Ang 1282 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੮੨)

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਅਤੁਲੁ ਕਿਉ ਤੋਲੀਐ ਵਿਣੁ ਤੋਲੇ ਪਾਇਆ ਨ ਜਾਇ ॥atul kiau toleeaai vin tole paiaa na jai ||अतुलु किउ तोलीऐ विणु तोले पाइआ न जाइ ॥اتل کا تولیِاَے وݨ تولے پاایا ن جاِا ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰੀਐ ਗੁਣ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥gur kai sabadh veechaareeaai gun meh rahai samai ||गुर कै सबदि वीचारीऐ गुण महि रहै समाइ ॥گُر کَے سبد ویِچاریِاَے گُݨ مهِ رهَے سماا ۔۔

ਅਪਣਾ ਆਪੁ ਆਪਿ ਤੋਲਸੀ ਆਪੇ ਮਿਲੈ ਮਿਲਾਇ ॥apanaa aap aap tolasee aape milai milai ||अपणा आपु आपि तोलसी आपे मिलै मिलाइ ॥اپݨا آپ آپ تولسیِ آپے ملَے ملاا ۔۔

ਤਿਸ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਨਾ ਪਵੈ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥tis kee keemat naa pavai kahanaa kichhoo na jai ||तिस की कीमति ना पवै कहणा किछू न जाइ ॥تِس کیِ کیِمت نا پوَے کهݨا کچھُو ن جاا ۔۔

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਨਿ ਸਚੀ ਬੂਝ ਦਿਤੀ ਬੁਝਾਇ ॥hau balihaaree gur aapane jin sachee boojh dhitee bujhai ||हउ बलिहारी गुर आपणे जिनि सची बूझ दिती बुझाइ ॥ها بلهاریِ گُر آپݨے جنِ سچیِ بُوجھ دتیِ بُجھاا ۔۔

ਜਗਤੁ ਮੁਸੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਲੁਟੀਐ ਮਨਮੁਖ ਬੂਝ ਨ ਪਾਇ ॥jagat musai a(n)mrit luTeeaai manmukh boojh na pai ||जगतु मुसै अंमृतु लुटीऐ मनमुख बूझ न पाइ ॥جگت مُسَے اںمرت لُٹیِاَے منمکھ بُوجھ ن پاا ۔۔

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਾਲਿ ਨ ਚਲਸੀ ਜਾਸੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥vin naavai naal na chalasee jaasee janam gavai ||विणु नावै नालि न चलसी जासी जनमु गवाइ ॥وِݨ ناوَے نال ن چلسیِ جاسیِ جنم گواا ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਜਾਗੇ ਤਿਨੑੀ ਘਰੁ ਰਖਿਆ ਦੂਤਾ ਕਾ ਕਿਛੁ ਨ ਵਸਾਇ ॥੮॥gurmatee jaage tin(h)ee ghar rakhiaa dhootaa kaa kichh na vasai ||8||गुरमती जागे तिन्नी घरु रखिआ दूता का किछु न वसाइ ॥८॥گُرمتیِ جاگے تنھیِ گھر رکھآ دُوتا کا کچھ ن وساا ۔۔۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਬਾਬੀਹਾ ਨਾ ਬਿਲਲਾਇ ਨਾ ਤਰਸਾਇ ਏਹੁ ਮਨੁ ਖਸਮ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਮੰਨਿ ॥baabeehaa naa bilalai naa tarasai eh man khasam kaa hukam ma(n)n ||बाबीहा ना बिललाइ ना तरसाइ एहु मनु खसम का हुकमु मंनि ॥بابیِها نا بللاا نا ترساا اےهُ من کھسم کا هُکم مںن ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਤਿਖ ਉਤਰੈ ਚੜੈ ਚਵਗਲਿ ਵੰਨੁ ॥੧॥naanak hukam ma(n)niaai tikh utarai chaRai chavagal va(n)n ||1||नानक हुकमि मंनिऐ तिख उतरै चड़ै चवगलि वंनु ॥१॥نانک هُکم منّاَے تکھ اُترَے چڑَے چوگل ونّ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਬਾਬੀਹਾ ਜਲ ਮਹਿ ਤੇਰਾ ਵਾਸੁ ਹੈ ਜਲ ਹੀ ਮਾਹਿ ਫਿਰਾਹਿ ॥baabeehaa jal meh teraa vaas hai jal hee maeh firaeh ||बाबीहा जल महि तेरा वासु है जल ही माहि फिराहि ॥بابیِها جل مهِ تےرا واس هَے جل هیِ ماه پھراه ۔۔

