Ang 1289 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੮੯)

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਪਉਣੈ ਪਾਣੀ ਅਗਨੀ ਜੀਉ ਤਿਨ ਕਿਆ ਖੁਸੀਆ ਕਿਆ ਪੀੜ ॥paunai paanee aganee jeeau tin kiaa khuseeaa kiaa peeR ||पउणै पाणी अगनी जीउ तिन किआ खुसीआ किआ पीड़ ॥پاݨَے پاݨیِ اگنیِ جیِا تن کآ کھُسیِآ کآ پیِڑ ۔۔

ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲੀ ਆਕਾਸੀ ਇਕਿ ਦਰਿ ਰਹਨਿ ਵਜੀਰ ॥dharatee paataalee aakaasee ik dhar rahan vajeer ||धरती पाताली आकासी इकि दरि रहनि वजीर ॥دھرتیِ پاتالیِ آکاسیِ اک درِ رهنِ وجیِر ۔۔

ਇਕਨਾ ਵਡੀ ਆਰਜਾ ਇਕਿ ਮਰਿ ਹੋਹਿ ਜਹੀਰ ॥eikanaa vaddee aarajaa ik mar hoh jaheer ||इकना वडी आरजा इकि मरि होहि जहीर ॥ِاکنا وڈیِ آرجا اک مرِ هوه جهیِر ۔۔

ਇਕਿ ਦੇ ਖਾਹਿ ਨਿਖੁਟੈ ਨਾਹੀ ਇਕਿ ਸਦਾ ਫਿਰਹਿ ਫਕੀਰ ॥eik dhe khaeh nikhuTai naahee ik sadhaa fireh fakeer ||इकि दे खाहि निखुटै नाही इकि सदा फिरहि फकीर ॥ِاک دے کھاه نکھٹَے ناهیِ اک سدا پھره پھکیِر ۔۔

ਹੁਕਮੀ ਸਾਜੇ ਹੁਕਮੀ ਢਾਹੇ ਏਕ ਚਸੇ ਮਹਿ ਲਖ ॥hukamee saaje hukamee ddaahe ek chase meh lakh ||हुकमी साजे हुकमी ढाहे एक चसे महि लख ॥هُکمیِ ساجے هُکمیِ ڈھاهے اےک چسے مهِ لکھ ۔۔

ਸਭੁ ਕੋ ਨਥੈ ਨਥਿਆ ਬਖਸੇ ਤੋੜੇ ਨਥ ॥sabh ko nathai nathiaa bakhase toRe nath ||सभु को नथै नथिआ बखसे तोड़े नथ ॥سبھ کو نتھَے نتھآ بکھسے توڑے نتھ ۔۔

ਵਰਨਾ ਚਿਹਨਾ ਬਾਹਰਾ ਲੇਖੇ ਬਾਝੁ ਅਲਖੁ ॥varanaa chihanaa baaharaa lekhe baajh alakh ||वरना चिहना बाहरा लेखे बाझु अलखु ॥ورنا چهنا باهرا لےکھے باجھ الکھ ۔۔

ਕਿਉ ਕਥੀਐ ਕਿਉ ਆਖੀਐ ਜਾਪੈ ਸਚੋ ਸਚੁ ॥kiau katheeaai kiau aakheeaai jaapai sacho sach ||किउ कथीऐ किउ आखीऐ जापै सचो सचु ॥کِا کتھیِاَے کا آکھیِاَے جاپَے سچو سچ ۔۔

ਕਰਣਾ ਕਥਨਾ ਕਾਰ ਸਭ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਅਕਥੁ ॥karanaa kathanaa kaar sabh naanak aap akath ||करणा कथना कार सभ नानक आपि अकथु ॥کرݨا کتھنا کار سبھ نانک آپ اکتھ ۔۔

ਅਕਥ ਕੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇਇ ॥akath kee kathaa sunei ||अकथ की कथा सुणेइ ॥اکتھ کیِ کتھا سُݨےا ۔۔

