Ang 1343 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੪੩)

ਧਾਵਤੁ ਰਾਖੈ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ॥dhaavat raakhai Thaak rahaae ||धावतु राखै ठाकि रहाए ॥دھاوت راکھَے ٹھاک رهااے ۔۔

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥੪॥sachaa naam ma(n)n vasaae ||4||सचा नामु मंनि वसाए ॥४॥سچا نام منّ وسااے ۔۔۴۔۔

ਬਿਸਮ ਬਿਨੋਦ ਰਹੇ ਪਰਮਾਦੀ ॥bisam binodh rahe paramaadhee ||बिसम बिनोद रहे परमादी ॥بِسم بنود رهے پرمادیِ ۔۔

ਗੁਰਮਤਿ ਮਾਨਿਆ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥gurmat maaniaa ek liv laagee ||गुरमति मानिआ एक लिव लागी ॥گُرمت مانآ اےک لو لاگیِ ۔۔

ਦੇਖਿ ਨਿਵਾਰਿਆ ਜਲ ਮਹਿ ਆਗੀ ॥dhekh nivaariaa jal meh aagee ||देखि निवारिआ जल महि आगी ॥دےکھ نوارآ جل مهِ آگیِ ۔۔

ਸੋ ਬੂਝੈ ਹੋਵੈ ਵਡਭਾਗੀ ॥੫॥so boojhai hovai vaddabhaagee ||5||सो बूझै होवै वडभागी ॥५॥سو بُوجھَے هووَے وڈبھاگیِ ۔۔۵۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਏ ॥satigur seve bharam chukaae ||सतिगुरु सेवे भरमु चुकाए ॥ستگر سےوے بھرم چُکااے ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗੈ ਸਚਿ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥anadhin jaagai sach liv laae ||अनदिनु जागै सचि लिव लाए ॥اندن جاگَے سچ لو لااے ۔۔

ਏਕੋ ਜਾਣੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥eko jaanai avar na koi ||एको जाणै अवरु न कोइ ॥اےکو جاݨَے اور ن کوا ۔۔

ਸੁਖਦਾਤਾ ਸੇਵੇ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥੬॥sukhadhaataa seve niramal hoi ||6||सुखदाता सेवे निरमलु होइ ॥६॥سُکھداتا سےوے نرمل هوا ۔۔۶۔۔

ਸੇਵਾ ਸੁਰਤਿ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥sevaa surat sabadh veechaar ||सेवा सुरति सबदि वीचारि ॥سےوا سُرت سبد ویِچار ۔۔

ਜਪੁ ਤਪੁ ਸੰਜਮੁ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ॥jap tap sa(n)jam haumai maar ||जपु तपु संजमु हउमै मारि ॥جپ تپ سںجم هامَے مار ۔۔

ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੁ ਜਾ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਏ ॥jeevan mukat jaa sabadh sunaae ||जीवन मुकतु जा सबदु सुणाए ॥جیِون مُکت جا سبد سُݨااے ۔۔

ਸਚੀ ਰਹਤ ਸਚਾ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥੭॥sachee rahat sachaa sukh paae ||7||सची रहत सचा सुखु पाए ॥७॥سچیِ رهت سچا سُکھ پااے ۔۔۷۔۔

ਸੁਖਦਾਤਾ ਦੁਖੁ ਮੇਟਣਹਾਰਾ ॥sukhadhaataa dhukh meTanahaaraa ||सुखदाता दुखु मेटणहारा ॥سُکھداتا دُکھ مےٹݨهارا ۔۔

ਅਵਰੁ ਨ ਸੂਝਸਿ ਬੀਜੀ ਕਾਰਾ ॥avar na soojhas beejee kaaraa ||अवरु न सूझसि बीजी कारा ॥اور ن سُوجھس بیِجیِ کارا ۔۔

