Ang 1280 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੮੦)

ਧਰਮੁ ਕਰਾਏ ਕਰਮ ਧੁਰਹੁ ਫੁਰਮਾਇਆ ॥੩॥dharam karaae karam dhurahu furamaiaa ||3||धरमु कराए करम धुरहु फुरमाइआ ॥३॥دھرم کرااے کرم دھُرهُ پھُرماایا ۔۔۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਸਾਵਣੁ ਆਇਆ ਹੇ ਸਖੀ ਕੰਤੈ ਚਿਤਿ ਕਰੇਹੁ ॥saavan aaiaa he sakhee ka(n)tai chit kareh ||सावणु आइआ हे सखी कंतै चिति करेहु ॥ساوݨ آایا هے سکھیِ کںتَے چت کرےهُ ۔۔

ਨਾਨਕ ਝੂਰਿ ਮਰਹਿ ਦੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨੑ ਅਵਰੀ ਲਾਗਾ ਨੇਹੁ ॥੧॥naanak jhoor mareh dhohaaganee jin(h) avaree laagaa neh ||1||नानक झूरि मरहि दोहागणी जिन्न अवरी लागा नेहु ॥१॥نانک جھُور مره دوهاگݨیِ جنھ اوریِ لاگا نےهُ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਸਾਵਣੁ ਆਇਆ ਹੇ ਸਖੀ ਜਲਹਰੁ ਬਰਸਨਹਾਰੁ ॥saavan aaiaa he sakhee jalahar barasanahaar ||सावणु आइआ हे सखी जलहरु बरसनहारु ॥ساوݨ آایا هے سکھیِ جلهر برسنهار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੁਖਿ ਸਵਨੁ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨੑ ਸਹ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥੨॥naanak sukh savan sohaaganee jin(h) seh naal piaar ||2||नानक सुखि सवनु सोहागणी जिन्न सह नालि पिआरु ॥२॥نانک سُکھ سون سوهاگݨیِ جنھ سه نال پآر ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਛਿੰਝ ਪਵਾਇ ਮਲਾਖਾੜਾ ਰਚਿਆ ॥aape chhi(n)jh pavai malaakhaaRaa rachiaa ||आपे छिंझ पवाइ मलाखाड़ा रचिआ ॥آپے چھںجھ پواا ملاکھاڑا رچآ ۔۔

ਲਥੇ ਭੜਥੂ ਪਾਇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਚਿਆ ॥lathe bhaRathoo pai gurmukh machiaa ||लथे भड़थू पाइ गुरमुखि मचिआ ॥لتھے بھڑتھُو پاا گُرمکھ مچآ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮਾਰੇ ਪਛਾੜਿ ਮੂਰਖ ਕਚਿਆ ॥manmukh maare pachhaaR moorakh kachiaa ||मनमुख मारे पछाड़ि मूरख कचिआ ॥منمکھ مارے پچھاڑ مُورکھ کچآ ۔۔

ਆਪਿ ਭਿੜੈ ਮਾਰੇ ਆਪਿ ਆਪਿ ਕਾਰਜੁ ਰਚਿਆ ॥aap bhiRai maare aap aap kaaraj rachiaa ||आपि भिड़ै मारे आपि आपि कारजु रचिआ ॥آپ بھڑَے مارے آپ آپ کارج رچآ ۔۔

ਸਭਨਾ ਖਸਮੁ ਏਕੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀਐ ॥sabhanaa khasam ek hai gurmukh jaaneeaai ||सभना खसमु एकु है गुरमुखि जाणीऐ ॥سبھنا کھسم اےک هَے گُرمکھ جاݨیِاَے ۔۔

ਹੁਕਮੀ ਲਿਖੈ ਸਿਰਿ ਲੇਖੁ ਵਿਣੁ ਕਲਮ ਮਸਵਾਣੀਐ ॥hukamee likhai sir lekh vin kalam masavaaneeaai ||हुकमी लिखै सिरि लेखु विणु कलम मसवाणीऐ ॥هُکمیِ لکھَے سر لےکھ وݨ کلم مسواݨیِاَے ۔۔

ਸਤਸੰਗਤਿ ਮੇਲਾਪੁ ਜਿਥੈ ਹਰਿ ਗੁਣ ਸਦਾ ਵਖਾਣੀਐ ॥satasa(n)gat melaap jithai har gun sadhaa vakhaaneeaai ||सतसंगति मेलापु जिथै हरि गुण सदा वखाणीऐ ॥ستسںگت مےلاپ جتھَے هر گُݨ سدا وکھاݨیِاَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਸਲਾਹਿ ਸਚੁ ਪਛਾਣੀਐ ॥੪॥naanak sachaa sabadh salaeh sach pachhaaneeaai ||4||नानक सचा सबदु सलाहि सचु पछाणीऐ ॥४॥نانک سچا سبد سلاه سچ پچھاݨیِاَے ۔۔۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਊਂਨਵਿ ਊਂਨਵਿ ਆਇਆ ਅਵਰਿ ਕਰੇਂਦਾ ਵੰਨ ॥uoo(n)nav uoo(n)nav aaiaa avar kare(n)dhaa va(n)n ||ऊंनवि ऊंनवि आइआ अवरि करेंदा वंन ॥اُوںنو اُوںنو آایا اور کرےںدا ونّ ۔۔