ਜਲ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਹੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੂਕਣ ਪਾਹਿ ॥jal kee saar na jaanahee taa(n) too(n) kookan paeh ||जल की सार न जाणही ताँ तूँ कूकण पाहि ॥جل کیِ سار ن جاݨهیِ تاں تُوں کُوکݨ پاه ۔۔

ਜਲ ਥਲ ਚਹੁ ਦਿਸਿ ਵਰਸਦਾ ਖਾਲੀ ਕੋ ਥਾਉ ਨਾਹਿ ॥jal thal chahu dhis varasadhaa khaalee ko thaau naeh ||जल थल चहु दिसि वरसदा खाली को थाउ नाहि ॥جل تھل چهُ دس ورسدا کھالیِ کو تھاا ناه ۔۔

ਏਤੈ ਜਲਿ ਵਰਸਦੈ ਤਿਖ ਮਰਹਿ ਭਾਗ ਤਿਨਾ ਕੇ ਨਾਹਿ ॥etai jal varasadhai tikh mareh bhaag tinaa ke naeh ||एतै जलि वरसदै तिख मरहि भाग तिना के नाहि ॥اےتَے جل ورسدَے تکھ مره بھاگ تنا کے ناه ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਿਨ ਸੋਝੀ ਪਈ ਜਿਨ ਵਸਿਆ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੨॥naanak gurmukh tin sojhee piee jin vasiaa man maeh ||2||नानक गुरमुखि तिन सोझी पई जिन वसिआ मन माहि ॥२॥نانک گُرمکھ تن سوجھیِ پای جن وسآ من ماه ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਾਥ ਜਤੀ ਸਿਧ ਪੀਰ ਕਿਨੈ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥naath jatee sidh peer kinai a(n)t na paiaa ||नाथ जती सिध पीर किनै अंतु न पाइआ ॥ناتھ جتیِ سدھ پیِر کنَے اںت ن پاایا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੁਝੈ ਸਮਾਇਆ ॥gurmukh naam dhiaai tujhai samaiaa ||गुरमुखि नामु धिआइ तुझै समाइआ ॥گُرمکھ نام دھآا تُجھَے سماایا ۔۔

ਜੁਗ ਛਤੀਹ ਗੁਬਾਰੁ ਤਿਸ ਹੀ ਭਾਇਆ ॥jug chhateeh gubaar tis hee bhaiaa ||जुग छतीह गुबारु तिस ही भाइआ ॥جُگ چھتیِه گُبار تس هیِ بھاایا ۔۔

ਜਲਾ ਬਿੰਬੁ ਅਸਰਾਲੁ ਤਿਨੈ ਵਰਤਾਇਆ ॥jalaa bi(n)b asaraal tinai varataiaa ||जला बिंबु असरालु तिनै वरताइआ ॥جلا بںب اسرال تنَے ورتاایا ۔۔

ਨੀਲੁ ਅਨੀਲੁ ਅਗੰਮੁ ਸਰਜੀਤੁ ਸਬਾਇਆ ॥neel aneel aga(n)m sarajeet sabaiaa ||नीलु अनीलु अगंमु सरजीतु सबाइआ ॥نیِل انیِل اگںم سرجیِت سباایا ۔۔

ਅਗਨਿ ਉਪਾਈ ਵਾਦੁ ਭੁਖ ਤਿਹਾਇਆ ॥agan upaiee vaadh bhukh tihaiaa ||अगनि उपाई वादु भुख तिहाइआ ॥اگن اُپاای واد بھُکھ تهاایا ۔۔

ਦੁਨੀਆ ਕੈ ਸਿਰਿ ਕਾਲੁ ਦੂਜਾ ਭਾਇਆ ॥dhuneeaa kai sir kaal dhoojaa bhaiaa ||दुनीआ कै सिरि कालु दूजा भाइआ ॥دُنیِآ کَے سر کال دُوجا بھاایا ۔۔

ਰਖੈ ਰਖਣਹਾਰੁ ਜਿਨਿ ਸਬਦੁ ਬੁਝਾਇਆ ॥੯॥rakhai rakhanahaar jin sabadh bujhaiaa ||9||रखै रखणहारु जिनि सबदु बुझाइआ ॥९॥رکھَے رکھݨهار جن سبد بُجھاایا ۔۔۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਇਹੁ ਜਲੁ ਸਭ ਤੈ ਵਰਸਦਾ ਵਰਸੈ ਭਾਇ ਸੁਭਾਇ ॥eih jal sabh tai varasadhaa varasai bhai subhai ||इहु जलु सभ तै वरसदा वरसै भाइ सुभाइ ॥ِاهُ جل سبھ تَے ورسدا ورسَے بھاا سُبھاا ۔۔