ਤਨੁ ਮਨੁ ਧਨੁ ਹਰਿ ਆਗੈ ਰਾਖਿਆ ॥tan man dhan har aagai raakhiaa ||तनु मनु धनु हरि आगै राखिआ ॥تن من دھن هر آگَے راکھآ ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਮਹਾ ਰਸੁ ਚਾਖਿਆ ॥੮॥੨॥naanak kahai mahaa ras chaakhiaa ||8||2||नानकु कहै महा रसु चाखिआ ॥८॥२॥نانک کهَے مها رس چاکھآ ۔۔۸۔۔۲۔۔

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥prabhaatee mahalaa pehilaa ||प्रभाती महला १ ॥پربھاتیِ مهلا ۱ ۔۔

ਨਿਵਲੀ ਕਰਮ ਭੁਅੰਗਮ ਭਾਠੀ ਰੇਚਕ ਪੂਰਕ ਕੁੰਭ ਕਰੈ ॥nivalee karam bhua(n)gam bhaaThee rechak poorak ku(n)bh karai ||निवली करम भुअंगम भाठी रेचक पूरक कुँभ करै ॥نِولیِ کرم بھُاںگم بھاٹھیِ رےچک پُورک کُںبھ کرَے ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਛੁ ਸੋਝੀ ਨਾਹੀ ਭਰਮੇ ਭੂਲਾ ਬੂਡਿ ਮਰੈ ॥bin satigur kichh sojhee naahee bharame bhoolaa boodd marai ||बिनु सतिगुर किछु सोझी नाही भरमे भूला बूडि मरै ॥بٍن ستگر کچھ سوجھیِ ناهیِ بھرمے بھُولا بُوڈ مرَے ۔۔

ਅੰਧਾ ਭਰਿਆ ਭਰਿ ਭਰਿ ਧੋਵੈ ਅੰਤਰ ਕੀ ਮਲੁ ਕਦੇ ਨ ਲਹੈ ॥a(n)dhaa bhariaa bhar bhar dhovai a(n)tar kee mal kadhe na lahai ||अंधा भरिआ भरि भरि धोवै अंतर की मलु कदे न लहै ॥اںدھا بھرآ بھرِ بھرِ دھووَے اںتر کیِ مل کدے ن لهَے ۔۔

ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਫੋਕਟ ਸਭਿ ਕਰਮਾ ਜਿਉ ਬਾਜੀਗਰੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲੈ ॥੧॥naam binaa fokaT sabh karamaa jiau baajeegar bharam bhulai ||1||नाम बिना फोकट सभि करमा जिउ बाजीगरु भरमि भुलै ॥१॥نام بنا پھوکٹ سبھ کرما جا باجیِگر بھرم بھُلَے ۔۔۱۔۔

ਖਟੁ ਕਰਮ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸੋਈ ॥khaT karam naam nira(n)jan soiee ||खटु करम नामु निरंजनु सोई ॥کھٹ کرم نام نرںجن سوای ۔۔

ਤੂ ਗੁਣ ਸਾਗਰੁ ਅਵਗੁਣ ਮੋਹੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥too gun saagar avagun mohee ||1|| rahaau ||तू गुण सागरु अवगुण मोही ॥१॥ रहाउ ॥تُو گُݨ ساگر اوگݨ موهیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਾਇਆ ਧੰਧਾ ਧਾਵਣੀ ਦੁਰਮਤਿ ਕਾਰ ਬਿਕਾਰ ॥maiaa dha(n)dhaa dhaavanee dhuramat kaar bikaar ||माइआ धंधा धावणी दुरमति कार बिकार ॥مااآ دھںدھا دھاوݨیِ دُرمت کار بکار ۔۔

ਮੂਰਖੁ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦਾ ਬੂਝਿ ਨ ਸਕੈ ਕਾਰ ॥moorakh aap ganaidhaa boojh na sakai kaar ||मूरखु आपु गणाइदा बूझि न सकै कार ॥مُورکھ آپ گݨاادا بُوجھ ن سکَے کار ۔۔

ਮਨਸਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਣੀ ਮਨਮੁਖ ਬੋਲ ਖੁਆਰ ॥manasaa maiaa mohanee manmukh bol khuaar ||मनसा माइआ मोहणी मनमुख बोल खुआर ॥منسا مااآ موهݨیِ منمکھ بول کھُآر ۔۔

ਮਜਨੁ ਝੂਠਾ ਚੰਡਾਲ ਕਾ ਫੋਕਟ ਚਾਰ ਸੀਂਗਾਰ ॥੨॥majan jhooThaa cha(n)ddaal kaa fokaT chaar see(n)gaar ||2||मजनु झूठा चंडाल का फोकट चार सींगार ॥२॥مجن جھُوٹھا چںڈال کا پھوکٹ چار سیِںگار ۔۔۲۔۔

ਝੂਠੀ ਮਨ ਕੀ ਮਤਿ ਹੈ ਕਰਣੀ ਬਾਦਿ ਬਿਬਾਦੁ ॥jhooThee man kee mat hai karanee baadh bibaadh ||झूठी मन की मति है करणी बादि बिबादु ॥جھُوٹھیِ من کیِ مت هَے کرݨیِ باد بباد ۔۔

ਝੂਠੇ ਵਿਚਿ ਅਹੰਕਰਣੁ ਹੈ ਖਸਮ ਨ ਪਾਵੈ ਸਾਦੁ ॥jhooThe vich aha(n)karan hai khasam na paavai saadh ||झूठे विचि अहंकरणु है खसम न पावै सादु ॥جھُوٹھے وچ اهںکرݨ هَے کھسم ن پاوَے ساد ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਹੋਰੁ ਕਮਾਵਣਾ ਫਿਕਾ ਆਵੈ ਸਾਦੁ ॥bin naavai hor kamaavanaa fikaa aavai saadh ||बिनु नावै होरु कमावणा फिका आवै सादु ॥بٍن ناوَے هور کماوݨا پھکا آوَے ساد ۔۔

ਦੁਸਟੀ ਸਭਾ ਵਿਗੁਚੀਐ ਬਿਖੁ ਵਾਤੀ ਜੀਵਣ ਬਾਦਿ ॥੩॥dhusaTee sabhaa vigucheeaai bikh vaatee jeevan baadh ||3||दुसटी सभा विगुचीऐ बिखु वाती जीवण बादि ॥३॥دُسٹیِ سبھا وگچیِاَے بکھ واتیِ جیِوݨ باد ۔۔۳۔۔

ਏ ਭ੍ਰਮਿ ਭੂਲੇ ਮਰਹੁ ਨ ਕੋਈ ॥e bhram bhoole marahu na koiee ||ए भ्रमि भूले मरहु न कोई ॥اے بھرم بھُولے مرهُ ن کوای ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਈ ॥satigur sev sadhaa sukh hoiee ||सतिगुरु सेवि सदा सुखु होई ॥ستگر سےو سدا سُکھ هوای ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਈ ॥bin satigur mukat kinai na paiee ||बिनु सतिगुर मुकति किनै न पाई ॥بٍن ستگر مُکت کنَے ن پاای ۔۔

ਆਵਹਿ ਜਾਂਹਿ ਮਰਹਿ ਮਰਿ ਜਾਈ ॥੪॥aaveh jaa(n)h mareh mar jaiee ||4||आवहि जाँहि मरहि मरि जाई ॥४॥آوه جاںه مره مر جاای ۔۔۴۔۔

ਏਹੁ ਸਰੀਰੁ ਹੈ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਧਾਤੁ ॥eh sareer hai trai gun dhaat ||एहु सरीरु है त्रै गुण धातु ॥اےهُ سریِر هَے ترَے گُݨ دھات ۔۔

