Ang 1279 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੭੯)

ਮਨਮੁਖ ਦੂਜੀ ਤਰਫ ਹੈ ਵੇਖਹੁ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿ ॥manmukh dhoojee taraf hai vekhahu nadhar nihaal ||मनमुख दूजी तरफ है वेखहु नदरि निहालि ॥منمکھ دُوجیِ ترپھ هَے وےکھهُ ندر نهال ۔۔

ਫਾਹੀ ਫਾਥੇ ਮਿਰਗ ਜਿਉ ਸਿਰਿ ਦੀਸੈ ਜਮਕਾਲੁ ॥faahee faathe mirag jiau sir dheesai jamakaal ||फाही फाथे मिरग जिउ सिरि दीसै जमकालु ॥پھاهیِ پھاتھے مرگ جا سر دیِسَے جمکال ۔۔

ਖੁਧਿਆ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਨਿੰਦਾ ਬੁਰੀ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਵਿਕਰਾਲੁ ॥khudhiaa tirasanaa ni(n)dhaa buree kaam karodh vikaraal ||खुधिआ तृसना निंदा बुरी कामु क्रोधु विकरालु ॥کھُدھآ ترسنا نںدا بُریِ کام ک®ودھ وکرال ۔۔

ਏਨੀ ਅਖੀ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਜਿਚਰੁ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥enee akhee nadhar na aaviee jichar sabadh na kare beechaar ||एनी अखी नदरि न आवई जिचरु सबदि न करे बीचारु ॥اےنیِ اکھیِ ندر ن آوای جچر سبد ن کرے بیِچار ۔۔

ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸੰਤੋਖੀਆਂ ਚੂਕੈ ਆਲ ਜੰਜਾਲੁ ॥tudh bhaavai sa(n)tokheeaa(n) chookai aal ja(n)jaal ||तुधु भावै संतोखीआँ चूकै आल जंजालु ॥تُدھ بھاوَے سںتوکھیِآں چُوکَے آل جںجال ۔۔

ਮੂਲੁ ਰਹੈ ਗੁਰੁ ਸੇਵਿਐ ਗੁਰ ਪਉੜੀ ਬੋਹਿਥੁ ॥mool rahai gur seviaai gur pauRee bohith ||मूलु रहै गुरु सेविऐ गुर पउड़ी बोहिथु ॥مُول رهَے گُر سےواَے گُر پاڑیِ بوهتھ ۔۔

ਨਾਨਕ ਲਗੀ ਤਤੁ ਲੈ ਤੂੰ ਸਚਾ ਮਨਿ ਸਚੁ ॥੧॥naanak lagee tat lai too(n) sachaa man sach ||1||नानक लगी ततु लै तूँ सचा मनि सचु ॥१॥نانک لگیِ تت لَے تُوں سچا من سچ ۔۔۱۔۔

ਮਹਲਾ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||महला १ ॥مهلا ۱ ۔۔

ਹੇਕੋ ਪਾਧਰੁ ਹੇਕੁ ਦਰੁ ਗੁਰ ਪਉੜੀ ਨਿਜ ਥਾਨੁ ॥heko paadhar hek dhar gur pauRee nij thaan ||हेको पाधरु हेकु दरु गुर पउड़ी निज थानु ॥هےکو پادھر هےک در گُر پاڑیِ نج تھان ۔۔

ਰੂੜਉ ਠਾਕੁਰੁ ਨਾਨਕਾ ਸਭਿ ਸੁਖ ਸਾਚਉ ਨਾਮੁ ॥੨॥rooRau Thaakur naanakaa sabh sukh saachau naam ||2||रूड़उ ठाकुरु नानका सभि सुख साचउ नामु ॥२॥رُوڑا ٹھاکر نانکا سبھ سُکھ ساچا نام ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੀਨੑੈ ਆਪੁ ਸਾਜਿ ਆਪੁ ਪਛਾਣਿਆ ॥aapeen(h)ai aap saaj aap pachhaaniaa ||आपीन्नै आपु साजि आपु पछाणिआ ॥آپیٍنھَے آپ ساج آپ پچھاݨآ ۔۔

