दोनउ बरन गवाइ ॥५६॥رام سنےهیِ تا ملَے دونا برن گواا ۔۔۵۶۔۔

ਕਬੀਰ ਹਰਦੀ ਪੀਰਤਨੁ ਹਰੈ ਚੂਨ ਚਿਹਨੁ ਨ ਰਹਾਇ ॥kabeer haradhee peeratan harai choon chihan na rahai ||कबीर हरदी पीरतनु हरै चून चिहनु न रहाइ ॥کبیِر هردیِ پیِرتن هرَے چٌ چهن ن رهاا ۔۔

ਬਲਿਹਾਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਉ ਜਿਹ ਜਾਤਿ ਬਰਨੁ ਕੁਲੁ ਜਾਇ ॥੫੭॥balihaaree ieh preet kau jeh jaat baran kul jai ||57||बलिहारी इह प्रीति कउ जिह जाति बरनु कुलु जाइ ॥५७॥بلهاریِ اه پریِت کا جه جات برن کُل جاِا ۔۔۵۷۔۔

ਕਬੀਰ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਸੰਕੁਰਾ ਰਾਈ ਦਸਏਂ ਭਾਇ ॥kabeer mukat dhuaaraa sa(n)kuraa raiee dhase(n) bhai ||कबीर मुकति दुआरा संकुरा राई दसएं भाइ ॥کبیِر مُکت دُآرا سںکرا راای دساےں بھاا ۔۔

ਮਨੁ ਤਉ ਮੈਗਲੁ ਹੋਇ ਰਹਿਓ ਨਿਕਸੋ ਕਿਉ ਕੈ ਜਾਇ ॥੫੮॥man tau maigal hoi rahio nikaso kiau kai jai ||58||मनु तउ मैगलु होइ रहिओ निकसो किउ कै जाइ ॥५८॥من تا مَےگل هوا رهِاو نکسو کا کَے جاِا ۔۔۵۸۔۔

ਕਬੀਰ ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਤੁਠਾ ਕਰੇ ਪਸਾਉ ॥kabeer aaisaa satigur je milai tuThaa kare pasaau ||कबीर ऐसा सतिगुरु जे मिलै तुठा करे पसाउ ॥کبیِر اَےسا ستگر جے ملَے تُٹھا کرے پساا ۔۔

ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਮੋਕਲਾ ਸਹਜੇ ਆਵਉ ਜਾਉ ॥੫੯॥mukat dhuaaraa mokalaa sahaje aavau jaau ||59||मुकति दुआरा मोकला सहजे आवउ जाउ ॥५९॥مُکت دُآرا موکلا سهجے آوا جاا ۔۔۵۹۔۔

ਕਬੀਰ ਨਾ ਮੋੁਹਿ ਛਾਨਿ ਨ ਛਾਪਰੀ ਨਾ ਮੋੁਹਿ ਘਰੁ ਨਹੀ ਗਾਉ ॥kabeer naa muoh chhaan na chhaaparee naa muoh ghar nahee gaau ||कबीर ना मुोहि छानि न छापरी ना मुोहि घरु नही गाउ ॥کبیِر نا مُوه چھان ن چھاپریِ نا مُوه گھر نهیِ گاا ۔۔

ਮਤ ਹਰਿ ਪੂਛੈ ਕਉਨੁ ਹੈ ਮੇਰੇ ਜਾਤਿ ਨ ਨਾਉ ॥੬੦॥mat har poochhai kaun hai mere jaat na naau ||60||मत हरि पूछै कउनु है मेरे जाति न नाउ ॥६०॥مت هر پُوچھَے کان هَے مےرے جات ن ناا ۔۔۶۰۔۔

ਕਬੀਰ ਮੁਹਿ ਮਰਨੇ ਕਾ ਚਾਉ ਹੈ ਮਰਉ ਤ ਹਰਿ ਕੈ ਦੁਆਰ ॥kabeer muh marane kaa chaau hai marau ta har kai dhuaar ||कबीर मुहि मरने का चाउ है मरउ त हरि कै दुआर ॥کبیِر مُه مرنے کا چاا هَے مرا ت هر کَے دُآر ۔۔

ਮਤ ਹਰਿ ਪੂਛੈ ਕਉਨੁ ਹੈ ਪਰਾ ਹਮਾਰੈ ਬਾਰ ॥੬੧॥mat har poochhai kaun hai paraa hamaarai baar ||61||मत हरि पूछै कउनु है परा हमारै बार ॥६१॥مت هر پُوچھَے کان هَے پرا همارَے بار ۔۔۶۱۔۔

ਕਬੀਰ ਨਾ ਹਮ ਕੀਆ ਨ ਕਰਹਿਗੇ ਨਾ ਕਰਿ ਸਕੈ ਸਰੀਰੁ ॥kabeer naa ham keeaa na karahige naa kar sakai sareer ||कबीर ना हम कीआ न करहिगे ना करि सकै सरीरु ॥کبیِر نا هم کیِآ ن کرهگے نا کر سکَے سریِر ۔۔

