Ang 134 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੩੪)

ਨਾਨਕ ਕੀ ਪ੍ਰਭ ਬੇਨਤੀ ਪ੍ਰਭ ਮਿਲਹੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥naanak kee prabh benatee prabh milahu paraapat hoi ||नानक की प्रभ बेनती प्रभ मिलहु परापति होइ ॥نانک کیِ پربھ بےنتیِ پربھ ملهُ پراپت هوا ۔۔

ਵੈਸਾਖੁ ਸੁਹਾਵਾ ਤਾਂ ਲਗੈ ਜਾ ਸੰਤੁ ਭੇਟੈ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥੩॥vaisaakh suhaavaa taa(n) lagai jaa sa(n)t bheTai har soi ||3||वैसाखु सुहावा ताँ लगै जा संतु भेटै हरि सोइ ॥३॥وَےساکھ سُهاوا تاں لگَے جا سںت بھےٹَے هر سوا ۔۔۳۔۔

ਹਰਿ ਜੇਠਿ ਜੁੜੰਦਾ ਲੋੜੀਐ ਜਿਸੁ ਅਗੈ ਸਭਿ ਨਿਵੰਨਿ ॥har jeTh juRa(n)dhaa loReeaai jis agai sabh niva(n)n ||हरि जेठि जुड़ंदा लोड़ीऐ जिसु अगै सभि निवंनि ॥هر جےٹھ جُڑںدا لوڑیِاَے جس اگَے سبھِ نونّ ۔۔

ਹਰਿ ਸਜਣ ਦਾਵਣਿ ਲਗਿਆ ਕਿਸੈ ਨ ਦੇਈ ਬੰਨਿ ॥har sajan dhaavan lagiaa kisai na dheiee ba(n)n ||हरि सजण दावणि लगिआ किसै न देई बंनि ॥هر سجݨ داوݨ لگِآ کسَے ن دےای بنّ ۔۔

ਮਾਣਕ ਮੋਤੀ ਨਾਮੁ ਪ੍ਰਭ ਉਨ ਲਗੈ ਨਾਹੀ ਸੰਨਿ ॥maanak motee naam prabh un lagai naahee sa(n)n ||माणक मोती नामु प्रभ उन लगै नाही संनि ॥ماݨک موتیِ نام پربھ اُن لگَے ناهیِ سنّ ۔۔

ਰੰਗ ਸਭੇ ਨਾਰਾਇਣੈ ਜੇਤੇ ਮਨਿ ਭਾਵੰਨਿ ॥ra(n)g sabhe naarainai jete man bhaava(n)n ||रंग सभे नाराइणै जेते मनि भावंनि ॥رںگ سبھے نارااݨَے جےتے من بھاونّ ۔۔

ਜੋ ਹਰਿ ਲੋੜੇ ਸੋ ਕਰੇ ਸੋਈ ਜੀਅ ਕਰੰਨਿ ॥jo har loRe so kare soiee jeea kara(n)n ||जो हरि लोड़े सो करे सोई जीअ करंनि ॥جو هر لوڑے سو کرے سوای جیِا کرنّ ۔۔

ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਈ ਕਹੀਅਹਿ ਧੰਨਿ ॥jo prabh keete aapane seiee kahe'eeh dha(n)n ||जो प्रभि कीते आपणे सेई कहीअहि धंनि ॥جو پربھ کیِتے آپݨے سےای کهیِاه دھنّ ۔۔

ਆਪਣ ਲੀਆ ਜੇ ਮਿਲੈ ਵਿਛੁੜਿ ਕਿਉ ਰੋਵੰਨਿ ॥aapan leeaa je milai vichhuR kiau rova(n)n ||आपण लीआ जे मिलै विछुड़ि किउ रोवंनि ॥آپݨ لیِآ جے ملَے وچھڑ کا رووںن ۔۔

ਸਾਧੂ ਸੰਗੁ ਪਰਾਪਤੇ ਨਾਨਕ ਰੰਗ ਮਾਣੰਨਿ ॥saadhoo sa(n)g paraapate naanak ra(n)g maana(n)n ||साधू संगु परापते नानक रंग माणंनि ॥سادھُو سںگ پراپتے نانک رںگ ماݨنّ ۔۔