ਇਸ ਨੋ ਵਿਆਪੈ ਸੋਗ ਸੰਤਾਪੁ ॥eis no viaapai sog sa(n)taap ||इस नो विआपै सोग संतापु ॥ِاس نو وآپَے سوگ سںتاپ ۔۔

ਸੋ ਸੇਵਹੁ ਜਿਸੁ ਮਾਈ ਨ ਬਾਪੁ ॥so sevahu jis maiee na baap ||सो सेवहु जिसु माई न बापु ॥سو سےوهُ جس ماای ن باپ ۔۔

ਵਿਚਹੁ ਚੂਕੈ ਤਿਸਨਾ ਅਰੁ ਆਪੁ ॥੫॥vichahu chookai tisanaa ar aap ||5||विचहु चूकै तिसना अरु आपु ॥५॥وِچهُ چُوکَے تسنا ار آپ ۔۔۵۔۔

ਜਹ ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਤਹ ਸੋਈ ॥jeh jeh dhekhaa teh teh soiee ||जह जह देखा तह तह सोई ॥جه جه دےکھا ته ته سوای ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥bin satigur bheTe mukat na hoiee ||बिनु सतिगुर भेटे मुकति न होई ॥بٍن ستگر بھےٹے مُکت ن هوای ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਸਚੁ ਏਹ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ॥hiradhai sach eh karanee saar ||हिरदै सचु एह करणी सारु ॥هِردَے سچ اےه کرݨیِ سار ۔۔

ਹੋਰੁ ਸਭੁ ਪਾਖੰਡੁ ਪੂਜ ਖੁਆਰੁ ॥੬॥hor sabh paakha(n)dd pooj khuaar ||6||होरु सभु पाखंडु पूज खुआरु ॥६॥هور سبھ پاکھںڈ پُوج کھُآر ۔۔۶۔۔

ਦੁਬਿਧਾ ਚੂਕੈ ਤਾਂ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੁ ॥dhubidhaa chookai taa(n) sabadh pachhaan ||दुबिधा चूकै ताँ सबदु पछाणु ॥دُبدھا چُوکَے تاں سبد پچھاݨ ۔۔

ਘਰਿ ਬਾਹਰਿ ਏਕੋ ਕਰਿ ਜਾਣੁ ॥ghar baahar eko kar jaan ||घरि बाहरि एको करि जाणु ॥گھر باهرِ اےکو کرِ جاݨ ۔۔

ਏਹਾ ਮਤਿ ਸਬਦੁ ਹੈ ਸਾਰੁ ॥ehaa mat sabadh hai saar ||एहा मति सबदु है सारु ॥اےها مت سبد هَے سار ۔۔

ਵਿਚਿ ਦੁਬਿਧਾ ਮਾਥੈ ਪਵੈ ਛਾਰੁ ॥੭॥vich dhubidhaa maathai pavai chhaar ||7||विचि दुबिधा माथै पवै छारु ॥७॥وِچ دُبدھا ماتھَے پوَے چھار ۔۔۷۔۔

ਕਰਣੀ ਕੀਰਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਸਾਰੁ ॥karanee keerat gurmat saar ||करणी कीरति गुरमति सारु ॥کرݨیِ کیِرت گُرمت سار ۔۔

ਸੰਤ ਸਭਾ ਗੁਣ ਗਿਆਨੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥sa(n)t sabhaa gun giaan beechaar ||संत सभा गुण गिआनु बीचारु ॥سںت سبھا گُݨ گآن بیِچار ۔۔

ਮਨੁ ਮਾਰੇ ਜੀਵਤ ਮਰਿ ਜਾਣੁ ॥man maare jeevat mar jaan ||मनु मारे जीवत मरि जाणु ॥من مارے جیِوت مر جاݨ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਪਛਾਣੁ ॥੮॥੩॥naanak nadharee nadhar pachhaan ||8||3||नानक नदरी नदरि पछाणु ॥८॥३॥نانک ندریِ ندر پچھاݨ ۔۔۸۔۔۳۔۔