Ang 1344 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੪੪)

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ਦਖਣੀ ॥prabhaatee mahalaa pehilaa dhakhanee ||प्रभाती महला १ दखणी ॥پربھاتیِ مهلا ۱ دکھݨیِ ۔۔

ਗੋਤਮੁ ਤਪਾ ਅਹਿਲਿਆ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤਿਸੁ ਦੇਖਿ ਇੰਦ੍ਰੁ ਲੁਭਾਇਆ ॥gotam tapaa ahiliaa isatree tis dhekh i(n)dhr lubhaiaa ||गोतमु तपा अहिलिआ इसत्री तिसु देखि इंद्रु लुभाइआ ॥گوتم تپا اهِلآ استریِ تس دےکھ اںدرü لُبھاایا ۔۔

ਸਹਸ ਸਰੀਰ ਚਿਹਨ ਭਗ ਹੂਏ ਤਾ ਮਨਿ ਪਛੋਤਾਇਆ ॥੧॥sahas sareer chihan bhag hooe taa man pachhotaiaa ||1||सहस सरीर चिहन भग हूए ता मनि पछोताइआ ॥१॥سهس سریِر چهن بھگ هُواے تا من پچھوتاایا ۔۔۱۔۔

ਕੋਈ ਜਾਣਿ ਨ ਭੂਲੈ ਭਾਈ ॥koiee jaan na bhoolai bhaiee ||कोई जाणि न भूलै भाई ॥کوای جاݨ ن بھُولَے بھاای ۔۔

ਸੋ ਭੂਲੈ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਬੂਝੈ ਜਿਸੈ ਬੁਝਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥so bhoolai jis aap bhulaae boojhai jisai bujhaiee ||1|| rahaau ||सो भूलै जिसु आपि भुलाए बूझै जिसै बुझाई ॥१॥ रहाउ ॥سو بھُولَے جس آپ بھُلااے بُوجھَے جسَے بُجھاای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਤਿਨਿ ਹਰੀ ਚੰਦਿ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਪਤਿ ਰਾਜੈ ਕਾਗਦਿ ਕੀਮ ਨ ਪਾਈ ॥tin haree cha(n)dh pirathamee pat raajai kaagadh keem na paiee ||तिनि हरी चंदि पृथमी पति राजै कागदि कीम न पाई ॥تٍن هریِ چںد پرتھمیِ پت راجَے کاگد کیِم ن پاای ۔۔

ਅਉਗਣੁ ਜਾਣੈ ਤ ਪੁੰਨ ਕਰੇ ਕਿਉ ਕਿਉ ਨੇਖਾਸਿ ਬਿਕਾਈ ॥੨॥aaugan jaanai ta pu(n)n kare kiau kiau nekhaas bikaiee ||2||अउगणु जाणै त पुँन करे किउ किउ नेखासि बिकाई ॥२॥ااگݨ جاݨَے ت پُنّ کرے کا کا نےکھاس بکاای ۔۔۲۔۔

ਕਰਉ ਅਢਾਈ ਧਰਤੀ ਮਾਂਗੀ ਬਾਵਨ ਰੂਪਿ ਬਹਾਨੈ ॥karau addaiee dharatee maa(n)gee baavan roop bahaanai ||करउ अढाई धरती माँगी बावन रूपि बहानै ॥کرا اڈھاای دھرتیِ ماںگیِ باون رُوپ بهانَے ۔۔

ਕਿਉ ਪਇਆਲਿ ਜਾਇ ਕਿਉ ਛਲੀਐ ਜੇ ਬਲਿ ਰੂਪੁ ਪਛਾਨੈ ॥੩॥kiau piaal jai kiau chhaleeaai je bal roop pachhaanai ||3||किउ पइआलि जाइ किउ छलीऐ जे बलि रूपु पछानै ॥३॥کِا پایال جاا کا چھلیِاَے جے بل رُوپ پچھانَے ۔۔۳۔۔

ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਾ ਦੇ ਮਤਂੀ ਬਰਜਿ ਬਿਆਸਿ ਪੜੑਾਇਆ ॥raajaa janamejaa dhe mata(n)ee baraj biaas paR(h)aiaa ||राजा जनमेजा दे मतीं बरजि बिआसि पड़्ड़ाइआ ॥راجا جنمےجا دے متˆØیِ برج بآس پڑھاایا ۔۔

ਤਿਨਿੑ ਕਰਿ ਜਗ ਅਠਾਰਹ ਘਾਏ ਕਿਰਤੁ ਨ ਚਲੈ ਚਲਾਇਆ ॥੪॥tini(h) kar jag aThaareh ghaae kirat na chalai chalaiaa ||4||तिनि्ि करि जग अठारह घाए किरतु न चलै चलाइआ ॥४॥تٍنھ کر جگ اٹھاره گھااے کرت ن چلَے چلاایا ۔۔۴۔۔

ਗਣਤ ਨ ਗਣਂੀ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਾ ਬੋਲੀ ਭਾਇ ਸੁਭਾਈ ॥ganat na gana(n)ee hukam pachhaanaa bolee bhai subhaiee ||गणत न गणीं हुकमु पछाणा बोली भाइ सुभाई ॥گݨت ن گݨˆØیِ هُکم پچھاݨا بولیِ بھاا سُبھاای ۔۔

ਜੋ ਕਿਛੁ ਵਰਤੈ ਤੁਧੈ ਸਲਾਹਂੀ ਸਭ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ॥੫॥jo kichh varatai tudhai salaaha(n)ee sabh teree vaddiaaiee ||5||जो किछु वरतै तुधै सलाहीं सभ तेरी वडिआई ॥५॥جو کچھ ورتَے تُدھَے سلاهˆØیِ سبھ تےریِ وڈآای ۔۔۵۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਲਿਪਤੁ ਲੇਪੁ ਕਦੇ ਨ ਲਾਗੈ ਸਦਾ ਰਹੈ ਸਰਣਾਈ ॥gurmukh alipat lep kadhe na laagai sadhaa rahai saranaiee ||गुरमुखि अलिपतु लेपु कदे न लागै सदा रहै सरणाई ॥گُرمکھ الپت لےپ کدے ن لاگَے سدا رهَے سرݨاای ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਮੁਗਧੁ ਆਗੈ ਚੇਤੈ ਨਾਹੀ ਦੁਖਿ ਲਾਗੈ ਪਛੁਤਾਈ ॥੬॥manmukh mugadh aagai chetai naahee dhukh laagai pachhutaiee ||6||मनमुखु मुगधु आगै चेतै नाही दुखि लागै पछुताई ॥६॥منمکھ مُگدھ آگَے چےتَے ناهیِ دُکھ لاگَے پچھتاای ۔۔۶۔۔

ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾ ਜਿਨਿ ਏਹ ਰਚਨਾ ਰਚੀਐ ॥aape kare karaae karataa jin eh rachanaa racheeaai ||आपे करे कराए करता जिनि एह रचना रचीऐ ॥آپے کرے کرااے کرتا جن اےه رچنا رچیِاَے ۔۔

ਹਰਿ ਅਭਿਮਾਨੁ ਨ ਜਾਈ ਜੀਅਹੁ ਅਭਿਮਾਨੇ ਪੈ ਪਚੀਐ ॥੭॥har abhimaan na jaiee jeeahu abhimaane pai pacheeaai ||7||हरि अभिमानु न जाई जीअहु अभिमाने पै पचीऐ ॥७॥هر ابھِمان ن جاای جیِاهُ ابھِمانے پَے پچیِاَے ۔۔۷۔۔