ਹਰਿ ਜੇਠੁ ਰੰਗੀਲਾ ਤਿਸੁ ਧਣੀ ਜਿਸ ਕੈ ਭਾਗੁ ਮਥੰਨਿ ॥੪॥har jeTh ra(n)geelaa tis dhanee jis kai bhaag matha(n)n ||4||हरि जेठु रंगीला तिसु धणी जिस कै भागु मथंनि ॥४॥هر جےٹھ رںگیِلا تس دھݨیِ جس کَے بھاگ متھںن ۔۔۴۔۔

ਆਸਾੜੁ ਤਪੰਦਾ ਤਿਸੁ ਲਗੈ ਹਰਿ ਨਾਹੁ ਨ ਜਿੰਨਾ ਪਾਸਿ ॥aasaaR tapa(n)dhaa tis lagai har naahu na ji(n)naa paas ||आसाड़ु तपंदा तिसु लगै हरि नाहु न जिंना पासि ॥آساڑ تپںدا تس لگَے هر ناهُ ن جنّا پاس ۔۔

ਜਗਜੀਵਨ ਪੁਰਖੁ ਤਿਆਗਿ ਕੈ ਮਾਣਸ ਸੰਦੀ ਆਸ ॥jagajeevan purakh tiaag kai maanas sa(n)dhee aas ||जगजीवन पुरखु तिआगि कै माणस संदी आस ॥جگجیِون پُرکھ تآگ کَے ماݨس سںدیِ آس ۔۔

ਦੁਯੈ ਭਾਇ ਵਿਗੁਚੀਐ ਗਲਿ ਪਈਸੁ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ ॥dhuyai bhai vigucheeaai gal piees jam kee faas ||दुयै भाइ विगुचीऐ गलि पईसु जम की फास ॥دُےَے بھاا وگچیِاَے گل پایس جم کیِ پھاس ۔۔

ਜੇਹਾ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਮਥੈ ਜੋ ਲਿਖਿਆਸੁ ॥jehaa beejai so lunai mathai jo likhiaas ||जेहा बीजै सो लुणै मथै जो लिखिआसु ॥جےها بیِجَے سو لُݨَے متھَے جو لکھآس ۔۔

ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ਪਛੁਤਾਣੀ ਉਠਿ ਚਲੀ ਗਈ ਨਿਰਾਸ ॥rain vihaanee pachhutaanee uTh chalee giee niraas ||रैणि विहाणी पछुताणी उठि चली गई निरास ॥رَےݨ وهاݨیِ پچھتاݨیِ اُٹھ چلیِ گای نراس ۔۔

ਜਿਨ ਕੌ ਸਾਧੂ ਭੇਟੀਐ ਸੋ ਦਰਗਹ ਹੋਇ ਖਲਾਸੁ ॥jin kau saadhoo bheTeeaai so dharageh hoi khalaas ||जिन कौ साधू भेटीऐ सो दरगह होइ खलासु ॥جٍن کَو سادھُو بھےٹیِاَے سو درگه هوا کھلاس ۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣੀ ਤੇਰੇ ਦਰਸਨ ਹੋਇ ਪਿਆਸ ॥kar kirapaa prabh aapanee tere dharasan hoi piaas ||करि किरपा प्रभ आपणी तेरे दरसन होइ पिआस ॥کر کرپا پربھ آپݨیِ تےرے درسن هوا پآس ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥prabh tudh bin dhoojaa ko nahee naanak kee aradhaas ||प्रभ तुधु बिनु दूजा को नही नानक की अरदासि ॥پربھ تُدھ بن دُوجا کو نهیِ نانک کیِ ارداس ۔۔

