Ang 1284 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੮੪)

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਬਾਬੀਹਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਦੇਹੁ ਜੀਅ ਦਾਨ ॥baabeehaa benatee kare kar kirapaa dheh jeea dhaan ||बाबीहा बेनती करे करि किरपा देहु जीअ दान ॥بابیِها بےنتیِ کرے کر کرپا دےهُ جیِا دان ۔۔

ਜਲ ਬਿਨੁ ਪਿਆਸ ਨ ਊਤਰੈ ਛੁਟਕਿ ਜਾਂਹਿ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਨ ॥jal bin piaas na uootarai chhuTak jaa(n)h mere praan ||जल बिनु पिआस न ऊतरै छुटकि जाँहि मेरे प्रान ॥جل بن پآس ن اُوترَے چھُٹک جاںه مےرے پران ۔۔

ਤੂ ਸੁਖਦਾਤਾ ਬੇਅੰਤੁ ਹੈ ਗੁਣਦਾਤਾ ਨੇਧਾਨੁ ॥too sukhadhaataa bea(n)t hai gunadhaataa nedhaan ||तू सुखदाता बेअंतु है गुणदाता नेधानु ॥تُو سُکھداتا بےاںت هَے گُݨداتا نےدھان ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਖਸਿ ਲਏ ਅੰਤਿ ਬੇਲੀ ਹੋਇ ਭਗਵਾਨੁ ॥੨॥naanak gurmukh bakhas le a(n)t belee hoi bhagavaan ||2||नानक गुरमुखि बखसि लए अंति बेली होइ भगवानु ॥२॥نانک گُرمکھ بکھس لاے اںت بےلیِ هوا بھگوان ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਗੁਣ ਅਉਗਣ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥aape jagat upai kai gun aaugan kare beechaar ||आपे जगतु उपाइ कै गुण अउगण करे बीचारु ॥آپے جگت اُپاا کَے گُݨ ااگݨ کرے بیِچار ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲੁ ਹੈ ਨਾਮਿ ਨ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥trai gun sarab ja(n)jaal hai naam na dhare piaar ||त्रै गुण सरब जंजालु है नामि न धरे पिआरु ॥ترَے گُݨ سرب جںجال هَے نام ن دھرے پآر ۔۔

ਗੁਣ ਛੋਡਿ ਅਉਗਣ ਕਮਾਵਦੇ ਦਰਗਹ ਹੋਹਿ ਖੁਆਰੁ ॥gun chhodd aaugan kamaavadhe dharageh hoh khuaar ||गुण छोडि अउगण कमावदे दरगह होहि खुआरु ॥گُݨ چھوڈ ااگݨ کماودے درگه هوه کھُآر ۔۔

ਜੂਐ ਜਨਮੁ ਤਿਨੀ ਹਾਰਿਆ ਕਿਤੁ ਆਏ ਸੰਸਾਰਿ ॥jooaai janam tinee haariaa kit aae sa(n)saar ||जूऐ जनमु तिनी हारिआ कितु आए संसारि ॥جُواَے جنم تنیِ هارآ کت آاے سںسار ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਅਹਿਨਿਸਿ ਨਾਮਿ ਪਿਆਰਿ ॥sachai sabadh man maariaa ahinis naam piaar ||सचै सबदि मनु मारिआ अहिनिसि नामि पिआरि ॥سچَے سبد من مارآ اهٍنس نام پآر ۔۔

ਜਿਨੀ ਪੁਰਖੀ ਉਰਿ ਧਾਰਿਆ ਸਚਾ ਅਲਖ ਅਪਾਰੁ ॥jinee purakhee ur dhaariaa sachaa alakh apaar ||जिनी पुरखी उरि धारिआ सचा अलख अपारु ॥جٍنیِ پُرکھیِ اُر دھارآ سچا الکھ اپار ۔۔

ਤੂ ਗੁਣਦਾਤਾ ਨਿਧਾਨੁ ਹਹਿ ਅਸੀ ਅਵਗਣਿਆਰ ॥too gunadhaataa nidhaan heh asee avaganiaar ||तू गुणदाता निधानु हहि असी अवगणिआर ॥تُو گُݨداتا ندھان ههِ اسیِ اوگݨآر ۔۔