ਰਿਧਿ ਬੁਧਿ ਸਿਧਿ ਗਿਆਨੁ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੧॥ridh budh sidh giaan sadhaa sukh hoi ||1||रिधि बुधि सिधि गिआनु सदा सुखु होइ ॥१॥رِدھ بُدھ سدھ گآن سدا سُکھ هوِا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਅਜਰੁ ਜਰੈ ਤ ਨਉ ਕੁਲ ਬੰਧੁ ॥ajar jarai ta nau kul ba(n)dh ||अजरु जरै त नउ कुल बंधु ॥اجر جرَے ت نا کُل بںدھ ۔۔

ਪੂਜੈ ਪ੍ਰਾਣ ਹੋਵੈ ਥਿਰੁ ਕੰਧੁ ॥poojai praan hovai thir ka(n)dh ||पूजै प्राण होवै थिरु कंधु ॥پُوجَے پراݨ هووَے تھر کںدھ ۔۔

ਕਹਾਂ ਤੇ ਆਇਆ ਕਹਾਂ ਏਹੁ ਜਾਣੁ ॥kahaa(n) te aaiaa kahaa(n) eh jaan ||कहाँ ते आइआ कहाँ एहु जाणु ॥کهاں تے آاآ کهاں اےهُ جاݨ ۔۔

ਜੀਵਤ ਮਰਤ ਰਹੈ ਪਰਵਾਣੁ ॥jeevat marat rahai paravaan ||जीवत मरत रहै परवाणु ॥جیِوت مرت رهَے پرواݨ ۔۔

ਹੁਕਮੈ ਬੂਝੈ ਤਤੁ ਪਛਾਣੈ ॥hukamai boojhai tat pachhaanai ||हुकमै बूझै ततु पछाणै ॥هُکمَے بُوجھَے تت پچھاݨَے ۔۔

ਇਹੁ ਪਰਸਾਦੁ ਗੁਰੂ ਤੇ ਜਾਣੈ ॥eih parasaadh guroo te jaanai ||इहु परसादु गुरू ते जाणै ॥ِاهُ پرساد گُرُو تے جاݨَے ۔۔

ਹੋਂਦਾ ਫੜੀਅਗੁ ਨਾਨਕ ਜਾਣੁ ॥ho(n)dhaa faReeag naanak jaan ||होंदा फड़ीअगु नानक जाणु ॥هوںدا پھڑیِاگ نانک جاݨ ۔۔

ਨਾ ਹਉ ਨਾ ਮੈ ਜੂਨੀ ਪਾਣੁ ॥੨॥naa hau naa mai joonee paan ||2||ना हउ ना मै जूनी पाणु ॥२॥نا ها نا مَے جٌیِ پاݨ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਪੜੑੀਐ ਨਾਮੁ ਸਾਲਾਹ ਹੋਰਿ ਬੁਧਂੀ ਮਿਥਿਆ ॥paR(h)eeaai naam saalaeh hor budha(n)ee mithiaa ||पड़्ड़ीऐ नामु सालाह होरि बुधीं मिथिआ ॥پڑھیِاَے نام سالاه هور بُدھˆØیِ متھآ ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਚੇ ਵਾਪਾਰ ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਿਆ ॥bin sache vaapaar janam birathiaa ||बिनु सचे वापार जनमु बिरथिआ ॥بٍن سچے واپار جنم برتھآ ۔۔

ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਕਿਨ ਹੀ ਪਾਇਆ ॥a(n)t na paaraavaar na kin hee paiaa ||अंतु न पारावारु न किन ही पाइआ ॥اںت ن پاراوار ن کن هیِ پاایا ۔۔

ਸਭੁ ਜਗੁ ਗਰਬਿ ਗੁਬਾਰੁ ਤਿਨ ਸਚੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥sabh jag garab gubaar tin sach na bhaiaa ||सभु जगु गरबि गुबारु तिन सचु न भाइआ ॥سبھ جگ گرب گُبار تن سچ ن بھاایا ۔۔

ਚਲੇ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ਤਾਵਣਿ ਤਤਿਆ ॥chale naam visaar taavan tatiaa ||चले नामु विसारि तावणि ततिआ ॥چلے نام وسار تاوݨ تتآ ۔۔

