Ang 1291 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੯੧)

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਘਰ ਮਹਿ ਘਰੁ ਦੇਖਾਇ ਦੇਇ ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥ghar meh ghar dhekhai dhei so satigur purakh sujaan ||घर महि घरु देखाइ देइ सो सतिगुरु पुरखु सुजाणु ॥گھر مهِ گھر دےکھاا دےا سو ستگر پُرکھ سُجاݨ ۔۔

ਪੰਚ ਸਬਦ ਧੁਨਿਕਾਰ ਧੁਨਿ ਤਹ ਬਾਜੈ ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣੁ ॥pa(n)ch sabadh dhunikaar dhun teh baajai sabadh neesaan ||पंच सबद धुनिकार धुनि तह बाजै सबदु नीसाणु ॥پںچ سبد دھُنکار دھُن ته باجَے سبد نیِساݨ ۔۔

ਦੀਪ ਲੋਅ ਪਾਤਾਲ ਤਹ ਖੰਡ ਮੰਡਲ ਹੈਰਾਨੁ ॥dheep loa paataal teh kha(n)dd ma(n)ddal hairaan ||दीप लोअ पाताल तह खंड मंडल हैरानु ॥دیِپ لوا پاتال ته کھںڈ مںڈل هَےران ۔۔

ਤਾਰ ਘੋਰ ਬਾਜਿੰਤ੍ਰ ਤਹ ਸਾਚਿ ਤਖਤਿ ਸੁਲਤਾਨੁ ॥taar ghor baaji(n)tr teh saach takhat sulataan ||तार घोर बाजिंत्र तह साचि तखति सुलतानु ॥تار گھور باجںتر ته ساچ تکھت سُلتان ۔۔

ਸੁਖਮਨ ਕੈ ਘਰਿ ਰਾਗੁ ਸੁਨਿ ਸੁੰਨਿ ਮੰਡਲਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥sukhaman kai ghar raag sun su(n)n ma(n)ddal liv lai ||सुखमन कै घरि रागु सुनि सुँनि मंडलि लिव लाइ ॥سُکھمن کَے گھر راگ سُن سُنّ مںڈل لو لاا ۔۔

ਅਕਥ ਕਥਾ ਬੀਚਾਰੀਐ ਮਨਸਾ ਮਨਹਿ ਸਮਾਇ ॥akath kathaa beechaareeaai manasaa maneh samai ||अकथ कथा बीचारीऐ मनसा मनहि समाइ ॥اکتھ کتھا بیِچاریِاَے منسا منه سماا ۔۔

ਉਲਟਿ ਕਮਲੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਿਆ ਇਹੁ ਮਨੁ ਕਤਹੁ ਨ ਜਾਇ ॥aulaT kamal a(n)mirat bhariaa ih man katahu na jai ||उलटि कमलु अंमृति भरिआ इहु मनु कतहु न जाइ ॥اُلٹ کمل اںمرت بھرآ اهُ من کتهُ ن جاِا ۔۔

ਅਜਪਾ ਜਾਪੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਸਮਾਇ ॥ajapaa jaap na veesarai aadh jugaadh samai ||अजपा जापु न वीसरै आदि जुगादि समाइ ॥اجپا جاپ ن ویِسرَے آد جُگاد سماا ۔۔

ਸਭਿ ਸਖੀਆ ਪੰਚੇ ਮਿਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੁ ॥sabh sakheeaa pa(n)che mile gurmukh nij ghar vaas ||सभि सखीआ पंचे मिले गुरमुखि निज घरि वासु ॥سبھ سکھیِآ پںچے ملے گُرمکھ نج گھرِ واس ۔۔

ਸਬਦੁ ਖੋਜਿ ਇਹੁ ਘਰੁ ਲਹੈ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੁ ॥੧॥sabadh khoj ih ghar lahai naanak taa kaa dhaas ||1||सबदु खोजि इहु घरु लहै नानकु ता का दासु ॥१॥سبد کھوج اهُ گھر لهَے نانک تا کا داس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਚਿਲਿਮਿਲਿ ਬਿਸੀਆਰ ਦੁਨੀਆ ਫਾਨੀ ॥chilimil biseeaar dhuneeaa faanee ||चिलिमिलि बिसीआर दुनीआ फानी ॥چِلمل بسیِآر دُنیِآ پھانیِ ۔۔

ਕਾਲੂਬਿ ਅਕਲ ਮਨ ਗੋਰ ਨ ਮਾਨੀ ॥kaaloob akal man gor na maanee ||कालूबि अकल मन गोर न मानी ॥کالُوب اکل من گور ن مانیِ ۔۔