ਜਿਸੁ ਬਖਸੇ ਸੋ ਪਾਇਸੀ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥੧੩॥jis bakhase so paisee gur sabadhee veechaar ||13||जिसु बखसे सो पाइसी गुर सबदी वीचारु ॥१३॥جِس بکھسے سو پااسیِ گُر سبدیِ ویِچار ۔۔۱۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਰਾਤਿ ਨ ਵਿਹਾਵੀ ਸਾਕਤਾਂ ਜਿਨੑਾ ਵਿਸਰੈ ਨਾਉ ॥raat na vihaavee saakataa(n) jin(h)aa visarai naau ||राति न विहावी साकताँ जिन्ना विसरै नाउ ॥رات ن وهاویِ ساکتاں جنھا وسرَے ناا ۔۔

ਰਾਤੀ ਦਿਨਸ ਸੁਹੇਲੀਆ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਂਉ ॥੧॥raatee dhinas suheleeaa naanak har gun gaa(n)au ||1||राती दिनस सुहेलीआ नानक हरि गुण गाँउ ॥१॥راتیِ دنس سُهےلیِآ نانک هر گُݨ گاںا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਰਤਨ ਜਵੇਹਰ ਮਾਣਕਾ ਹਭੇ ਮਣੀ ਮਥੰਨਿ ॥ratan javehar maanakaa habhe manee matha(n)n ||रतन जवेहर माणका हभे मणी मथंनि ॥رتن جوےهر ماݨکا هبھے مݨیِ متھنّ ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਭਾਣਿਆ ਸਚੈ ਦਰਿ ਸੋਹੰਨਿ ॥੨॥naanak jo prabh bhaaniaa sachai dhar soha(n)n ||2||नानक जो प्रभि भाणिआ सचै दरि सोहंनि ॥२॥نانک جو پربھ بھاݨآ سچَے در سوهنّ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਚਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਚੁ ਸਮੑਾਲਿਆ ॥sachaa satigur sev sach sam(h)aaliaa ||सचा सतिगुरु सेवि सचु सम्मालिआ ॥سچا ستگر سےو سچ سمھالآ ۔۔

ਅੰਤਿ ਖਲੋਆ ਆਇ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਅਗੈ ਘਾਲਿਆ ॥a(n)t khaloaa aai j satigur agai ghaaliaa ||अंति खलोआ आइ जि सतिगुर अगै घालिआ ॥اںت کھلوآ آا ج ستگر اگَے گھالآ ۔۔

ਪੋਹਿ ਨ ਸਕੈ ਜਮਕਾਲੁ ਸਚਾ ਰਖਵਾਲਿਆ ॥poh na sakai jamakaal sachaa rakhavaaliaa ||पोहि न सकै जमकालु सचा रखवालिआ ॥پوه ن سکَے جمکال سچا رکھوالآ ۔۔

ਗੁਰ ਸਾਖੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਇ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ ॥gur saakhee jot jagai dheevaa baaliaa ||गुर साखी जोति जगाइ दीवा बालिआ ॥گُر ساکھیِ جوت جگاا دیِوا بالآ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਕੂੜਿਆਰ ਫਿਰਹਿ ਬੇਤਾਲਿਆ ॥manmukh vin naavai kooRiaar fireh betaaliaa ||मनमुख विणु नावै कूड़िआर फिरहि बेतालिआ ॥منمکھ وݨ ناوَے کُوڑآر پھره بےتالآ ۔۔

ਪਸੂ ਮਾਣਸ ਚੰਮਿ ਪਲੇਟੇ ਅੰਦਰਹੁ ਕਾਲਿਆ ॥pasoo maanas cha(n)m paleTe a(n)dharahu kaaliaa ||पसू माणस चंमि पलेटे अंदरहु कालिआ ॥پسُو ماݨس چںم پلےٹے اںدرهُ کالآ ۔۔

ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਨਿਹਾਲਿਆ ॥sabho varatai sach sachai sabadh nihaaliaa ||सभो वरतै सचु सचै सबदि निहालिआ ॥سبھو ورتَے سچ سچَے سبد نهالآ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਪੂਰੈ ਗੁਰਿ ਦੇਖਾਲਿਆ ॥੧੪॥naanak naam nidhaan hai poorai gur dhekhaaliaa ||14||नानक नामु निधानु है पूरै गुरि देखालिआ ॥१४॥نانک نام ندھان هَے پُورَے گُر دےکھالآ ۔۔۱۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਬਾਬੀਹੈ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥baabeehai hukam pachhaaniaa gur kai sahaj subhai ||बाबीहै हुकमु पछाणिआ गुर कै सहजि सुभाइ ॥بابیِهَے هُکم پچھاݨآ گُر کَے سهج سُبھاا ۔۔

