Ang 1350 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੫੦)

ਲੋਗਾ ਭਰਮਿ ਨ ਭੂਲਹੁ ਭਾਈ ॥logaa bharam na bhoolahu bhaiee ||लोगा भरमि न भूलहु भाई ॥لوگا بھرم ن بھُولهُ بھاای ۔۔

ਖਾਲਿਕੁ ਖਲਕ ਖਲਕ ਮਹਿ ਖਾਲਿਕੁ ਪੂਰਿ ਰਹਿਓ ਸ੍ਰਬ ਠਾਂਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥khaalik khalak khalak meh khaalik poor rahio srab Thaa(n)iee ||1|| rahaau ||खालिकु खलक खलक महि खालिकु पूरि रहिओ स्रब ठाँई ॥१॥ रहाउ ॥کھالک کھلک کھلک مهِ کھالک پُور رهِاو سرب ٹھاںای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਾਟੀ ਏਕ ਅਨੇਕ ਭਾਂਤਿ ਕਰਿ ਸਾਜੀ ਸਾਜਨਹਾਰੈ ॥maaTee ek anek bhaa(n)t kar saajee saajanahaarai ||माटी एक अनेक भाँति करि साजी साजनहारै ॥ماٹیِ اےک انےک بھاںت کر ساجیِ ساجنهارَے ۔۔

ਨਾ ਕਛੁ ਪੋਚ ਮਾਟੀ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾ ਕਛੁ ਪੋਚ ਕੁੰਭਾਰੈ ॥੨॥naa kachh poch maaTee ke bhaa(n)dde naa kachh poch ku(n)bhaarai ||2||ना कछु पोच माटी के भाँडे ना कछु पोच कुँभारै ॥२॥نا کچھ پوچ ماٹیِ کے بھاںڈے نا کچھ پوچ کُںبھارَے ۔۔۲۔۔

ਸਭ ਮਹਿ ਸਚਾ ਏਕੋ ਸੋਈ ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ਸਭੁ ਕਛੁ ਹੋਈ ॥sabh meh sachaa eko soiee tis kaa keeaa sabh kachh hoiee ||सभ महि सचा एको सोई तिस का कीआ सभु कछु होई ॥سبھ مهِ سچا اےکو سوای تس کا کیِآ سبھ کچھ هوای ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਨੈ ਸੁ ਏਕੋ ਜਾਨੈ ਬੰਦਾ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੩॥hukam pachhaanai su eko jaanai ba(n)dhaa kaheeaai soiee ||3||हुकमु पछानै सु एको जानै बंदा कहीऐ सोई ॥३॥هُکم پچھانَے سُ اےکو جانَے بںدا کهیِاَے سوای ۔۔۳۔۔

ਅਲਹੁ ਅਲਖੁ ਨ ਜਾਈ ਲਖਿਆ ਗੁਰਿ ਗੁੜੁ ਦੀਨਾ ਮੀਠਾ ॥alahu alakh na jaiee lakhiaa gur guR dheenaa meeThaa ||अलहु अलखु न जाई लखिआ गुरि गुड़ु दीना मीठा ॥الهُ الکھ ن جاای لکھآ گُر گُڑ دیٍنا میِٹھا ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਮੇਰੀ ਸੰਕਾ ਨਾਸੀ ਸਰਬ ਨਿਰੰਜਨੁ ਡੀਠਾ ॥੪॥੩॥keh kabeer meree sa(n)kaa naasee sarab nira(n)jan ddeeThaa ||4||3||कहि कबीर मेरी संका नासी सरब निरंजनु डीठा ॥४॥३॥کهِ کبیِر مےریِ سںکا ناسیِ سرب نرںجن ڈیِٹھا ۔۔۴۔۔۳۔۔

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ॥prabhaatee ||प्रभाती ॥پربھاتیِ ۔۔

ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਕਹਹੁ ਮਤ ਝੂਠੇ ਝੂਠਾ ਜੋ ਨ ਬਿਚਾਰੈ ॥bedh kateb kahahu mat jhooThe jhooThaa jo na bichaarai ||बेद कतेब कहहु मत झूठे झूठा जो न बिचारै ॥بےد کتےب کههُ مت جھُوٹھے جھُوٹھا جو ن بچارَے ۔۔

ਜਉ ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਖੁਦਾਇ ਕਹਤ ਹਉ ਤਉ ਕਿਉ ਮੁਰਗੀ ਮਾਰੈ ॥੧॥jau sabh meh ek khudhai kahat hau tau kiau muragee maarai ||1||जउ सभ महि एकु खुदाइ कहत हउ तउ किउ मुरगी मारै ॥१॥جا سبھ مهِ اےک کھُداا کهت ها تا کا مُرگیِ مارَے ۔۔۱۔۔

ਮੁਲਾਂ ਕਹਹੁ ਨਿਆਉ ਖੁਦਾਈ ॥mulaa(n) kahahu niaau khudhaiee ||मुलाँ कहहु निआउ खुदाई ॥مُلاں کههُ نآا کھُداای ۔۔

