Ang 1286 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੮੬)

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਸਮੑਾਲੀਐ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਉ ॥gurmukh sabadh sam(h)aaleeaai sache ke gun gaau ||गुरमुखि सबदु सम्मालीऐ सचे के गुण गाउ ॥گُرمکھ سبد سمھالیِاَے سچے کے گُݨ گاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਜਨ ਨਿਰਮਲੇ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਉ ॥੨॥naanak naam rate jan niramale sahaje sach samaau ||2||नानक नामि रते जन निरमले सहजे सचि समाउ ॥२॥نانک نام رتے جن نرملے سهجے سچ سماا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥pooraa satigur sev pooraa paiaa ||पूरा सतिगुरु सेवि पूरा पाइआ ॥پُورا ستگر سےو پُورا پاایا ۔۔

ਪੂਰੈ ਕਰਮਿ ਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਸਬਦੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥poorai karam dhiaai pooraa sabadh ma(n)n vasaiaa ||पूरै करमि धिआइ पूरा सबदु मंनि वसाइआ ॥پُورَے کرم دھآا پُورا سبد منّ وساایا ۔۔

ਪੂਰੈ ਗਿਆਨਿ ਧਿਆਨਿ ਮੈਲੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥poorai giaan dhiaan mail chukaiaa ||पूरै गिआनि धिआनि मैलु चुकाइआ ॥پُورَے گآن دھآن مَےل چُکاایا ۔۔

ਹਰਿ ਸਰਿ ਤੀਰਥਿ ਜਾਣਿ ਮਨੂਆ ਨਾਇਆ ॥har sar teerath jaan manooaa naiaa ||हरि सरि तीरथि जाणि मनूआ नाइआ ॥هر سرِ تیِرتھ جاݨ منُوآ ناایا ۔۔

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਮਨੁ ਮਾਰਿ ਧੰਨੁ ਜਣੇਦੀ ਮਾਇਆ ॥sabadh marai man maar dha(n)n janedhee maiaa ||सबदि मरै मनु मारि धंनु जणेदी माइआ ॥سبد مرَے من مار دھنّ جݨےدیِ ماایا ۔۔

ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰੁ ਸਚਾ ਆਇਆ ॥dhar sachai sachiaar sachaa aaiaa ||दरि सचै सचिआरु सचा आइआ ॥در سچَے سچِآر سچا آایا ۔۔

ਪੁਛਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ਜਾਂ ਖਸਮੈ ਭਾਇਆ ॥puchh na sakai koi jaa(n) khasamai bhaiaa ||पुछि न सकै कोइ जाँ खसमै भाइआ ॥پُچھ ن سکَے کوا جاں کھسمَے بھاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਸਲਾਹਿ ਲਿਖਿਆ ਪਾਇਆ ॥੧੮॥naanak sach salaeh likhiaa paiaa ||18||नानक सचु सलाहि लिखिआ पाइआ ॥१८॥نانک سچ سلاه لکھآ پاایا ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਕੁਲਹਾਂ ਦੇਂਦੇ ਬਾਵਲੇ ਲੈਂਦੇ ਵਡੇ ਨਿਲਜ ॥kulahaa(n) dhe(n)dhe baavale lai(n)dhe vadde nilaj ||कुलहाँ देंदे बावले लैंदे वडे निलज ॥کُلهاں دےںدے باولے لَےںدے وڈے نلج ۔۔

ਚੂਹਾ ਖਡ ਨ ਮਾਵਈ ਤਿਕਲਿ ਬੰਨੑੈ ਛਜ ॥choohaa khadd na maaviee tikal ba(n)n(h)ai chhaj ||चूहा खड न मावई तिकलि बंन्नै छज ॥چُوها کھڈ ن ماوای تکل بنّھَے چھج ۔۔

ਦੇਨਿੑ ਦੁਆਈ ਸੇ ਮਰਹਿ ਜਿਨ ਕਉ ਦੇਨਿ ਸਿ ਜਾਹਿ ॥dheni(h) dhuaaiee se mareh jin kau dhen s jaeh ||देनि्ि दुआई से मरहि जिन कउ देनि सि जाहि ॥دےنھ دُآای سے مره جن کا دےن س جاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਜਾਪਈ ਕਿਥੈ ਜਾਇ ਸਮਾਹਿ ॥naanak hukam na jaapiee kithai jai samaeh ||नानक हुकमु न जापई किथै जाइ समाहि ॥نانک هُکم ن جاپای کتھَے جاا سماه ۔۔

ਫਸਲਿ ਅਹਾੜੀ ਏਕੁ ਨਾਮੁ ਸਾਵਣੀ ਸਚੁ ਨਾਉ ॥fasal ahaaRee ek naam saavanee sach naau ||फसलि अहाड़ी एकु नामु सावणी सचु नाउ ॥پھسل اهاڑیِ اےک نام ساوݨیِ سچ ناا ۔۔

ਮੈ ਮਹਦੂਦੁ ਲਿਖਾਇਆ ਖਸਮੈ ਕੈ ਦਰਿ ਜਾਇ ॥mai mahadhoodh likhaiaa khasamai kai dhar jai ||मै महदूदु लिखाइआ खसमै कै दरि जाइ ॥مَے مهدُود لکھاایا کھسمَے کَے در جاا ۔۔