ਮੇਘੁ ਵਰਸੈ ਦਇਆ ਕਰਿ ਗੂੜੀ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥megh varasai dhiaa kar gooRee chhahabar lai ||मेघु वरसै दइआ करि गूड़ी छहबर लाइ ॥مےگھ ورسَے دایا کر گُوڑیِ چھهبر لاا ۔۔

ਬਾਬੀਹੇ ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ ਰਹਿ ਗਈ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥baabeehe kook pukaar reh giee sukh vasiaa man aai ||बाबीहे कूक पुकार रहि गई सुखु वसिआ मनि आइ ॥بابیِهے کُوک پُکار رهِ گای سُکھ وسآ منِ آا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿ ਦੇਂਦਾ ਸਭਨਾਂ ਜੀਆ ਰਿਜਕੁ ਸਮਾਇ ॥੧॥naanak so saalaaheeaai j dhe(n)dhaa sabhanaa(n) jeeaa rijak samai ||1||नानक सो सालाहीऐ जि देंदा सभनाँ जीआ रिजकु समाइ ॥१॥نانک سو سالاهیِاَے ج دےںدا سبھناں جیِآ رجک سماا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਤੂ ਨ ਜਾਣਹੀ ਕਿਆ ਤੁਧੁ ਵਿਚਿ ਤਿਖਾ ਹੈ ਕਿਤੁ ਪੀਤੈ ਤਿਖ ਜਾਇ ॥chaatirak too na jaanahee kiaa tudh vich tikhaa hai kit peetai tikh jai ||चातृक तू न जाणही किआ तुधु विचि तिखा है कितु पीतै तिख जाइ ॥چاترک تُو ن جاݨهیِ کآ تُدھ وچ تکھا هَے کت پیِتَے تکھ جاِا ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਭਰੰਮਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਲੁ ਪਲੈ ਨ ਪਾਇ ॥dhoojai bhai bhara(n)miaa a(n)mirat jal palai na pai ||दूजै भाइ भरंमिआ अंमृत जलु पलै न पाइ ॥دُوجَے بھاا بھرںمآ اںمرت جل پلَے ن پاا ۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਤਾਂ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਸੁਭਾਇ ॥nadhar kare je aapanee taa(n) satigur milai subhai ||नदरि करे जे आपणी ताँ सतिगुरु मिलै सुभाइ ॥ندر کرے جے آپݨیِ تاں ستگر ملَے سُبھاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਲੁ ਪਾਇਆ ਸਹਜੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੨॥naanak satigur te a(n)mirat jal paiaa sahaje rahiaa samai ||2||नानक सतिगुर ते अंमृत जलु पाइआ सहजे रहिआ समाइ ॥२॥نانک ستگر تے اںمرت جل پاایا سهجے رهِآ سماا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਇਕਿ ਵਣ ਖੰਡਿ ਬੈਸਹਿ ਜਾਇ ਸਦੁ ਨ ਦੇਵਹੀ ॥eik van kha(n)dd baiseh jai sadh na dhevahee ||इकि वण खंडि बैसहि जाइ सदु न देवही ॥ِاک وݨ کھںڈ بَےسه جاا سد ن دےوهیِ ۔۔

ਇਕਿ ਪਾਲਾ ਕਕਰੁ ਭੰਨਿ ਸੀਤਲੁ ਜਲੁ ਹੇਂਵਹੀ ॥eik paalaa kakar bha(n)n seetal jal he(n)vahee ||इकि पाला ककरु भंनि सीतलु जलु हेंवही ॥ِاک پالا ککر بھنّ سیِتل جل هےںوهیِ ۔۔

ਇਕਿ ਭਸਮ ਚੜੑਾਵਹਿ ਅੰਗਿ ਮੈਲੁ ਨ ਧੋਵਹੀ ॥eik bhasam chaR(h)aaveh a(n)g mail na dhovahee ||इकि भसम चड़्ड़ावहि अंगि मैलु न धोवही ॥ِاک بھسم چڑھاوه اںگ مَےل ن دھووهیِ ۔۔

ਇਕਿ ਜਟਾ ਬਿਕਟ ਬਿਕਰਾਲ ਕੁਲੁ ਘਰੁ ਖੋਵਹੀ ॥eik jaTaa bikaT bikaraal kul ghar khovahee ||इकि जटा बिकट बिकराल कुलु घरु खोवही ॥ِاک جٹا بکٹ بکرال کُل گھر کھووهیِ ۔۔