Ang 1290 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੯੦)

ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖੈ ਜਾਂ ਨਿਸਿ ਮੇਲਾ ਓਥੈ ਮੰਧੁ ਕਮਾਹੀ ॥eisatree purakhai jaa(n) nis melaa othai ma(n)dh kamaahee ||इसत्री पुरखै जाँ निसि मेला ओथै मंधु कमाही ॥ِاستریِ پُرکھَے جاں نس مےلا اوتھَے مںدھ کماهیِ ۔۔

ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮੇ ਮਾਸਹੁ ਜੰਮੇ ਹਮ ਮਾਸੈ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ॥maasahu ni(n)me maasahu ja(n)me ham maasai ke bhaa(n)dde ||मासहु निंमे मासहु जंमे हम मासै के भाँडे ॥ماسهُ نںمے ماسهُ جںمے هم ماسَے کے بھاںڈے ۔۔

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਕਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ਚਤੁਰੁ ਕਹਾਵੈ ਪਾਂਡੇ ॥giaan dhiaan kachh soojhai naahee chatur kahaavai paa(n)dde ||गिआनु धिआनु कछु सूझै नाही चतुरु कहावै पाँडे ॥گِآن دھآن کچھ سُوجھَے ناهیِ چتر کهاوَے پاںڈے ۔۔

ਬਾਹਰ ਕਾ ਮਾਸੁ ਮੰਦਾ ਸੁਆਮੀ ਘਰ ਕਾ ਮਾਸੁ ਚੰਗੇਰਾ ॥baahar kaa maas ma(n)dhaa suaamee ghar kaa maas cha(n)geraa ||बाहर का मासु मंदा सुआमी घर का मासु चंगेरा ॥باهر کا ماس مںدا سُآمیِ گھر کا ماس چںگےرا ۔۔

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਮਾਸਹੁ ਹੋਏ ਜੀਇ ਲਇਆ ਵਾਸੇਰਾ ॥jeea ja(n)t sabh maasahu hoe jeei liaa vaaseraa ||जीअ जंत सभि मासहु होए जीइ लइआ वासेरा ॥جیِا جںت سبھ ماسهُ هواے جیِا لایا واسےرا ۔۔

ਅਭਖੁ ਭਖਹਿ ਭਖੁ ਤਜਿ ਛੋਡਹਿ ਅੰਧੁ ਗੁਰੂ ਜਿਨ ਕੇਰਾ ॥abhakh bhakheh bhakh taj chhoddeh a(n)dh guroo jin keraa ||अभखु भखहि भखु तजि छोडहि अंधु गुरू जिन केरा ॥ابھکھ بھکھه بھکھ تج چھوڈه اںدھ گُرُو جن کےرا ۔۔

ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮੇ ਮਾਸਹੁ ਜੰਮੇ ਹਮ ਮਾਸੈ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ॥maasahu ni(n)me maasahu ja(n)me ham maasai ke bhaa(n)dde ||मासहु निंमे मासहु जंमे हम मासै के भाँडे ॥ماسهُ نںمے ماسهُ جںمے هم ماسَے کے بھاںڈے ۔۔

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਕਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ਚਤੁਰੁ ਕਹਾਵੈ ਪਾਂਡੇ ॥giaan dhiaan kachh soojhai naahee chatur kahaavai paa(n)dde ||गिआनु धिआनु कछु सूझै नाही चतुरु कहावै पाँडे ॥گِآن دھآن کچھ سُوجھَے ناهیِ چتر کهاوَے پاںڈے ۔۔

ਮਾਸੁ ਪੁਰਾਣੀ ਮਾਸੁ ਕਤੇਬਂੀ ਚਹੁ ਜੁਗਿ ਮਾਸੁ ਕਮਾਣਾ ॥maas puraanee maas kateba(n)ee chahu jug maas kamaanaa ||मासु पुराणी मासु कतेबीं चहु जुगि मासु कमाणा ॥ماس پُراݨیِ ماس کتےبˆØیِ چهُ جُگ ماس کماݨا ۔۔

