Ang 1342 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੪੨)

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਅਸਟਪਦੀਆ ਮਹਲਾ ੧ ਬਿਭਾਸprabhaatee asaTapadheeaa mahalaa pehilaa bibhaasप्रभाती असटपदीआ महला १ बिभासپربھاتیِ اسٹپدیِآ مهلا ۱ ببھاس

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਦੁਬਿਧਾ ਬਉਰੀ ਮਨੁ ਬਉਰਾਇਆ ॥dhubidhaa bauree man bauraiaa ||दुबिधा बउरी मनु बउराइआ ॥دُبدھا باریِ من باراایا ۔۔

ਝੂਠੈ ਲਾਲਚਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥jhooThai laalach janam gavaiaa ||झूठै लालचि जनमु गवाइआ ॥جھُوٹھَے لالچ جنم گواایا ۔۔

ਲਪਟਿ ਰਹੀ ਫੁਨਿ ਬੰਧੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥lapaT rahee fun ba(n)dh na paiaa ||लपटि रही फुनि बंधु न पाइआ ॥لپٹ رهیِ پھُن بںدھ ن پاایا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਰਾਖੇ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ॥੧॥satigur raakhe naam dhiraRaiaa ||1||सतिगुरि राखे नामु दृड़ाइआ ॥१॥ستگر راکھے نام درڑاایا ۔۔۱۔۔

ਨਾ ਮਨੁ ਮਰੈ ਨ ਮਾਇਆ ਮਰੈ ॥naa man marai na maiaa marai ||ना मनु मरै न माइआ मरै ॥نا من مرَے ن ماایا مرَے ۔۔

ਜਿਨਿ ਕਿਛੁ ਕੀਆ ਸੋਈ ਜਾਣੈ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ਭਉ ਸਾਗਰੁ ਤਰੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jin kichh keeaa soiee jaanai sabadh veechaar bhau saagar tarai ||1|| rahaau ||जिनि किछु कीआ सोई जाणै सबदु वीचारि भउ सागरु तरै ॥१॥ रहाउ ॥جٍن کچھ کیِآ سوای جاݨَے سبد ویِچار بھا ساگر ترَے ۔۔۱۔۔ رهااُ ۔۔

ਮਾਇਆ ਸੰਚਿ ਰਾਜੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥maiaa sa(n)ch raaje aha(n)kaaree ||माइआ संचि राजे अहंकारी ॥مااآ سںچ راجے اهںکاریِ ۔۔

ਮਾਇਆ ਸਾਥਿ ਨ ਚਲੈ ਪਿਆਰੀ ॥maiaa saath na chalai piaaree ||माइआ साथि न चलै पिआरी ॥مااآ ساتھ ن چلَے پآریِ ۔۔

ਮਾਇਆ ਮਮਤਾ ਹੈ ਬਹੁ ਰੰਗੀ ॥maiaa mamataa hai bahu ra(n)gee ||माइआ ममता है बहु रंगी ॥مااآ ممتا هَے بهُ رںگیِ ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਕੋ ਸਾਥਿ ਨ ਸੰਗੀ ॥੨॥bin naavai ko saath na sa(n)gee ||2||बिनु नावै को साथि न संगी ॥२॥بٍن ناوَے کو ساتھ ن سںگیِ ۔۔۲۔۔

ਜਿਉ ਮਨੁ ਦੇਖਹਿ ਪਰ ਮਨੁ ਤੈਸਾ ॥jiau man dhekheh par man taisaa ||जिउ मनु देखहि पर मनु तैसा ॥جِا من دےکھه پر من تَےسا ۔۔

ਜੈਸੀ ਮਨਸਾ ਤੈਸੀ ਦਸਾ ॥jaisee manasaa taisee dhasaa ||जैसी मनसा तैसी दसा ॥جَےسیِ منسا تَےسیِ دسا ۔۔

ਜੈਸਾ ਕਰਮੁ ਤੈਸੀ ਲਿਵ ਲਾਵੈ ॥jaisaa karam taisee liv laavai ||जैसा करमु तैसी लिव लावै ॥جَےسا کرم تَےسیِ لو لاوَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਛਿ ਸਹਜ ਘਰੁ ਪਾਵੈ ॥੩॥satigur poochh sahaj ghar paavai ||3||सतिगुरु पूछि सहज घरु पावै ॥३॥ستگر پُوچھ سهج گھر پاوَے ۔۔۳۔۔