ਦੁਨੀਆ ਕੇ ਦਰ ਕੇਤੜੇ ਕੇਤੇ ਆਵਹਿ ਜਾਂਹਿ ॥dhuneeaa ke dhar ketaRe kete aaveh jaa(n)h ||दुनीआ के दर केतड़े केते आवहि जाँहि ॥دُنیِآ کے در کےتڑے کےتے آوه جاںه ۔۔

ਕੇਤੇ ਮੰਗਹਿ ਮੰਗਤੇ ਕੇਤੇ ਮੰਗਿ ਮੰਗਿ ਜਾਹਿ ॥੧॥kete ma(n)geh ma(n)gate kete ma(n)g ma(n)g jaeh ||1||केते मंगहि मंगते केते मंगि मंगि जाहि ॥१॥کےتے مںگه مںگتے کےتے مںگ مںگ جاه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸਉ ਮਣੁ ਹਸਤੀ ਘਿਉ ਗੁੜੁ ਖਾਵੈ ਪੰਜਿ ਸੈ ਦਾਣਾ ਖਾਇ ॥sau man hasatee ghiau guR khaavai pa(n)j sai dhaanaa khai ||सउ मणु हसती घिउ गुड़ु खावै पंजि सै दाणा खाइ ॥سا مݨ هستیِ گھا گُڑ کھاوَے پںج سَے داݨا کھاِا ۔۔

ਡਕੈ ਫੂਕੈ ਖੇਹ ਉਡਾਵੈ ਸਾਹਿ ਗਇਐ ਪਛੁਤਾਇ ॥ddakai fookai kheh uddaavai saeh giaai pachhutai ||डकै फूकै खेह उडावै साहि गइऐ पछुताइ ॥ڈکَے پھُوکَے کھےه اُڈاوَے ساه گِااَے پچھتاا ۔۔

ਅੰਧੀ ਫੂਕਿ ਮੁਈ ਦੇਵਾਨੀ ॥a(n)dhee fook muiee dhevaanee ||अंधी फूकि मुई देवानी ॥اںدھیِ پھُوک مُای دےوانیِ ۔۔

ਖਸਮਿ ਮਿਟੀ ਫਿਰਿ ਭਾਨੀ ॥khasam miTee fir bhaanee ||खसमि मिटी फिरि भानी ॥کھسم مٹیِ پھر بھانیِ ۔۔

ਅਧੁ ਗੁਲ੍ਹਾ ਚਿੜੀ ਕਾ ਚੁਗਣੁ ਗੈਣਿ ਚੜੀ ਬਿਲਲਾਇ ॥adh gulhaa chiRee kaa chugan gain chaRee bilalai ||अधु गुल्हा चिड़ी का चुगणु गैणि चड़ी बिललाइ ॥ادھ گُلھا چڑیِ کا چُگݨ گَےݨ چڑیِ بللاا ۔۔

ਖਸਮੈ ਭਾਵੈ ਓਹਾ ਚੰਗੀ ਜਿ ਕਰੇ ਖੁਦਾਇ ਖੁਦਾਇ ॥khasamai bhaavai ohaa cha(n)gee j kare khudhai khudhai ||खसमै भावै ओहा चंगी जि करे खुदाइ खुदाइ ॥کھسمَے بھاوَے اوها چںگیِ ج کرے کھُداا کھُداا ۔۔

ਸਕਤਾ ਸੀਹੁ ਮਾਰੇ ਸੈ ਮਿਰਿਆ ਸਭ ਪਿਛੈ ਪੈ ਖਾਇ ॥sakataa seeh maare sai miriaa sabh pichhai pai khai ||सकता सीहु मारे सै मिरिआ सभ पिछै पै खाइ ॥سکتا سیِهُ مارے سَے مرآ سبھ پچھَے پَے کھاا ۔۔

ਹੋਇ ਸਤਾਣਾ ਘੁਰੈ ਨ ਮਾਵੈ ਸਾਹਿ ਗਇਐ ਪਛੁਤਾਇ ॥hoi sataanaa ghurai na maavai saeh giaai pachhutai ||होइ सताणा घुरै न मावै साहि गइऐ पछुताइ ॥هوا ستاݨا گھُرَے ن ماوَے ساه گِااَے پچھتاا ۔۔

ਅੰਧਾ ਕਿਸ ਨੋ ਬੁਕਿ ਸੁਣਾਵੈ ॥a(n)dhaa kis no buk sunaavai ||अंधा किस नो बुकि सुणावै ॥اںدھا کس نو بُک سُݨاوَے ۔۔

ਖਸਮੈ ਮੂਲਿ ਨ ਭਾਵੈ ॥khasamai mool na bhaavai ||खसमै मूलि न भावै ॥کھسمَے مُول ن بھاوَے ۔۔