ਜਜਿ ਕਾਜਿ ਵੀਆਹਿ ਸੁਹਾਵੈ ਓਥੈ ਮਾਸੁ ਸਮਾਣਾ ॥jaj kaaj veeaaeh suhaavai othai maas samaanaa ||जजि काजि वीआहि सुहावै ओथै मासु समाणा ॥جج کاج ویِآه سُهاوَے اوتھَے ماس سماݨا ۔۔

ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖ ਨਿਪਜਹਿ ਮਾਸਹੁ ਪਾਤਿਸਾਹ ਸੁਲਤਾਨਾਂ ॥eisatree purakh nipajeh maasahu paatisaeh sulataanaa(n) ||इसत्री पुरख निपजहि मासहु पातिसाह सुलतानाँ ॥ِاستریِ پُرکھ نپجه ماسهُ پاتساه سُلتاناں ۔۔

ਜੇ ਓਇ ਦਿਸਹਿ ਨਰਕਿ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਉਨੑ ਕਾ ਦਾਨੁ ਨ ਲੈਣਾ ॥je oi dhiseh narak jaa(n)dhe taa(n) un(h) kaa dhaan na lainaa ||जे ओइ दिसहि नरकि जाँदे ताँ उन्न का दानु न लैणा ॥جے اوِا دسه نرک جاںدے تاں اُنھ کا دان ن لَےݨا ۔۔

ਦੇਂਦਾ ਨਰਕਿ ਸੁਰਗਿ ਲੈਦੇ ਦੇਖਹੁ ਏਹੁ ਧਿਙਾਣਾ ॥dhe(n)dhaa narak surag laidhe dhekhahu eh dhin(g)aanaa ||देंदा नरकि सुरगि लैदे देखहु एहु धिङाणा ॥دےںدا نرک سُرگ لَےدے دےکھهُ اےهُ دھنگاݨا ۔۔

ਆਪਿ ਨ ਬੂਝੈ ਲੋਕ ਬੁਝਾਏ ਪਾਂਡੇ ਖਰਾ ਸਿਆਣਾ ॥aap na boojhai lok bujhaae paa(n)dde kharaa siaanaa ||आपि न बूझै लोक बुझाए पाँडे खरा सिआणा ॥آپ ن بُوجھَے لوک بُجھااے پاںڈے کھرا سآݨا ۔۔

ਪਾਂਡੇ ਤੂ ਜਾਣੈ ਹੀ ਨਾਹੀ ਕਿਥਹੁ ਮਾਸੁ ਉਪੰਨਾ ॥paa(n)dde too jaanai hee naahee kithahu maas upa(n)naa ||पाँडे तू जाणै ही नाही किथहु मासु उपंना ॥پاںڈے تُو جاݨَے هیِ ناهیِ کتھهُ ماس اُپنّا ۔۔

ਤੋਇਅਹੁ ਅੰਨੁ ਕਮਾਦੁ ਕਪਾਹਾਂ ਤੋਇਅਹੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਗੰਨਾ ॥toiahu a(n)n kamaadh kapaahaa(n) toiahu tirabhavan ga(n)naa ||तोइअहु अंनु कमादु कपाहाँ तोइअहु तृभवणु गंना ॥توااهُ انّ کماد کپاهاں توااهُ تربھوݨ گنّا ۔۔

ਤੋਆ ਆਖੈ ਹਉ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਹਛਾ ਤੋਐ ਬਹੁਤੁ ਬਿਕਾਰਾ ॥toaa aakhai hau bahu bidh hachhaa toaai bahut bikaaraa ||तोआ आखै हउ बहु बिधि हछा तोऐ बहुतु बिकारा ॥توآ آکھَے ها بهُ بدھ هچھا تواَے بهُت بکارا ۔۔