ਅੰਬਰੁ ਧਰਤਿ ਵਿਛੋੜਿ ਚੰਦੋਆ ਤਾਣਿਆ ॥a(n)bar dharat vichhoR cha(n)dhoaa taaniaa ||अंबरु धरति विछोड़ि चंदोआ ताणिआ ॥اںبر دھرت وچھوڑ چںدوآ تاݨآ ۔۔

ਵਿਣੁ ਥੰਮੑਾ ਗਗਨੁ ਰਹਾਇ ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣਿਆ ॥vin tha(n)m(h)aa gagan rahai sabadh neesaaniaa ||विणु थंम्मा गगनु रहाइ सबदु नीसाणिआ ॥وِݨ تھںمھا گگن رهاا سبد نیِساݨآ ۔۔

ਸੂਰਜੁ ਚੰਦੁ ਉਪਾਇ ਜੋਤਿ ਸਮਾਣਿਆ ॥sooraj cha(n)dh upai jot samaaniaa ||सूरजु चंदु उपाइ जोति समाणिआ ॥سُورج چںد اُپاا جوت سماݨآ ۔۔

ਕੀਏ ਰਾਤਿ ਦਿਨੰਤੁ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣਿਆ ॥ke'ee raat dhina(n)t choj viddaaniaa ||कीए राति दिनंतु चोज विडाणिआ ॥کیِاے رات دنµت چوج وڈاݨآ ۔۔

ਤੀਰਥ ਧਰਮ ਵੀਚਾਰ ਨਾਵਣ ਪੁਰਬਾਣਿਆ ॥teerath dharam veechaar naavan purabaaniaa ||तीरथ धरम वीचार नावण पुरबाणिआ ॥تیِرتھ دھرم ویِچار ناوݨ پُرباݨآ ۔۔

ਤੁਧੁ ਸਰਿ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ਕਿ ਆਖਿ ਵਖਾਣਿਆ ॥tudh sar avar na koi k aakh vakhaaniaa ||तुधु सरि अवरु न कोइ कि आखि वखाणिआ ॥تُدھ سر اور ن کوا ک آکھ وکھاݨآ ۔۔

ਸਚੈ ਤਖਤਿ ਨਿਵਾਸੁ ਹੋਰ ਆਵਣ ਜਾਣਿਆ ॥੧॥sachai takhat nivaas hor aavan jaaniaa ||1||सचै तखति निवासु होर आवण जाणिआ ॥१॥سچَے تکھت نواس هور آوݨ جاݨآ ۔۔۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਾਵਣਿ ਜੇ ਵਸੈ ਚਹੁ ਓਮਾਹਾ ਹੋਇ ॥naanak saavan je vasai chahu omaahaa hoi ||नानक सावणि जे वसै चहु ओमाहा होइ ॥نانک ساوݨ جے وسَے چهُ اوماها هوا ۔۔

ਨਾਗਾਂ ਮਿਰਗਾਂ ਮਛੀਆਂ ਰਸੀਆਂ ਘਰਿ ਧਨੁ ਹੋਇ ॥੧॥naagaa(n) miragaa(n) machheeaa(n) raseeaa(n) ghar dhan hoi ||1||नागाँ मिरगाँ मछीआँ रसीआँ घरि धनु होइ ॥१॥ناگاں مرگاں مچھیِآں رسیِآں گھر دھن هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਾਵਣਿ ਜੇ ਵਸੈ ਚਹੁ ਵੇਛੋੜਾ ਹੋਇ ॥naanak saavan je vasai chahu vechhoRaa hoi ||नानक सावणि जे वसै चहु वेछोड़ा होइ ॥نانک ساوݨ جے وسَے چهُ وےچھوڑا هوا ۔۔

ਗਾਈ ਪੁਤਾ ਨਿਰਧਨਾ ਪੰਥੀ ਚਾਕਰੁ ਹੋਇ ॥੨॥gaiee putaa niradhanaa pa(n)thee chaakar hoi ||2||गाई पुता निरधना पंथी चाकरु होइ ॥२॥گاای پُتا نردھنا پںتھیِ چاکر هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਸਚਾ ਸਚਿਆਰੁ ਜਿਨਿ ਸਚੁ ਵਰਤਾਇਆ ॥too sachaa sachiaar jin sach varataiaa ||तू सचा सचिआरु जिनि सचु वरताइआ ॥تُو سچا سچآر جنِ سچ ورتاایا ۔۔