ਆਸਾੜੁ ਸੁਹੰਦਾ ਤਿਸੁ ਲਗੈ ਜਿਸੁ ਮਨਿ ਹਰਿ ਚਰਣ ਨਿਵਾਸ ॥੫॥aasaaR suha(n)dhaa tis lagai jis man har charan nivaas ||5||आसाड़ु सुहंदा तिसु लगै जिसु मनि हरि चरण निवास ॥५॥آساڑ سُهںدا تس لگَے جس من هرِ چرݨ نواس ۔۔۵۔۔

ਸਾਵਣਿ ਸਰਸੀ ਕਾਮਣੀ ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਿਉ ਪਿਆਰੁ ॥saavan sarasee kaamanee charan kamal siau piaar ||सावणि सरसी कामणी चरन कमल सिउ पिआरु ॥ساوݨ سرسیِ کامݨیِ چرن کمل سا پآر ۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਤਾ ਸਚ ਰੰਗਿ ਇਕੋ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥man tan rataa sach ra(n)g iko naam adhaar ||मनु तनु रता सच रंगि इको नामु अधारु ॥من تن رتا سچ رںگ اکو نام ادھار ۔۔

ਬਿਖਿਆ ਰੰਗ ਕੂੜਾਵਿਆ ਦਿਸਨਿ ਸਭੇ ਛਾਰੁ ॥bikhiaa ra(n)g kooRaaviaa dhisan sabhe chhaar ||बिखिआ रंग कूड़ाविआ दिसनि सभे छारु ॥بِکھآ رںگ کُوڑاوآ دسن سبھے چھار ۔۔

ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦ ਸੁਹਾਵਣੀ ਮਿਲਿ ਸਾਧੂ ਪੀਵਣਹਾਰੁ ॥har a(n)mirat boo(n)dh suhaavanee mil saadhoo peevanahaar ||हरि अंमृत बूँद सुहावणी मिलि साधू पीवणहारु ॥هر اںمرت بُوںد سُهاوݨیِ ملِ سادھُو پیِوݨهار ۔۔

ਵਣੁ ਤਿਣੁ ਪ੍ਰਭ ਸੰਗਿ ਮਉਲਿਆ ਸੰਮ੍ਰਥ ਪੁਰਖ ਅਪਾਰੁ ॥van tin prabh sa(n)g mauliaa sa(n)mrath purakh apaar ||वणु तिणु प्रभ संगि मउलिआ संम्रथ पुरख अपारु ॥وݨ تݨ پربھ سںگ مالآ سںمرتھ پُرکھ اپار ۔۔

ਹਰਿ ਮਿਲਣੈ ਨੋ ਮਨੁ ਲੋਚਦਾ ਕਰਮਿ ਮਿਲਾਵਣਹਾਰੁ ॥har milanai no man lochadhaa karam milaavanahaar ||हरि मिलणै नो मनु लोचदा करमि मिलावणहारु ॥هر ملݨَے نو من لوچدا کرم ملاوݨهار ۔۔

ਜਿਨੀ ਸਖੀਏ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ ਹੰਉ ਤਿਨ ਕੈ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰ ॥jinee sakhe'ee prabh paiaa ha(n)au tin kai sadh balihaar ||जिनी सखीए प्रभु पाइआ हंउ तिन कै सद बलिहार ॥جٍنیِ سکھیِاے پربھ پاایا هںا تن کَے سد بلهار ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਜੀ ਮਇਆ ਕਰਿ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥naanak har jee miaa kar sabadh savaaranahaar ||नानक हरि जी मइआ करि सबदि सवारणहारु ॥نانک هر جیِ مایا کرِ سبد سوارݨهار ۔۔

ਸਾਵਣੁ ਤਿਨਾ ਸੁਹਾਗਣੀ ਜਿਨ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਉਰਿ ਹਾਰੁ ॥੬॥saavan tinaa suhaaganee jin raam naam ur haar ||6||सावणु तिना सुहागणी जिन राम नामु उरि हारु ॥६॥ساوݨ تنا سُهاگݨیِ جن رام نام اُر هار ۔۔۶۔۔