ਅਕ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੇ ਅਕ ਤਿਡਾ ਅਕ ਡਾਲੀ ਬਹਿ ਖਾਇ ॥ak siau preet kare ak tiddaa ak ddaalee beh khai ||अक सिउ प्रीति करे अक तिडा अक डाली बहि खाइ ॥اک سا پریِت کرے اک تڈا اک ڈالیِ بهِ کھاا ۔۔

ਖਸਮੈ ਭਾਵੈ ਓਹੋ ਚੰਗਾ ਜਿ ਕਰੇ ਖੁਦਾਇ ਖੁਦਾਇ ॥khasamai bhaavai oho cha(n)gaa j kare khudhai khudhai ||खसमै भावै ओहो चंगा जि करे खुदाइ खुदाइ ॥کھسمَے بھاوَے اوهو چںگا ج کرے کھُداا کھُداا ۔۔

ਨਾਨਕ ਦੁਨੀਆ ਚਾਰਿ ਦਿਹਾੜੇ ਸੁਖਿ ਕੀਤੈ ਦੁਖੁ ਹੋਈ ॥naanak dhuneeaa chaar dhihaaRe sukh keetai dhukh hoiee ||नानक दुनीआ चारि दिहाड़े सुखि कीतै दुखु होई ॥نانک دُنیِآ چار دهاڑے سُکھ کیِتَے دُکھ هوای ۔۔

ਗਲਾ ਵਾਲੇ ਹੈਨਿ ਘਣੇਰੇ ਛਡਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਈ ॥galaa vaale hain ghanere chhadd na sakai koiee ||गला वाले हैनि घणेरे छडि न सकै कोई ॥گلا والے هَےن گھݨےرے چھڈ ن سکَے کوای ۔۔

ਮਖਂੀ ਮਿਠੈ ਮਰਣਾ ॥makha(n)ee miThai maranaa ||मखीं मिठै मरणा ॥مکھˆØیِ مٹھَے مرݨا ۔۔

ਜਿਨ ਤੂ ਰਖਹਿ ਤਿਨ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ਤਿਨ ਭਉ ਸਾਗਰੁ ਤਰਣਾ ॥੨॥jin too rakheh tin neR na aavai tin bhau saagar taranaa ||2||जिन तू रखहि तिन नेड़ि न आवै तिन भउ सागरु तरणा ॥२॥جٍن تُو رکھه تن نےڑ ن آوَے تن بھا ساگر ترݨا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਤੂ ਧਣੀ ਸਚਾ ਅਲਖ ਅਪਾਰੁ ॥agam agochar too dhanee sachaa alakh apaar ||अगम अगोचरु तू धणी सचा अलख अपारु ॥اگم اگوچر تُو دھݨیِ سچا الکھ اپار ۔۔

ਤੂ ਦਾਤਾ ਸਭਿ ਮੰਗਤੇ ਇਕੋ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥too dhaataa sabh ma(n)gate iko dhevanahaar ||तू दाता सभि मंगते इको देवणहारु ॥تُو داتا سبھ مںگتے اکو دےوݨهار ۔۔

ਜਿਨੀ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨੀ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਮਤੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥jinee seviaa tinee sukh paiaa gurmatee veechaar ||जिनी सेविआ तिनी सुखु पाइआ गुरमती वीचारु ॥جٍنیِ سےوآ تنیِ سُکھ پاایا گُرمتیِ ویِچار ۔۔

ਇਕਨਾ ਨੋ ਤੁਧੁ ਏਵੈ ਭਾਵਦਾ ਮਾਇਆ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥eikanaa no tudh evai bhaavadhaa maiaa naal piaar ||इकना नो तुधु एवै भावदा माइआ नालि पिआरु ॥ِاکنا نو تُدھ اےوَے بھاودا ماایا نال پآر ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀਐ ਅੰਤਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰੁ ॥gur kai sabadh salaaheeaai a(n)tar prem piaar ||गुर कै सबदि सलाहीऐ अंतरि प्रेम पिआरु ॥گُر کَے سبد سلاهیِاَے اںتر پرےم پآر ۔۔

ਵਿਣੁ ਪ੍ਰੀਤੀ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥vin preetee bhagat na hoviee vin satigur na lagai piaar ||विणु प्रीती भगति न होवई विणु सतिगुर न लगै पिआरु ॥وِݨ پریِتیِ بھگت ن هووای وݨ ستگر ن لگَے پآر ۔۔

ਤੂ ਪ੍ਰਭੁ ਸਭਿ ਤੁਧੁ ਸੇਵਦੇ ਇਕ ਢਾਢੀ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ॥too prabh sabh tudh sevadhe ik ddaaddee kare pukaar ||तू प्रभु सभि तुधु सेवदे इक ढाढी करे पुकार ॥تُو پربھ سبھ تُدھ سےودے اک ڈھاڈھیِ کرے پُکار ۔۔

ਦੇਹਿ ਦਾਨੁ ਸੰਤੋਖੀਆ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਆਧਾਰੁ ॥੧੯॥dheh dhaan sa(n)tokheeaa sachaa naam milai aadhaar ||19||देहि दानु संतोखीआ सचा नामु मिलै आधारु ॥१९॥دےه دان سںتوکھیِآ سچا نام ملَے آدھار ۔۔۱۹۔۔