ਭੁਲਣ ਵਿਚਿ ਕੀਆ ਸਭੁ ਕੋਈ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਨ ਭੁਲੈ ॥bhulan vich keeaa sabh koiee karataa aap na bhulai ||भुलण विचि कीआ सभु कोई करता आपि न भुलै ॥بھُلݨ وچ کیِآ سبھ کوای کرتا آپ ن بھُلَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਨਿਸਤਾਰਾ ਕੋ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਅਘੁਲੈ ॥੮॥੪॥naanak sach naam nisataaraa ko gur parasaadh aghulai ||8||4||नानक सचि नामि निसतारा को गुर परसादि अघुलै ॥८॥४॥نانک سچ نام نستارا کو گُر پرساد اگھلَے ۔۔۸۔۔۴۔۔

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥prabhaatee mahalaa pehilaa ||प्रभाती महला १ ॥پربھاتیِ مهلا ۱ ۔۔

ਆਖਣਾ ਸੁਨਣਾ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥aakhanaa sunanaa naam adhaar ||आखणा सुनणा नामु अधारु ॥آکھݨا سُنݨا نام ادھار ۔۔

ਧੰਧਾ ਛੁਟਕਿ ਗਇਆ ਵੇਕਾਰੁ ॥dha(n)dhaa chhuTak giaa vekaar ||धंधा छुटकि गइआ वेकारु ॥دھںدھا چھُٹک گایا وےکار ۔۔

ਜਿਉ ਮਨਮੁਖਿ ਦੂਜੈ ਪਤਿ ਖੋਈ ॥jiau manmukh dhoojai pat khoiee ||जिउ मनमुखि दूजै पति खोई ॥جِا منمکھ دُوجَے پت کھوای ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥੧॥bin naavai mai avar na koiee ||1||बिनु नावै मै अवरु न कोई ॥१॥بٍن ناوَے مَے اور ن کوای ۔۔۱۔۔

ਸੁਣਿ ਮਨ ਅੰਧੇ ਮੂਰਖ ਗਵਾਰ ॥sun man a(n)dhe moorakh gavaar ||सुणि मन अंधे मूरख गवार ॥سُݨ من اںدھے مُورکھ گوار ۔۔

ਆਵਤ ਜਾਤ ਲਾਜ ਨਹੀ ਲਾਗੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਬੂਡੈ ਬਾਰੋ ਬਾਰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥aavat jaat laaj nahee laagai bin gur booddai baaro baar ||1|| rahaau ||आवत जात लाज नही लागै बिनु गुर बूडै बारो बार ॥१॥ रहाउ ॥آوت جات لاج نهیِ لاگَے بن گُر بُوڈَے بارو بار ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਇਸੁ ਮਨ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਬਿਨਾਸੁ ॥eis man maiaa moh binaas ||इसु मन माइआ मोहि बिनासु ॥ِاس من ماایا موه بناس ۔۔

ਧੁਰਿ ਹੁਕਮੁ ਲਿਖਿਆ ਤਾਂ ਕਹੀਐ ਕਾਸੁ ॥dhur hukam likhiaa taa(n) kaheeaai kaas ||धुरि हुकमु लिखिआ ताँ कहीऐ कासु ॥دھُر هُکم لکھآ تاں کهیِاَے کاس ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲਾ ਚੀਨੑੈ ਕੋਈ ॥gurmukh viralaa cheen(h)ai koiee ||गुरमुखि विरला चीन्नै कोई ॥گُرمکھ ورلا چیٍنھَے کوای ۔۔

ਨਾਮ ਬਿਹੂਨਾ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥੨॥naam bihoonaa mukat na hoiee ||2||नाम बिहूना मुकति न होई ॥२॥نام بهٌا مُکت ن هوای ۔۔۲۔۔

ਭ੍ਰਮਿ ਭ੍ਰਮਿ ਡੋਲੈ ਲਖ ਚਉਰਾਸੀ ॥bhram bhram ddolai lakh chauraasee ||भ्रमि भ्रमि डोलै लख चउरासी ॥بھرم بھرم ڈولَے لکھ چاراسیِ ۔۔