ਭਾਦੁਇ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣੀਆ ਦੂਜੈ ਲਗਾ ਹੇਤੁ ॥bhaadhui bharam bhulaaneeaa dhoojai lagaa het ||भादुइ भरमि भुलाणीआ दूजै लगा हेतु ॥بھادا بھرم بھُلاݨیِآ دُوجَے لگا هےت ۔۔

ਲਖ ਸੀਗਾਰ ਬਣਾਇਆ ਕਾਰਜਿ ਨਾਹੀ ਕੇਤੁ ॥lakh seegaar banaiaa kaaraj naahee ket ||लख सीगार बणाइआ कारजि नाही केतु ॥لکھ سیِگار بݨااآ کارج ناهیِ کےت ۔۔

ਜਿਤੁ ਦਿਨਿ ਦੇਹ ਬਿਨਸਸੀ ਤਿਤੁ ਵੇਲੈ ਕਹਸਨਿ ਪ੍ਰੇਤੁ ॥jit dhin dheh binasasee tit velai kahasan pret ||जितु दिनि देह बिनससी तितु वेलै कहसनि प्रेतु ॥جِت دن دےه بنسسیِ تت وےلَے کهسن پرےت ۔۔

ਪਕੜਿ ਚਲਾਇਨਿ ਦੂਤ ਜਮ ਕਿਸੈ ਨ ਦੇਨੀ ਭੇਤੁ ॥pakaR chalain dhoot jam kisai na dhenee bhet ||पकड़ि चलाइनि दूत जम किसै न देनी भेतु ॥پکڑ چلاان دُوت جم کسَے ن دےنیِ بھےت ۔۔

ਛਡਿ ਖੜੋਤੇ ਖਿਨੈ ਮਾਹਿ ਜਿਨ ਸਿਉ ਲਗਾ ਹੇਤੁ ॥chhadd khaRote khinai maeh jin siau lagaa het ||छडि खड़ोते खिनै माहि जिन सिउ लगा हेतु ॥چھڈ کھڑوتے کھنَے ماه جن سا لگا هےت ۔۔

ਹਥ ਮਰੋੜੈ ਤਨੁ ਕਪੇ ਸਿਆਹਹੁ ਹੋਆ ਸੇਤੁ ॥hath maroRai tan kape siaahahu hoaa set ||हथ मरोड़ै तनु कपे सिआहहु होआ सेतु ॥هتھ مروڑَے تن کپے سآههُ هوآ سےت ۔۔

ਜੇਹਾ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਕਰਮਾ ਸੰਦੜਾ ਖੇਤੁ ॥jehaa beejai so lunai karamaa sa(n)dhaRaa khet ||जेहा बीजै सो लुणै करमा संदड़ा खेतु ॥جےها بیِجَے سو لُݨَے کرما سںدڑا کھےت ۔۔

ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਗਤੀ ਚਰਣ ਬੋਹਿਥ ਪ੍ਰਭ ਦੇਤੁ ॥naanak prabh saranaagatee charan bohith prabh dhet ||नानक प्रभ सरणागती चरण बोहिथ प्रभ देतु ॥نانک پربھ سرݨاگتیِ چرݨ بوهتھ پربھ دےت ۔۔

ਸੇ ਭਾਦੁਇ ਨਰਕਿ ਨ ਪਾਈਅਹਿ ਗੁਰੁ ਰਖਣ ਵਾਲਾ ਹੇਤੁ ॥੭॥se bhaadhui narak na paie'eeh gur rakhan vaalaa het ||7||से भादुइ नरकि न पाईअहि गुरु रखण वाला हेतु ॥७॥سے بھادا نرک ن پاایاه گُر رکھݨ والا هےت ۔۔۷۔۔

ਅਸੁਨਿ ਪ੍ਰੇਮ ਉਮਾਹੜਾ ਕਿਉ ਮਿਲੀਐ ਹਰਿ ਜਾਇ ॥asun prem umaahaRaa kiau mileeaai har jai ||असुनि प्रेम उमाहड़ा किउ मिलीऐ हरि जाइ ॥اسن پرےم اُماهڑا کا ملیِاَے هر جاا ۔۔