ਕਿਆ ਜਾਣਾ ਤਿਸੁ ਸਾਹ ਸਿਉ ਕੇਵ ਰਹਸੀ ਰੰਗੁ ॥kiaa jaanaa tis saeh siau kev rahasee ra(n)g ||किआ जाणा तिसु साह सिउ केव रहसी रंगु ॥کِآ جاݨا تس ساه سا کےو رهسیِ رںگ ۔۔

ਰੰਗੁ ਰਹਿਆ ਤਿਨੑ ਕਾਮਣੀ ਜਿਨੑ ਮਨਿ ਭਉ ਭਾਉ ਹੋਇ ॥ra(n)g rahiaa tin(h) kaamanee jin(h) man bhau bhaau hoi ||रंगु रहिआ तिन्न कामणी जिन्न मनि भउ भाउ होइ ॥رںگ رهِآ تنھ کامݨیِ جنھ من بھا بھاا هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭੈ ਭਾਇ ਬਾਹਰੀ ਤਿਨ ਤਨਿ ਸੁਖੁ ਨ ਹੋਇ ॥੧॥naanak bhai bhai baaharee tin tan sukh na hoi ||1||नानक भै भाइ बाहरी तिन तनि सुखु न होइ ॥१॥نانک بھَے بھاا باهریِ تن تن سُکھ ن هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਊਂਨਵਿ ਊਂਨਵਿ ਆਇਆ ਵਰਸੈ ਨੀਰੁ ਨਿਪੰਗੁ ॥uoo(n)nav uoo(n)nav aaiaa varasai neer nipa(n)g ||ऊंनवि ऊंनवि आइआ वरसै नीरु निपंगु ॥اُوںنو اُوںنو آایا ورسَے نیِر نپںگ ۔۔

ਨਾਨਕ ਦੁਖੁ ਲਾਗਾ ਤਿਨੑ ਕਾਮਣੀ ਜਿਨੑ ਕੰਤੈ ਸਿਉ ਮਨਿ ਭੰਗੁ ॥੨॥naanak dhukh laagaa tin(h) kaamanee jin(h) ka(n)tai siau man bha(n)g ||2||नानक दुखु लागा तिन्न कामणी जिन्न कंतै सिउ मनि भंगु ॥२॥نانک دُکھ لاگا تنھ کامݨیِ جنھ کںتَے سا من بھںگ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਦੋਵੈ ਤਰਫਾ ਉਪਾਇ ਇਕੁ ਵਰਤਿਆ ॥dhovai tarafaa upai ik varatiaa ||दोवै तरफा उपाइ इकु वरतिआ ॥دووَے ترپھا اُپاا اک ورتآ ۔۔

ਬੇਦ ਬਾਣੀ ਵਰਤਾਇ ਅੰਦਰਿ ਵਾਦੁ ਘਤਿਆ ॥bedh baanee varatai a(n)dhar vaadh ghatiaa ||बेद बाणी वरताइ अंदरि वादु घतिआ ॥بےد باݨیِ ورتاا اںدر واد گھتآ ۔۔

ਪਰਵਿਰਤਿ ਨਿਰਵਿਰਤਿ ਹਾਠਾ ਦੋਵੈ ਵਿਚਿ ਧਰਮੁ ਫਿਰੈ ਰੈਬਾਰਿਆ ॥paravirat niravirat haaThaa dhovai vich dharam firai raibaariaa ||परविरति निरविरति हाठा दोवै विचि धरमु फिरै रैबारिआ ॥پرورت نرورت هاٹھا دووَے وچ دھرم پھرَے رَےبارآ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਕਚੇ ਕੂੜਿਆਰ ਤਿਨੑੀ ਨਿਹਚਉ ਦਰਗਹ ਹਾਰਿਆ ॥manmukh kache kooRiaar tin(h)ee nihachau dharageh haariaa ||मनमुख कचे कूड़िआर तिन्नी निहचउ दरगह हारिआ ॥منمکھ کچے کُوڑآر تنھیِ نهچا درگه هارآ ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਸਬਦਿ ਸੂਰ ਹੈ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਜਿਨੑੀ ਮਾਰਿਆ ॥gurmatee sabadh soor hai kaam karodh jin(h)ee maariaa ||गुरमती सबदि सूर है कामु क्रोधु जिन्नी मारिआ ॥گُرمتیِ سبد سُور هَے کام ک®ودھ جنھیِ مارآ ۔۔