ਏਤੇ ਰਸ ਛੋਡਿ ਹੋਵੈ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਵਿਚਾਰਾ ॥੨॥ete ras chhodd hovai sa(n)niaasee naanak kahai vichaaraa ||2||एते रस छोडि होवै संनिआसी नानकु कहै विचारा ॥२॥اےتے رس چھوڈ هووَے سنّآسیِ نانک کهَے وچارا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਉ ਕਿਆ ਆਖਾ ਇਕ ਜੀਭ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਕਿਨ ਹੀ ਪਾਇਆ ॥hau kiaa aakhaa ik jeebh teraa a(n)t na kin hee paiaa ||हउ किआ आखा इक जीभ तेरा अंतु न किन ही पाइआ ॥ها کآ آکھا اک جیِبھ تےرا اںت ن کن هیِ پاایا ۔۔

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ਸੇ ਤੁਝ ਹੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥sachaa sabadh veechaar se tujh hee maeh samaiaa ||सचा सबदु वीचारि से तुझ ही माहि समाइआ ॥سچا سبد ویِچار سے تُجھ هیِ ماه سماایا ۔۔

ਇਕਿ ਭਗਵਾ ਵੇਸੁ ਕਰਿ ਭਰਮਦੇ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ॥eik bhagavaa ves kar bharamadhe vin satigur kinai na paiaa ||इकि भगवा वेसु करि भरमदे विणु सतिगुर किनै न पाइआ ॥ِاک بھگوا وےس کر بھرمدے وݨ ستِگر کنَے ن پاایا ۔۔

ਦੇਸ ਦਿਸੰਤਰ ਭਵਿ ਥਕੇ ਤੁਧੁ ਅੰਦਰਿ ਆਪੁ ਲੁਕਾਇਆ ॥dhes dhisa(n)tar bhav thake tudh a(n)dhar aap lukaiaa ||देस दिसंतर भवि थके तुधु अंदरि आपु लुकाइआ ॥دےس دسںتر بھو تھکے تُدھ اںدر آپ لُکاایا ۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਕਰਿ ਚਾਨਣੁ ਆਪਿ ਦਿਖਾਇਆ ॥gur kaa sabadh rata(n)n hai kar chaanan aap dhikhaiaa ||गुर का सबदु रतंनु है करि चानणु आपि दिखाइआ ॥گُر کا سبد رتنّ هَے کر چانݨ آپ دکھاایا ۔۔

ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਪਛਾਣਿਆ ਗੁਰਮਤੀ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥aapanaa aap pachhaaniaa gurmatee sach samaiaa ||आपणा आपु पछाणिआ गुरमती सचि समाइआ ॥آپݨا آپ پچھاݨآ گُرمتیِ سچ سماایا ۔۔

ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਬਜਾਰੀਆ ਬਾਜਾਰੁ ਜਿਨੀ ਰਚਾਇਆ ॥aavaa gaun bajaareeaa baajaar jinee rachaiaa ||आवा गउणु बजारीआ बाजारु जिनी रचाइआ ॥آوا گاݨ بجاریِآ باجار جنیِ رچاایا ۔۔

ਇਕੁ ਥਿਰੁ ਸਚਾ ਸਾਲਾਹਣਾ ਜਿਨ ਮਨਿ ਸਚਾ ਭਾਇਆ ॥੨੫॥eik thir sachaa saalaahanaa jin man sachaa bhaiaa ||25||इकु थिरु सचा सालाहणा जिन मनि सचा भाइआ ॥२५॥ِاک تھر سچا سالاهݨا جن من سچا بھاایا ۔۔۲۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਾਇਆ ਕਰਮ ਬਿਰਖੁ ਫਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਵਿਸੁ ॥naanak maiaa karam birakh fal a(n)mirat fal vis ||नानक माइआ करम बिरखु फल अंमृत फल विसु ॥نانک مااآ کرم برکھ پھل اںمرت پھل وس ۔۔