ਤੇਰੇ ਮਨ ਕਾ ਭਰਮੁ ਨ ਜਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥tere man kaa bharam na jaiee ||1|| rahaau ||तेरे मन का भरमु न जाई ॥१॥ रहाउ ॥تےرے من کا بھرم ن جاای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਪਕਰਿ ਜੀਉ ਆਨਿਆ ਦੇਹ ਬਿਨਾਸੀ ਮਾਟੀ ਕਉ ਬਿਸਮਿਲਿ ਕੀਆ ॥pakar jeeau aaniaa dheh binaasee maaTee kau bisamil keeaa ||पकरि जीउ आनिआ देह बिनासी माटी कउ बिसमिलि कीआ ॥پکر جیِا آنآ دےه بناسیِ ماٹیِ کا بسمل کیِآ ۔۔

ਜੋਤਿ ਸਰੂਪ ਅਨਾਹਤ ਲਾਗੀ ਕਹੁ ਹਲਾਲੁ ਕਿਆ ਕੀਆ ॥੨॥jot saroop anaahat laagee kahu halaal kiaa keeaa ||2||जोति सरूप अनाहत लागी कहु हलालु किआ कीआ ॥२॥جوت سرُوپ اناهت لاگیِ کهُ هلال کآ کیِآ ۔۔۲۔۔

ਕਿਆ ਉਜੂ ਪਾਕੁ ਕੀਆ ਮੁਹੁ ਧੋਇਆ ਕਿਆ ਮਸੀਤਿ ਸਿਰੁ ਲਾਇਆ ॥kiaa ujoo paak keeaa muh dhoiaa kiaa maseet sir laiaa ||किआ उजू पाकु कीआ मुहु धोइआ किआ मसीति सिरु लाइआ ॥کِآ اُجُو پاک کیِآ مُهُ دھوایا کآ مسیِت سر لاایا ۔۔

ਜਉ ਦਿਲ ਮਹਿ ਕਪਟੁ ਨਿਵਾਜ ਗੁਜਾਰਹੁ ਕਿਆ ਹਜ ਕਾਬੈ ਜਾਇਆ ॥੩॥jau dhil meh kapaT nivaaj gujaarahu kiaa haj kaabai jaiaa ||3||जउ दिल महि कपटु निवाज गुजारहु किआ हज काबै जाइआ ॥३॥جا دل مهِ کپٹ نواج گُجارهُ کآ هج کابَے جاایا ۔۔۳۔۔

ਤੂੰ ਨਾਪਾਕੁ ਪਾਕੁ ਨਹੀ ਸੂਝਿਆ ਤਿਸ ਕਾ ਮਰਮੁ ਨ ਜਾਨਿਆ ॥too(n) naapaak paak nahee soojhiaa tis kaa maram na jaaniaa ||तूँ नापाकु पाकु नही सूझिआ तिस का मरमु न जानिआ ॥تُوں ناپاک پاک نهیِ سُوجھآ تس کا مرم ن جانآ ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਭਿਸਤਿ ਤੇ ਚੂਕਾ ਦੋਜਕ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੪॥੪॥keh kabeer bhisat te chookaa dhojak siau man maaniaa ||4||4||कहि कबीर भिसति ते चूका दोजक सिउ मनु मानिआ ॥४॥४॥کهِ کبیِر بھست تے چُوکا دوجک سا من مانآ ۔۔۴۔۔۴۔۔

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ॥prabhaatee ||प्रभाती ॥پربھاتیِ ۔۔

ਸੁੰਨ ਸੰਧਿਆ ਤੇਰੀ ਦੇਵ ਦੇਵਾਕਰ ਅਧਪਤਿ ਆਦਿ ਸਮਾਈ ॥su(n)n sa(n)dhiaa teree dhev dhevaakar adhapat aadh samaiee ||सुँन संधिआ तेरी देव देवाकर अधपति आदि समाई ॥سُنّ سںدھآ تےریِ دےو دےواکر ادھپت آد سماای ۔۔

ਸਿਧ ਸਮਾਧਿ ਅੰਤੁ ਨਹੀ ਪਾਇਆ ਲਾਗਿ ਰਹੇ ਸਰਨਾਈ ॥੧॥sidh samaadh a(n)t nahee paiaa laag rahe saranaiee ||1||सिध समाधि अंतु नही पाइआ लागि रहे सरनाई ॥१॥سِدھ سمادھ اںت نهیِ پاایا لاگ رهے سرناای ۔۔۱۔۔

ਲੇਹੁ ਆਰਤੀ ਹੋ ਪੁਰਖ ਨਿਰੰਜਨ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਜਹੁ ਭਾਈ ॥leh aaratee ho purakh nira(n)jan satigur poojahu bhaiee ||लेहु आरती हो पुरख निरंजन सतिगुर पूजहु भाई ॥لےهُ آرتیِ هو پُرکھ نرںجن ستگر پُوجهُ بھاای ۔۔

ਠਾਢਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਿਗਮ ਬੀਚਾਰੈ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖਿਆ ਜਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥Thaaddaa brahamaa nigam beechaarai alakh na lakhiaa jaiee ||1|| rahaau ||ठाढा ब्रहमा निगम बीचारै अलखु न लखिआ जाई ॥१॥ रहाउ ॥ٹھاڈھا برهما نگم بیِچارَے الکھ ن لکھآ جاای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਤਤੁ ਤੇਲੁ ਨਾਮੁ ਕੀਆ ਬਾਤੀ ਦੀਪਕੁ ਦੇਹ ਉਜੵਾਰਾ ॥tat tel naam keeaa baatee dheepak dheh ujayeaaraa ||ततु तेलु नामु कीआ बाती दीपकु देह उज्यारा ॥تت تےل نام کیِآ باتیِ دیِپک دےه اُجےارا ۔۔

ਜੋਤਿ ਲਾਇ ਜਗਦੀਸ ਜਗਾਇਆ ਬੂਝੈ ਬੂਝਨਹਾਰਾ ॥੨॥jot lai jagadhees jagaiaa boojhai boojhanahaaraa ||2||जोति लाइ जगदीस जगाइआ बूझै बूझनहारा ॥२॥جوت لاا جگدیِس جگاایا بُوجھَے بُوجھنهارا ۔۔۲۔۔

ਪੰਚੇ ਸਬਦ ਅਨਾਹਦ ਬਾਜੇ ਸੰਗੇ ਸਾਰਿੰਗਪਾਨੀ ॥pa(n)che sabadh anaahadh baaje sa(n)ge saari(n)gapaanee ||पंचे सबद अनाहद बाजे संगे सारिंगपानी ॥پںچے سبد اناهد باجے سںگے سارںگپانیِ ۔۔

ਕਬੀਰ ਦਾਸ ਤੇਰੀ ਆਰਤੀ ਕੀਨੀ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਿਰਬਾਨੀ ॥੩॥੫॥kabeer dhaas teree aaratee keenee nira(n)kaar nirabaanee ||3||5||कबीर दास तेरी आरती कीनी निरंकार निरबानी ॥३॥५॥کبیِر داس تےریِ آرتیِ کیٍنیِ نرںکار نربانیِ ۔۔۳۔۔۵۔۔

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਬਾਣੀ ਭਗਤ ਨਾਮਦੇਵ ਜੀ ਕੀprabhaatee baanee bhagat naamadhev jee keeप्रभाती बाणी भगत नामदेव जी कीپربھاتیِ باݨیِ بھگت نامدےو جیِ کیِ

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਮਨ ਕੀ ਬਿਰਥਾ ਮਨੁ ਹੀ ਜਾਨੈ ਕੈ ਬੂਝਲ ਆਗੈ ਕਹੀਐ ॥man kee birathaa man hee jaanai kai boojhal aagai kaheeaai ||मन की बिरथा मनु ही जानै कै बूझल आगै कहीऐ ॥من کیِ برتھا من هیِ جانَے کَے بُوجھل آگَے کهیِاَے ۔۔

ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਰਾਮੁ ਰਵਾਂਈ ਮੈ ਡਰੁ ਕੈਸੇ ਚਹੀਐ ॥੧॥a(n)tarajaamee raam ravaa(n)iee mai ddar kaise chaheeaai ||1||अंतरजामी रामु रवाँई मै डरु कैसे चहीऐ ॥१॥اںترجامیِ رام رواںای مَے ڈر کَےسے چهیِاَے ۔۔۱۔۔

ਬੇਧੀਅਲੇ ਗੋਪਾਲ ਗੋੁਸਾਈ ॥bedheeale gopaal guosaiee ||बेधीअले गोपाल गुोसाई ॥بےدھیِالے گوپال گُوساای ۔۔

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਰਵਿਆ ਸਰਬੇ ਠਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥meraa prabh raviaa sarabe Thaiee ||1|| rahaau ||मेरा प्रभु रविआ सरबे ठाई ॥१॥ रहाउ ॥مےرا پربھ روآ سربے ٹھاای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਾਨੈ ਹਾਟੁ ਮਾਨੈ ਪਾਟੁ ਮਾਨੈ ਹੈ ਪਾਸਾਰੀ ॥maanai haaT maanai paaT maanai hai paasaaree ||मानै हाटु मानै पाटु मानै है पासारी ॥مانَے هاٹ مانَے پاٹ مانَے هَے پاساریِ ۔۔

ਮਾਨੈ ਬਾਸੈ ਨਾਨਾ ਭੇਦੀ ਭਰਮਤੁ ਹੈ ਸੰਸਾਰੀ ॥੨॥maanai baasai naanaa bhedhee bharamat hai sa(n)saaree ||2||मानै बासै नाना भेदी भरमतु है संसारी ॥२॥مانَے باسَے نانا بھےدیِ بھرمت هَے سںساریِ ۔۔۲۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਏਹੁ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਦੁਬਿਧਾ ਸਹਜਿ ਸਮਾਣੀ ॥gur kai sabadh eh man raataa dhubidhaa sahaj samaanee ||गुर कै सबदि एहु मनु राता दुबिधा सहजि समाणी ॥گُر کَے سبد اےهُ من راتا دُبدھا سهج سماݨیِ ۔۔