ਰਾਗਿ ਨਾਦਿ ਮਨੁ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥raag naadh man dhoojai bhai ||रागि नादि मनु दूजै भाइ ॥راگ ناد من دُوجَے بھاا ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਕਪਟੁ ਮਹਾ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥a(n)tar kapaT mahaa dhukh pai ||अंतरि कपटु महा दुखु पाइ ॥اںتر کپٹ مها دُکھ پاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥satigur bheTai sojhee pai ||सतिगुरु भेटै सोझी पाइ ॥ستگر بھےٹَے سوجھیِ پاا ۔۔

ਸਚੈ ਨਾਮਿ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੪॥sachai naam rahai liv lai ||4||सचै नामि रहै लिव लाइ ॥४॥سچَے نام رهَے لو لاا ۔۔۴۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ॥sachai sabadh sach kamaavai ||सचै सबदि सचु कमावै ॥سچَے سبد سچ کماوَے ۔۔

ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥sachee baanee har gun gaavai ||सची बाणी हरि गुण गावै ॥سچیِ باݨیِ هر گُݨ گاوَے ۔۔

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੁ ਅਮਰ ਪਦੁ ਪਾਵੈ ॥nij ghar vaas amar padh paavai ||निज घरि वासु अमर पदु पावै ॥نِج گھر واس امر پد پاوَے ۔۔

ਤਾ ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਸੋਭਾ ਪਾਵੈ ॥੫॥taa dhar saachai sobhaa paavai ||5||ता दरि साचै सोभा पावै ॥५॥تا در ساچَے سوبھا پاوَے ۔۔۵۔۔

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥gur sevaa bin bhagat na hoiee ||गुर सेवा बिनु भगति न होई ॥گُر سےوا بن بھگت ن هوای ۔۔

ਅਨੇਕ ਜਤਨ ਕਰੈ ਜੇ ਕੋਈ ॥anek jatan karai je koiee ||अनेक जतन करै जे कोई ॥انےک جتن کرَے جے کوای ۔۔

ਹਉਮੈ ਮੇਰਾ ਸਬਦੇ ਖੋਈ ॥haumai meraa sabadhe khoiee ||हउमै मेरा सबदे खोई ॥هامَے مےرا سبدے کھوای ۔۔

ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਸੋਈ ॥੬॥niramal naam vasai man soiee ||6||निरमल नामु वसै मनि सोई ॥६॥نِرمل نام وسَے من سوای ۔۔۶۔۔

ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਸਬਦੁ ਕਰਣੀ ਹੈ ਸਾਰੁ ॥eis jag meh sabadh karanee hai saar ||इसु जग महि सबदु करणी है सारु ॥ِاس جگ مهِ سبد کرݨیِ هَے سار ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਹੋਰੁ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰੁ ॥bin sabadhai hor moh gubaar ||बिनु सबदै होरु मोहु गुबारु ॥بٍن سبدَے هور موهُ گُبار ۔۔

ਸਬਦੇ ਨਾਮੁ ਰਖੈ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥sabadhe naam rakhai ur dhaar ||सबदे नामु रखै उरि धारि ॥سبدے نام رکھَے اُر دھار ۔۔

ਸਬਦੇ ਗਤਿ ਮਤਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥੭॥sabadhe gat mat mokh dhuaar ||7||सबदे गति मति मोख दुआरु ॥७॥سبدے گت متِ موکھ دُآر ۔۔۷۔۔

ਅਵਰੁ ਨਾਹੀ ਕਰਿ ਦੇਖਣਹਾਰੋ ॥avar naahee kar dhekhanahaaro ||अवरु नाही करि देखणहारो ॥اور ناهیِ کر دےکھݨهارو ۔۔

ਸਾਚਾ ਆਪਿ ਅਨੂਪੁ ਅਪਾਰੋ ॥saachaa aap anoop apaaro ||साचा आपि अनूपु अपारो ॥ساچا آپ انُوپ اپارو ۔۔

ਰਾਮ ਨਾਮ ਊਤਮ ਗਤਿ ਹੋਈ ॥raam naam uootam gat hoiee ||राम नाम ऊतम गति होई ॥رام نام اُوتم گت هوای ۔۔

ਨਾਨਕ ਖੋਜਿ ਲਹੈ ਜਨੁ ਕੋਈ ॥੮॥੧॥naanak khoj lahai jan koiee ||8||1||नानक खोजि लहै जनु कोई ॥८॥१॥نانک کھوج لهَے جن کوای ۔۔۸۔۔۱۔۔