ਕਿਆ ਜਾਨਉ ਕਿਛੁ ਹਰਿ ਕੀਆ ਭਇਓ ਕਬੀਰੁ ਕਬੀਰੁ ॥੬੨॥kiaa jaanau kichh har keeaa bhio kabeer kabeer ||62||किआ जानउ किछु हरि कीआ भइओ कबीरु कबीरु ॥६२॥کِآ جانا کچھ هر کیِآ بھِااو کبیِر کبیِر ۔۔۶۲۔۔

ਕਬੀਰ ਸੁਪਨੈ ਹੂ ਬਰੜਾਇ ਕੈ ਜਿਹ ਮੁਖਿ ਨਿਕਸੈ ਰਾਮੁ ॥kabeer supanai hoo baraRai kai jeh mukh nikasai raam ||कबीर सुपनै हू बरड़ाइ कै जिह मुखि निकसै रामु ॥کبیِر سُپنَے هُو برڑاا کَے جه مُکھ نکسَے رام ۔۔

ਤਾ ਕੇ ਪਗ ਕੀ ਪਾਨਹੀ ਮੇਰੇ ਤਨ ਕੋ ਚਾਮੁ ॥੬੩॥taa ke pag kee paanahee mere tan ko chaam ||63||ता के पग की पानही मेरे तन को चामु ॥६३॥تا کے پگ کیِ پانهیِ مےرے تن کو چام ۔۔۶۳۔۔

ਕਬੀਰ ਮਾਟੀ ਕੇ ਹਮ ਪੂਤਰੇ ਮਾਨਸੁ ਰਾਖਿਓੁ ਨਾਉ ॥kabeer maaTee ke ham pootare maanas raakhio naau ||कबीर माटी के हम पूतरे मानसु राखिओु नाउ ॥کبیِر ماٹیِ کے هم پُوترے مانس راکھاو ناا ۔۔

ਚਾਰਿ ਦਿਵਸ ਕੇ ਪਾਹੁਨੇ ਬਡ ਬਡ ਰੂੰਧਹਿ ਠਾਉ ॥੬੪॥chaar dhivas ke paahune badd badd roo(n)dheh Thaau ||64||चारि दिवस के पाहुने बड बड रूँधहि ठाउ ॥६४॥چار دوس کے پاهُنے بڈ بڈ رُوںدھه ٹھاا ۔۔۶۴۔۔

ਕਬੀਰ ਮਹਿਦੀ ਕਰਿ ਘਾਲਿਆ ਆਪੁ ਪੀਸਾਇ ਪੀਸਾਇ ॥kabeer mahidhee kar ghaaliaa aap peesai peesai ||कबीर महिदी करि घालिआ आपु पीसाइ पीसाइ ॥کبیِر مهِدیِ کر گھالآ آپ پیِساا پیِساا ۔۔

ਤੈ ਸਹ ਬਾਤ ਨ ਪੂਛੀਐ ਕਬਹੁ ਨ ਲਾਈ ਪਾਇ ॥੬੫॥tai seh baat na poochheeaai kabahu na laiee pai ||65||तै सह बात न पूछीऐ कबहु न लाई पाइ ॥६५॥تَے سه بات ن پُوچھیِاَے کبهُ ن لاای پاا ۔۔۶۵۔۔

ਕਬੀਰ ਜਿਹ ਦਰਿ ਆਵਤ ਜਾਤਿਅਹੁ ਹਟਕੈ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥kabeer jeh dhar aavat jaatiahu haTakai naahee koi ||कबीर जिह दरि आवत जातिअहु हटकै नाही कोइ ॥کبیِر جه در آوت جاتاهُ هٹکَے ناهیِ کوا ۔۔

ਸੋ ਦਰੁ ਕੈਸੇ ਛੋਡੀਐ ਜੋ ਦਰੁ ਐਸਾ ਹੋਇ ॥੬੬॥so dhar kaise chhoddeeaai jo dhar aaisaa hoi ||66||सो दरु कैसे छोडीऐ जो दरु ऐसा होइ ॥६६॥سو در کَےسے چھوڈیِاَے جو در اَےسا هوا ۔۔۶۶۔۔

ਕਬੀਰ ਡੂਬਾ ਥਾ ਪੈ ਉਬਰਿਓ ਗੁਨ ਕੀ ਲਹਰਿ ਝਬਕਿ ॥kabeer ddoobaa thaa pai ubario gun kee lahar jhabak ||कबीर डूबा था पै उबरिओ गुन की लहरि झबकि ॥کبیِر ڈُوبا تھا پَے اُبراو گُن کیِ لهر جھبک ۔۔