ਮਨ ਕਮੀਨ ਕਮਤਰੀਨ ਤੂ ਦਰੀਆਉ ਖੁਦਾਇਆ ॥man kameen kamatareen too dhareeaau khudhaiaa ||मन कमीन कमतरीन तू दरीआउ खुदाइआ ॥من کمیٍن کمتریٍن تُو دریِآا کھُداایا ۔۔

ਏਕੁ ਚੀਜੁ ਮੁਝੈ ਦੇਹਿ ਅਵਰ ਜਹਰ ਚੀਜ ਨ ਭਾਇਆ ॥ek cheej mujhai dheh avar jahar cheej na bhaiaa ||एकु चीजु मुझै देहि अवर जहर चीज न भाइआ ॥اےک چیِج مُجھَے دےه اور جهر چیِج ن بھاایا ۔۔

ਪੁਰਾਬ ਖਾਮ ਕੂਜੈ ਹਿਕਮਤਿ ਖੁਦਾਇਆ ॥puraab khaam koojai hikamat khudhaiaa ||पुराब खाम कूजै हिकमति खुदाइआ ॥پُراب کھام کُوجَے هکمت کھُداایا ۔۔

ਮਨ ਤੁਆਨਾ ਤੂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਇਆ ॥man tuaanaa too kudharatee aaiaa ||मन तुआना तू कुदरती आइआ ॥من تُآنا تُو کُدرتیِ آاآ ۔۔

ਸਗ ਨਾਨਕ ਦੀਬਾਨ ਮਸਤਾਨਾ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਇਆ ॥sag naanak dheebaan masataanaa nit chaRai savaiaa ||सग नानक दीबान मसताना नित चड़ै सवाइआ ॥سگ نانک دیِبان مستانا نت چڑَے سواایا ۔۔

ਆਤਸ ਦੁਨੀਆ ਖੁਨਕ ਨਾਮੁ ਖੁਦਾਇਆ ॥੨॥aatas dhuneeaa khunak naam khudhaiaa ||2||आतस दुनीआ खुनक नामु खुदाइआ ॥२॥آتس دُنیِآ کھُنک نام کھُداایا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ਨਵੀ ਮਃ ੫ ॥pauRee navee mahalaa panjavaa ||पउड़ी नवी म: ५ ॥پاڑیِ نویِ مÚ ۵ ۔۔

ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਚਲਤੁ ਚਲਤੁ ਵਖਾਣਿਆ ॥sabho varatai chalat chalat vakhaaniaa ||सभो वरतै चलतु चलतु वखाणिआ ॥سبھو ورتَے چلت چلت وکھاݨآ ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣਿਆ ॥paarabraham paramesar gurmukh jaaniaa ||पारब्रहमु परमेसरु गुरमुखि जाणिआ ॥پاربرهم پرمےسر گُرمکھ جاݨآ ۔۔

ਲਥੇ ਸਭਿ ਵਿਕਾਰ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣਿਆ ॥lathe sabh vikaar sabadh neesaaniaa ||लथे सभि विकार सबदि नीसाणिआ ॥لتھے سبھ وکار سبد نیِساݨآ ۔۔

ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ਉਧਾਰੁ ਭਏ ਨਿਕਾਣਿਆ ॥saadhoo sa(n)g udhaar bhe nikaaniaa ||साधू संगि उधारु भए निकाणिआ ॥سادھُو سںگ اُدھار بھاے نکاݨآ ۔۔

ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਦਾਤਾਰੁ ਸਭਿ ਰੰਗ ਮਾਣਿਆ ॥simar simar dhaataar sabh ra(n)g maaniaa ||सिमरि सिमरि दातारु सभि रंग माणिआ ॥سِمر سمر داتار سبھ رںگ ماݨآ ۔۔

ਪਰਗਟੁ ਭਇਆ ਸੰਸਾਰਿ ਮਿਹਰ ਛਾਵਾਣਿਆ ॥paragaT bhiaa sa(n)saar mihar chhaavaaniaa ||परगटु भइआ संसारि मिहर छावाणिआ ॥پرگٹ بھایا سںسار مهر چھاواݨآ ۔۔

ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਏ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣਿਆ ॥aape bakhas milaae sadh kurabaaniaa ||आपे बखसि मिलाए सद कुरबाणिआ ॥آپے بکھس ملااے سد کُرباݨآ ۔۔