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥prabhaatee mahalaa pehilaa ||प्रभाती महला १ ॥پربھاتیِ مهلا ۱ ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਸਗਲ ਜਗੁ ਛਾਇਆ ॥maiaa moh sagal jag chhaiaa ||माइआ मोहि सगल जगु छाइआ ॥مااآ موه سگل جگ چھاایا ۔۔

ਕਾਮਣਿ ਦੇਖਿ ਕਾਮਿ ਲੋਭਾਇਆ ॥kaaman dhekh kaam lobhaiaa ||कामणि देखि कामि लोभाइआ ॥کامݨ دےکھ کام لوبھاایا ۔۔

ਸੁਤ ਕੰਚਨ ਸਿਉ ਹੇਤੁ ਵਧਾਇਆ ॥sut ka(n)chan siau het vadhaiaa ||सुत कंचन सिउ हेतु वधाइआ ॥سُت کںچن سا هےت ودھاایا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਅਪਨਾ ਇਕੁ ਰਾਮੁ ਪਰਾਇਆ ॥੧॥sabh kichh apanaa ik raam paraiaa ||1||सभु किछु अपना इकु रामु पराइआ ॥१॥سبھ کچھ اپنا اک رام پراایا ۔۔۱۔۔

ਐਸਾ ਜਾਪੁ ਜਪਉ ਜਪਮਾਲੀ ॥aaisaa jaap japau japamaalee ||ऐसा जापु जपउ जपमाली ॥اَےسا جاپ جپا جپمالیِ ۔۔

ਦੁਖ ਸੁਖ ਪਰਹਰਿ ਭਗਤਿ ਨਿਰਾਲੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥dhukh sukh parahar bhagat niraalee ||1|| rahaau ||दुख सुख परहरि भगति निराली ॥१॥ रहाउ ॥دُکھ سُکھ پرهر بھگت نرالیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਣ ਨਿਧਾਨ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥gun nidhaan teraa a(n)t na paiaa ||गुण निधान तेरा अंतु न पाइआ ॥گُݨ ندھان تےرا اںت ن پاایا ۔۔

ਸਾਚ ਸਬਦਿ ਤੁਝ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥saach sabadh tujh maeh samaiaa ||साच सबदि तुझ माहि समाइआ ॥ساچ سبد تُجھ ماه سماایا ۔۔

ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਤੁਧੁ ਆਪਿ ਰਚਾਇਆ ॥aavaa gaun tudh aap rachaiaa ||आवा गउणु तुधु आपि रचाइआ ॥آوا گاݨ تُدھ آپ رچاایا ۔۔

ਸੇਈ ਭਗਤ ਜਿਨ ਸਚਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥੨॥seiee bhagat jin sach chit laiaa ||2||सेई भगत जिन सचि चितु लाइआ ॥२॥سےای بھگت جن سچ چت لاایا ۔۔۲۔۔

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਨਰਹਰਿ ਨਿਰਬਾਣੀ ॥giaan dhiaan narahar nirabaanee ||गिआनु धिआनु नरहरि निरबाणी ॥گِآن دھآن نرهر نرباݨیِ ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਕੋਇ ਨ ਜਾਣੀ ॥bin satigur bheTe koi na jaanee ||बिनु सतिगुर भेटे कोइ न जाणी ॥بٍن ستگر بھےٹے کوا ن جاݨیِ ۔۔

ਸਗਲ ਸਰੋਵਰ ਜੋਤਿ ਸਮਾਣੀ ॥sagal sarovar jot samaanee ||सगल सरोवर जोति समाणी ॥سگل سروور جوت سماݨیِ ۔۔

ਆਨਦ ਰੂਪ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੀ ॥੩॥aanadh roop viTahu kurabaanee ||3||आनद रूप विटहु कुरबाणी ॥३॥آند رُوپ وٹهُ کُرباݨیِ ۔۔۳۔۔

ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਗੁਰਮਤੀ ਪਾਏ ॥bhaau bhagat gurmatee paae ||भाउ भगति गुरमती पाए ॥بھاا بھگت گُرمتیِ پااے ۔۔

ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਸਬਦਿ ਜਲਾਏ ॥haumai vichahu sabadh jalaae ||हउमै विचहु सबदि जलाए ॥هامَے وچهُ سبد جلااے ۔۔