ਸੇ ਬਿਰਖਾ ਹਰੀਆਵਲੇ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥se birakhaa hareeaavale jo gurmukh rahe samai ||से बिरखा हरीआवले जो गुरमुखि रहे समाइ ॥سے برکھا هریِآولے جو گُرمکھ رهے سماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਏਨਾ ਜੰਤਾ ਕਾ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥੧॥naanak nadharee sukh hoi enaa ja(n)taa kaa dhukh jai ||1||नानक नदरी सुखु होइ एना जंता का दुखु जाइ ॥१॥نانک ندریِ سُکھ هوا اےنا جںتا کا دُکھ جاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਭਿੰਨੀ ਰੈਣਿ ਚਮਕਿਆ ਵੁਠਾ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥bhi(n)nee rain chamakiaa vuThaa chhahabar lai ||भिंनी रैणि चमकिआ वुठा छहबर लाइ ॥بھٍنّیِ رَےݨ چمکآ وُٹھا چھهبر لاا ۔۔

ਜਿਤੁ ਵੁਠੈ ਅਨੁ ਧਨੁ ਬਹੁਤੁ ਊਪਜੈ ਜਾਂ ਸਹੁ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥jit vuThai an dhan bahut uoopajai jaa(n) sahu kare rajai ||जितु वुठै अनु धनु बहुतु ऊपजै जाँ सहु करे रजाइ ॥جِت وُٹھَے ان دھن بهُت اُوپجَے جاں سهُ کرے رجاا ۔۔

ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੀਐ ਜੀਆਂ ਜੁਗਤਿ ਸਮਾਇ ॥jit khaadhai man tirapateeaai jeeaa(n) jugat samai ||जितु खाधै मनु तृपतीऐ जीआँ जुगति समाइ ॥جِت کھادھَے من ترپتیِاَے جیِآں جُگت سماا ۔۔

ਇਹੁ ਧਨੁ ਕਰਤੇ ਕਾ ਖੇਲੁ ਹੈ ਕਦੇ ਆਵੈ ਕਦੇ ਜਾਇ ॥eih dhan karate kaa khel hai kadhe aavai kadhe jai ||इहु धनु करते का खेलु है कदे आवै कदे जाइ ॥ِاهُ دھن کرتے کا کھےل هَے کدے آوَے کدے جاا ۔۔

ਗਿਆਨੀਆ ਕਾ ਧਨੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਸਦ ਹੀ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥giaaneeaa kaa dhan naam hai sadh hee rahai samai ||गिआनीआ का धनु नामु है सद ही रहै समाइ ॥گِآنیِآ کا دھن نام هَے سد هیِ رهَے سماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਿਨ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾਂ ਇਹੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥੨॥naanak jin kau nadhar kare taa(n) ih dhan palai pai ||2||नानक जिन कउ नदरि करे ताँ इहु धनु पलै पाइ ॥२॥نانک جن کا ندر کرے تاں اهُ دھن پلَے پاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰੇ ਆਪਿ ਹਉ ਕੈ ਸਿਉ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥aap karaae kare aap hau kai siau karee pukaar ||आपि कराए करे आपि हउ कै सिउ करी पुकार ॥آپ کرااے کرے آپ ها کَے سا کریِ پُکار ۔۔

ਆਪੇ ਲੇਖਾ ਮੰਗਸੀ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਾਰ ॥aape lekhaa ma(n)gasee aap karaae kaar ||आपे लेखा मंगसी आपि कराए कार ॥آپے لےکھا مںگسیِ آپ کرااے کار ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਹੁਕਮੁ ਕਰੇ ਗਾਵਾਰੁ ॥jo tis bhaavai so theeaai hukam kare gaavaar ||जो तिसु भावै सो थीऐ हुकमु करे गावारु ॥جو تس بھاوَے سو تھیِاَے هُکم کرے گاوار ۔۔

ਆਪਿ ਛਡਾਏ ਛੁਟੀਐ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥aap chhaddaae chhuTeeaai aape bakhasanahaar ||आपि छडाए छुटीऐ आपे बखसणहारु ॥آپ چھڈااے چھُٹیِاَے آپے بکھسݨهار ۔۔

ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਸੁਣੇ ਆਪਿ ਸਭਸੈ ਦੇ ਆਧਾਰੁ ॥aape vekhai sune aap sabhasai dhe aadhaar ||आपे वेखै सुणे आपि सभसै दे आधारु ॥آپے وےکھَے سُݨے آپ سبھسَے دے آدھار ۔۔

ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਵਰਤਦਾ ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥sabh meh ek varatadhaa sir sir kare beechaar ||सभ महि एकु वरतदा सिरि सिरि करे बीचारु ॥سبھ مهِ اےک ورتدا سر سرِ کرے بیِچار ۔۔