ਸਭ ਕਾਰਣ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਖਵਾਲੇ ਤਿਸੁ ॥੧॥sabh kaaran karataa kare jis khavaale tis ||1||सभ कारण करता करे जिसु खवाले तिसु ॥१॥سبھ کارݨ کرتا کرے جس کھوالے تس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਨਾਨਕ ਦੁਨੀਆ ਕੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਗੀ ਸੇਤੀ ਜਾਲਿ ॥naanak dhuneeaa keeaa(n) vaddiaaieeaa(n) agee setee jaal ||नानक दुनीआ कीआँ वडिआईआँ अगी सेती जालि ॥نانک دُنیِآ کیِآں وڈآایآں اگیِ سےتیِ جال ۔۔

ਏਨੀ ਜਲੀਈਂ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਇਕ ਨ ਚਲੀਆ ਨਾਲਿ ॥੨॥enee jaleeiee(n) naam visaariaa ik na chaleeaa naal ||2||एनी जलीईं नामु विसारिआ इक न चलीआ नालि ॥२॥اےنیِ جلیِایں نام وسارآ اک ن چلیِآ نال ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਹੋਇ ਨਿਬੇੜੁ ਹੁਕਮਿ ਚਲਾਇਆ ॥sir sir hoi nibeR hukam chalaiaa ||सिरि सिरि होइ निबेड़ु हुकमि चलाइआ ॥سِر سر هوا نبےڑ هُکم چلاایا ۔۔

ਤੇਰੈ ਹਥਿ ਨਿਬੇੜੁ ਤੂਹੈ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥terai hath nibeR toohai man bhaiaa ||तेरै हथि निबेड़ु तूहै मनि भाइआ ॥تےرَے هتھ نبےڑ تُوهَے منِ بھاایا ۔۔

ਕਾਲੁ ਚਲਾਏ ਬੰਨਿ ਕੋਇ ਨ ਰਖਸੀ ॥kaal chalaae ba(n)n koi na rakhasee ||कालु चलाए बंनि कोइ न रखसी ॥کال چلااے بنّ کوا ن رکھسیِ ۔۔

ਜਰੁ ਜਰਵਾਣਾ ਕੰਨਿੑ ਚੜਿਆ ਨਚਸੀ ॥jar jaravaanaa ka(n)ni(h) chaRiaa nachasee ||जरु जरवाणा कंनि्ि चड़िआ नचसी ॥جر جرواݨا کنّھ چڑآ نچسیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਹਿਥੁ ਬੇੜੁ ਸਚਾ ਰਖਸੀ ॥satigur bohith beR sachaa rakhasee ||सतिगुरु बोहिथु बेड़ु सचा रखसी ॥ستگر بوهتھ بےڑ سچا رکھسیِ ۔۔

ਅਗਨਿ ਭਖੈ ਭੜਹਾੜੁ ਅਨਦਿਨੁ ਭਖਸੀ ॥agan bhakhai bhaRahaaR anadhin bhakhasee ||अगनि भखै भड़हाड़ु अनदिनु भखसी ॥اگن بھکھَے بھڑهاڑ اندن بھکھسیِ ۔۔

ਫਾਥਾ ਚੁਗੈ ਚੋਗ ਹੁਕਮੀ ਛੁਟਸੀ ॥faathaa chugai chog hukamee chhuTasee ||फाथा चुगै चोग हुकमी छुटसी ॥پھاتھا چُگَے چوگ هُکمیِ چھُٹسیِ ۔۔

ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੁ ਕੂੜੁ ਨਿਖੁਟਸੀ ॥੨੬॥karataa kare su hog kooR nikhuTasee ||26||करता करे सु होगु कूड़ु निखुटसी ॥२६॥کرتا کرے سُ هوگ کُوڑ نکھٹسیِ ۔۔۲۶۔۔