ਬਲਦੀ ਅੰਦਰਿ ਤੇਲੁ ਦੁਬਿਧਾ ਘਤਿਆ ॥baladhee a(n)dhar tel dhubidhaa ghatiaa ||बलदी अंदरि तेलु दुबिधा घतिआ ॥بلدیِ اںدر تےل دُبدھا گھتآ ۔۔

ਆਇਆ ਉਠੀ ਖੇਲੁ ਫਿਰੈ ਉਵਤਿਆ ॥aaiaa uThee khel firai uvatiaa ||आइआ उठी खेलु फिरै उवतिआ ॥آاآ اُٹھیِ کھےل پھرَے اُوتآ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੈ ਮੇਲੁ ਸਚੈ ਰਤਿਆ ॥੨੪॥naanak sachai mel sachai ratiaa ||24||नानक सचै मेलु सचै रतिआ ॥२४॥نانک سچَے مےل سچَے رتآ ۔۔۲۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮਿਆ ਮਾਸੈ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸੁ ॥pahilaa(n) maasahu ni(n)miaa maasai a(n)dhar vaas ||पहिलाँ मासहु निंमिआ मासै अंदरि वासु ॥پهِلاں ماسهُ نںمآ ماسَے اںدر واس ۔۔

ਜੀਉ ਪਾਇ ਮਾਸੁ ਮੁਹਿ ਮਿਲਿਆ ਹਡੁ ਚੰਮੁ ਤਨੁ ਮਾਸੁ ॥jeeau pai maas muh miliaa hadd cha(n)m tan maas ||जीउ पाइ मासु मुहि मिलिआ हडु चंमु तनु मासु ॥جیِا پاا ماس مُه ملآ هڈ چںم تن ماس ۔۔

ਮਾਸਹੁ ਬਾਹਰਿ ਕਢਿਆ ਮੰਮਾ ਮਾਸੁ ਗਿਰਾਸੁ ॥maasahu baahar kaddiaa ma(n)maa maas giraas ||मासहु बाहरि कढिआ मंमा मासु गिरासु ॥ماسهُ باهر کڈھِآ مںما ماس گراس ۔۔

ਮੁਹੁ ਮਾਸੈ ਕਾ ਜੀਭ ਮਾਸੈ ਕੀ ਮਾਸੈ ਅੰਦਰਿ ਸਾਸੁ ॥muh maasai kaa jeebh maasai kee maasai a(n)dhar saas ||मुहु मासै का जीभ मासै की मासै अंदरि सासु ॥مُهُ ماسَے کا جیِبھ ماسَے کیِ ماسَے اںدر ساس ۔۔

ਵਡਾ ਹੋਆ ਵੀਆਹਿਆ ਘਰਿ ਲੈ ਆਇਆ ਮਾਸੁ ॥vaddaa hoaa veeaahiaa ghar lai aaiaa maas ||वडा होआ वीआहिआ घरि लै आइआ मासु ॥وڈا هوآ ویِآهآ گھر لَے آایا ماس ۔۔

ਮਾਸਹੁ ਹੀ ਮਾਸੁ ਊਪਜੈ ਮਾਸਹੁ ਸਭੋ ਸਾਕੁ ॥maasahu hee maas uoopajai maasahu sabho saak ||मासहु ही मासु ऊपजै मासहु सभो साकु ॥ماسهُ هیِ ماس اُوپجَے ماسهُ سبھو ساک ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝੀਐ ਤਾਂ ਕੋ ਆਵੈ ਰਾਸਿ ॥satigur miliaai hukam bujheeaai taa(n) ko aavai raas ||सतिगुरि मिलिऐ हुकमु बुझीऐ ताँ को आवै रासि ॥ستگر ملِاَے هُکم بُجھیِاَے تاں کو آوَے راس ۔۔