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਬੂਝੇ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸੀ ॥bin gur boojhe jam kee faasee ||बिनु गुर बूझे जम की फासी ॥بٍن گُر بُوجھے جم کیِ پھاسیِ ۔۔

ਇਹੁ ਮਨੂਆ ਖਿਨੁ ਖਿਨੁ ਊਭਿ ਪਇਆਲਿ ॥eih manooaa khin khin uoobh piaal ||इहु मनूआ खिनु खिनु ऊभि पइआलि ॥ِاهُ منُوآ کھن کھن اُوبھ پایال ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਛੂਟੈ ਨਾਮੁ ਸਮੑਾਲਿ ॥੩॥gurmukh chhooTai naam sam(h)aal ||3||गुरमुखि छूटै नामु सम्मालि ॥३॥گُرمکھ چھُوٹَے نام سمھال ۔۔۳۔۔

ਆਪੇ ਸਦੇ ਢਿਲ ਨ ਹੋਇ ॥aape sadhe ddil na hoi ||आपे सदे ढिल न होइ ॥آپے سدے ڈھل ن هوا ۔۔

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਸਹਿਲਾ ਜੀਵੈ ਸੋਇ ॥sabadh marai sahilaa jeevai soi ||सबदि मरै सहिला जीवै सोइ ॥سبد مرَے سهِلا جیِوَے سوا ۔۔

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਸੋਝੀ ਕਿਸੈ ਨ ਹੋਇ ॥bin gur sojhee kisai na hoi ||बिनु गुर सोझी किसै न होइ ॥بٍن گُر سوجھیِ کسَے ن هوا ۔۔

ਆਪੇ ਕਰੈ ਕਰਾਵੈ ਸੋਇ ॥੪॥aape karai karaavai soi ||4||आपे करै करावै सोइ ॥४॥آپے کرَے کراوَے سوا ۔۔۴۔۔

ਝਗੜੁ ਚੁਕਾਵੈ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥jhagaR chukaavai har gun gaavai ||झगड़ु चुकावै हरि गुण गावै ॥جھگڑ چُکاوَے هر گُݨ گاوَے ۔۔

ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥pooraa satigur sahaj samaavai ||पूरा सतिगुरु सहजि समावै ॥پُورا ستگر سهجِ سماوَے ۔۔

ਇਹੁ ਮਨੁ ਡੋਲਤ ਤਉ ਠਹਰਾਵੈ ॥eih man ddolat tau Thaharaavai ||इहु मनु डोलत तउ ठहरावै ॥ِاهُ من ڈولت تا ٹھهراوَے ۔۔

ਸਚੁ ਕਰਣੀ ਕਰਿ ਕਾਰ ਕਮਾਵੈ ॥੫॥sach karanee kar kaar kamaavai ||5||सचु करणी करि कार कमावै ॥५॥سچ کرݨیِ کر کار کماوَے ۔۔۵۔۔

ਅੰਤਰਿ ਜੂਠਾ ਕਿਉ ਸੁਚਿ ਹੋਇ ॥a(n)tar jooThaa kiau such hoi ||अंतरि जूठा किउ सुचि होइ ॥اںتر جُوٹھا کا سُچ هوا ۔۔

ਸਬਦੀ ਧੋਵੈ ਵਿਰਲਾ ਕੋਇ ॥sabadhee dhovai viralaa koi ||सबदी धोवै विरला कोइ ॥سبدیِ دھووَے ورلا کوا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੋਈ ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ॥gurmukh koiee sach kamaavai ||गुरमुखि कोई सचु कमावै ॥گُرمکھ کوای سچ کماوَے ۔۔

ਆਵਣੁ ਜਾਣਾ ਠਾਕਿ ਰਹਾਵੈ ॥੬॥aavan jaanaa Thaak rahaavai ||6||आवणु जाणा ठाकि रहावै ॥६॥آوݨ جاݨا ٹھاک رهاوَے ۔۔۶۔۔