ਨਾਨਕ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ਖਸਮੈ ਭਾਣਿਆ ॥੨੭॥naanak le milai khasamai bhaaniaa ||27||नानक लए मिलाइ खसमै भाणिआ ॥२७॥نانک لاے ملاا کھسمَے بھاݨآ ۔۔۲۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਧੰਨੁ ਸੁ ਕਾਗਦੁ ਕਲਮ ਧੰਨੁ ਧਨੁ ਭਾਂਡਾ ਧਨੁ ਮਸੁ ॥dha(n)nu su kaagadh kalam dha(n)n dhan bhaa(n)ddaa dhan mas ||धंनु सु कागदु कलम धंनु धनु भाँडा धनु मसु ॥دھنّ سُ کاگد کلم دھنّ دھن بھاںڈا دھن مس ۔۔

ਧਨੁ ਲੇਖਾਰੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨਿ ਨਾਮੁ ਲਿਖਾਇਆ ਸਚੁ ॥੧॥dhan lekhaaree naanakaa jin naam likhaiaa sach ||1||धनु लेखारी नानका जिनि नामु लिखाइआ सचु ॥१॥دھن لےکھاریِ نانکا جن نام لکھاایا سچ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਆਪੇ ਪਟੀ ਕਲਮ ਆਪਿ ਉਪਰਿ ਲੇਖੁ ਭਿ ਤੂੰ ॥aape paTee kalam aap upar lekh bh too(n) ||आपे पटी कलम आपि उपरि लेखु भि तूँ ॥آپے پٹیِ کلم آپ اُپر لےکھ بھ تُوں ۔۔

ਏਕੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਦੂਜਾ ਕਾਹੇ ਕੂ ॥੨॥eko kaheeaai naanakaa dhoojaa kaahe koo ||2||एको कहीऐ नानका दूजा काहे कू ॥२॥اےکو کهیِاَے نانکا دُوجا کاهے کُو ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪਿ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥too(n) aape aap varatadhaa aap banat banaiee ||तूँ आपे आपि वरतदा आपि बणत बणाई ॥تُوں آپے آپ ورتدا آپ بݨت بݨاای ۔۔

ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਹੀ ਤੂ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥tudh bin dhoojaa ko nahee too rahiaa samaiee ||तुधु बिनु दूजा को नही तू रहिआ समाई ॥تُدھ بن دُوجا کو نهیِ تُو رهِآ سماای ۔۔

ਤੇਰੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਤੂਹੈ ਜਾਣਦਾ ਤੁਧੁ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥teree gat mit toohai jaanadhaa tudh keemat paiee ||तेरी गति मिति तूहै जाणदा तुधु कीमति पाई ॥تےریِ گت متِ تُوهَے جاݨدا تُدھ کیِمت پاای ۔۔

ਤੂ ਅਲਖ ਅਗੋਚਰੁ ਅਗਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮਤਿ ਦਿਖਾਈ ॥too alakh agochar agam hai gurmat dhikhaiee ||तू अलख अगोचरु अगमु है गुरमति दिखाई ॥تُو الکھ اگوچر اگم هَے گُرمت دکھاای ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਦੁਖੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਗੁਰ ਗਿਆਨਿ ਗਵਾਈ ॥a(n)tar agiaan dhukh bharam hai gur giaan gavaiee ||अंतरि अगिआनु दुखु भरमु है गुर गिआनि गवाई ॥اںتر اگآن دُکھ بھرم هَے گُر گآن گواای ۔۔

ਜਿਸੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹਿ ਤਿਸੁ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਸੋ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥jis kirapaa kareh tis mel laih so naam dhiaaiee ||जिसु कृपा करहि तिसु मेलि लैहि सो नामु धिआई ॥جِس ک®پا کره تس مےل لَےه سو نام دھآای ۔۔

ਤੂ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਰਵਿਆ ਸਭ ਠਾਈ ॥too karataa purakh aga(n)m hai raviaa sabh Thaiee ||तू करता पुरखु अगंमु है रविआ सभ ठाई ॥تُو کرتا پُرکھ اگںم هَے روآ سبھ ٹھاای ۔۔

ਜਿਤੁ ਤੂ ਲਾਇਹਿ ਸਚਿਆ ਤਿਤੁ ਕੋ ਲਗੈ ਨਾਨਕ ਗੁਣ ਗਾਈ ॥੨੮॥੧॥ ਸੁਧੁjit too laieh sachiaa tit ko lagai naanak gun gaiee ||28||1|| sudhuजितु तू लाइहि सचिआ तितु को लगै नानक गुण गाई ॥२८॥१॥ सुधुجِت تُو لااه سچآ تت کو لگَے نانک گُݨ گاای ۔۔۲۸۔۔۱۔۔ سُدھ