ਆਪਿ ਛੁਟੇ ਨਹ ਛੂਟੀਐ ਨਾਨਕ ਬਚਨਿ ਬਿਣਾਸੁ ॥੧॥aap chhuTe neh chhooTeeaai naanak bachan binaas ||1||आपि छुटे नह छूटीऐ नानक बचनि बिणासु ॥१॥آپ چھُٹے نه چھُوٹیِاَے نانک بچن بݨاس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਮਾਸੁ ਮਾਸੁ ਕਰਿ ਮੂਰਖੁ ਝਗੜੇ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਨਹੀ ਜਾਣੈ ॥maas maas kar moorakh jhagaRe giaan dhiaan nahee jaanai ||मासु मासु करि मूरखु झगड़े गिआनु धिआनु नही जाणै ॥ماس ماس کر مُورکھ جھگڑے گآن دھآن نهیِ جاݨَے ۔۔

ਕਉਣੁ ਮਾਸੁ ਕਉਣੁ ਸਾਗੁ ਕਹਾਵੈ ਕਿਸੁ ਮਹਿ ਪਾਪ ਸਮਾਣੇ ॥kaun maas kaun saag kahaavai kis meh paap samaane ||कउणु मासु कउणु सागु कहावै किसु महि पाप समाणे ॥کاݨ ماس کاݨ ساگ کهاوَے کس مهِ پاپ سماݨے ۔۔

ਗੈਂਡਾ ਮਾਰਿ ਹੋਮ ਜਗ ਕੀਏ ਦੇਵਤਿਆ ਕੀ ਬਾਣੇ ॥gai(n)ddaa maar hom jag ke'ee dhevatiaa kee baane ||गैंडा मारि होम जग कीए देवतिआ की बाणे ॥گَےںڈا مار هوم جگ کیِاے دےوتآ کیِ باݨے ۔۔

ਮਾਸੁ ਛੋਡਿ ਬੈਸਿ ਨਕੁ ਪਕੜਹਿ ਰਾਤੀ ਮਾਣਸ ਖਾਣੇ ॥maas chhodd bais nak pakaReh raatee maanas khaane ||मासु छोडि बैसि नकु पकड़हि राती माणस खाणे ॥ماس چھوڈ بَےس نک پکڑه راتیِ ماݨس کھاݨے ۔۔

ਫੜੁ ਕਰਿ ਲੋਕਾਂ ਨੋ ਦਿਖਲਾਵਹਿ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਨਹੀ ਸੂਝੈ ॥faR kar lokaa(n) no dhikhalaaveh giaan dhiaan nahee soojhai ||फड़ु करि लोकाँ नो दिखलावहि गिआनु धिआनु नही सूझै ॥پھڑ کر لوکاں نو دکھلاوه گآن دھآن نهیِ سُوجھَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਅੰਧੇ ਸਿਉ ਕਿਆ ਕਹੀਐ ਕਹੈ ਨ ਕਹਿਆ ਬੂਝੈ ॥naanak a(n)dhe siau kiaa kaheeaai kahai na kahiaa boojhai ||नानक अंधे सिउ किआ कहीऐ कहै न कहिआ बूझै ॥نانک اںدھے سا کآ کهیِاَے کهَے ن کهِآ بُوجھَے ۔۔

ਅੰਧਾ ਸੋਇ ਜਿ ਅੰਧੁ ਕਮਾਵੈ ਤਿਸੁ ਰਿਦੈ ਸਿ ਲੋਚਨ ਨਾਹੀ ॥a(n)dhaa soi j a(n)dh kamaavai tis ridhai s lochan naahee ||अंधा सोइ जि अंधु कमावै तिसु रिदै सि लोचन नाही ॥اںدھا سوا ج اںدھ کماوَے تس ردَے س لوچن ناهیِ ۔۔

ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਕੀ ਰਕਤੁ ਨਿਪੰਨੇ ਮਛੀ ਮਾਸੁ ਨ ਖਾਂਹੀ ॥maat pitaa kee rakat nipa(n)ne machhee maas na khaa(n)hee ||मात पिता की रकतु निपंने मछी मासु न खाँही ॥مات پتا کیِ رکت نپنّے مچھیِ ماس ن کھاںهیِ ۔۔