ਸਚੈ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲਿ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਿਆ ॥sachai a(n)dhar mahal sabadh savaariaa ||सचै अंदरि महलि सबदि सवारिआ ॥سچَے اںدر مهل سبد سوارآ ۔۔

ਸੇ ਭਗਤ ਤੁਧੁ ਭਾਵਦੇ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿਆ ॥se bhagat tudh bhaavadhe sachai nai piaariaa ||से भगत तुधु भावदे सचै नाइ पिआरिआ ॥سے بھگت تُدھ بھاودے سچَے ناا پآرآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਆਪਣਾ ਤਿਨੑਾ ਵਿਟਹੁ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ॥੫॥satigur sevan aapanaa tin(h)aa viTahu hau vaariaa ||5||सतिगुरु सेवनि आपणा तिन्ना विटहु हउ वारिआ ॥५॥ستگر سےون آپݨا تنھا وٹهُ ها وارآ ۔۔۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਊਂਨਵਿ ਊਂਨਵਿ ਆਇਆ ਵਰਸੈ ਲਾਇ ਝੜੀ ॥uoo(n)nav uoo(n)nav aaiaa varasai lai jhaRee ||ऊंनवि ऊंनवि आइआ वरसै लाइ झड़ी ॥اُوںنو اُوںنو آایا ورسَے لاا جھڑیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਭਾਣੈ ਚਲੈ ਕੰਤ ਕੈ ਸੁ ਮਾਣੇ ਸਦਾ ਰਲੀ ॥੧॥naanak bhaanai chalai ka(n)t kai su maane sadhaa ralee ||1||नानक भाणै चलै कंत कै सु माणे सदा रली ॥१॥نانک بھاݨَے چلَے کںت کَے سُ ماݨے سدا رلیِ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਕਿਆ ਉਠਿ ਉਠਿ ਦੇਖਹੁ ਬਪੁੜੇਂ ਇਸੁ ਮੇਘੈ ਹਥਿ ਕਿਛੁ ਨਾਹਿ ॥kiaa uTh uTh dhekhahu bapuRe(n) is meghai hath kichh naeh ||किआ उठि उठि देखहु बपुड़ें इसु मेघै हथि किछु नाहि ॥کِآ اُٹھ اُٹھ دےکھهُ بپڑےں اس مےگھَے هتھ کچھ ناه ۔۔

ਜਿਨਿ ਏਹੁ ਮੇਘੁ ਪਠਾਇਆ ਤਿਸੁ ਰਾਖਹੁ ਮਨ ਮਾਂਹਿ ॥jin eh megh paThaiaa tis raakhahu man maa(n)h ||जिनि एहु मेघु पठाइआ तिसु राखहु मन माँहि ॥جٍن اےهُ مےگھ پٹھاایا تس راکھهُ من ماںه ۔۔

ਤਿਸ ਨੋ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਸੀ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥tis no ma(n)n vasaisee jaa kau nadhar karei ||तिस नो मंनि वसाइसी जा कउ नदरि करेइ ॥تِس نو منّ وسااسیِ جا کا ندر کرےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਬਾਹਰੀ ਸਭ ਕਰਣ ਪਲਾਹ ਕਰੇਇ ॥੨॥naanak nadharee baaharee sabh karan palaeh karei ||2||नानक नदरी बाहरी सभ करण पलाह करेइ ॥२॥نانک ندریِ باهریِ سبھ کرݨ پلاه کرےا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸੋ ਹਰਿ ਸਦਾ ਸਰੇਵੀਐ ਜਿਸੁ ਕਰਤ ਨ ਲਾਗੈ ਵਾਰ ॥so har sadhaa sareveeaai jis karat na laagai vaar ||सो हरि सदा सरेवीऐ जिसु करत न लागै वार ॥سو هر سدا سرےویِاَے جس کرت ن لاگَے وار ۔۔

ਆਡਾਣੇ ਆਕਾਸ ਕਰਿ ਖਿਨ ਮਹਿ ਢਾਹਿ ਉਸਾਰਣਹਾਰ ॥aaddaane aakaas kar khin meh ddaeh usaaranahaar ||आडाणे आकास करि खिन महि ढाहि उसारणहार ॥آڈاݨے آکاس کر کھن مهِ ڈھاه اُسارݨهار ۔۔

ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਕੁਦਰਤਿ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰ ॥aape jagat upai kai kudharat kare veechaar ||आपे जगतु उपाइ कै कुदरति करे वीचार ॥آپے جگت اُپاا کَے کُدرت کرے ویِچار ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਅਗੈ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਬਹੁਤੀ ਹੋਵੈ ਮਾਰ ॥manmukh agai lekhaa ma(n)geeaai bahutee hovai maar ||मनमुख अगै लेखा मंगीऐ बहुती होवै मार ॥منمکھ اگَے لےکھا مںگیِاَے بهُتیِ هووَے مار ۔۔