ਬੈਠਾ ਤਾੜੀ ਲਾਇ ਕਵਲੁ ਛਪਾਇਆ ॥baiThaa taaRee lai kaval chhapaiaa ||बैठा ताड़ी लाइ कवलु छपाइआ ॥بَےٹھا تاڑیِ لاا کول چھپاایا ۔۔

ਬ੍ਰਹਮੈ ਵਡਾ ਕਹਾਇ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥brahamai vaddaa kahai a(n)t na paiaa ||ब्रहमै वडा कहाइ अंतु न पाइआ ॥برهمَے وڈا کهاا اںت ن پاایا ۔۔

ਨਾ ਤਿਸੁ ਬਾਪੁ ਨ ਮਾਇ ਕਿਨਿ ਤੂ ਜਾਇਆ ॥naa tis baap na mai kin too jaiaa ||ना तिसु बापु न माइ किनि तू जाइआ ॥نا تس باپ ن ماا کن تُو جاایا ۔۔

ਨਾ ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖ ਵਰਨ ਸਬਾਇਆ ॥naa tis roop na rekh varan sabaiaa ||ना तिसु रूपु न रेख वरन सबाइआ ॥نا تس رُوپ ن رےکھ ورن سباایا ۔۔

ਨਾ ਤਿਸੁ ਭੁਖ ਪਿਆਸ ਰਜਾ ਧਾਇਆ ॥naa tis bhukh piaas rajaa dhaiaa ||ना तिसु भुख पिआस रजा धाइआ ॥نا تس بھُکھ پآس رجا دھاایا ۔۔

ਗੁਰ ਮਹਿ ਆਪੁ ਸਮੋਇ ਸਬਦੁ ਵਰਤਾਇਆ ॥gur meh aap samoi sabadh varataiaa ||गुर महि आपु समोइ सबदु वरताइआ ॥گُر مهِ آپ سموا سبد ورتاایا ۔۔

ਸਚੇ ਹੀ ਪਤੀਆਇ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥੨॥sache hee pateeaai sach samaiaa ||2||सचे ही पतीआइ सचि समाइआ ॥२॥سچے هیِ پتیِآا سچ سماایا ۔۔۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਵੈਦੁ ਬੁਲਾਇਆ ਵੈਦਗੀ ਪਕੜਿ ਢੰਢੋਲੇ ਬਾਂਹ ॥vaidh bulaiaa vaidhagee pakaR dda(n)ddole baa(n)h ||वैदु बुलाइआ वैदगी पकड़ि ढंढोले बाँह ॥وَےد بُلاایا وَےدگیِ پکڑ ڈھںڈھولے باںه ۔۔

ਭੋਲਾ ਵੈਦੁ ਨ ਜਾਣਈ ਕਰਕ ਕਲੇਜੇ ਮਾਹਿ ॥੧॥bholaa vaidh na jaaniee karak kaleje maeh ||1||भोला वैदु न जाणई करक कलेजे माहि ॥१॥بھولا وَےد ن جاݨای کرک کلےجے ماه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਵੈਦਾ ਵੈਦੁ ਸੁਵੈਦੁ ਤੂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਗੁ ਪਛਾਣੁ ॥vaidhaa vaidh suvaidh too pahilaa(n) rog pachhaan ||वैदा वैदु सुवैदु तू पहिलाँ रोगु पछाणु ॥وَےدا وَےد سُوَےد تُو پهِلاں روگ پچھاݨ ۔۔

ਐਸਾ ਦਾਰੂ ਲੋੜਿ ਲਹੁ ਜਿਤੁ ਵੰਞੈ ਰੋਗਾ ਘਾਣਿ ॥aaisaa dhaaroo loR lahu jit va(n)n(j)ai rogaa ghaan ||ऐसा दारू लोड़ि लहु जितु वंञै रोगा घाणि ॥اَےسا دارُو لوڑ لهُ جت وںنجَے روگا گھاݨ ۔۔

ਜਿਤੁ ਦਾਰੂ ਰੋਗ ਉਠਿਅਹਿ ਤਨਿ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਆਇ ॥jit dhaaroo rog uThieh tan sukh vasai aai ||जितु दारू रोग उठिअहि तनि सुखु वसै आइ ॥جِت دارُو روگ اُٹھاه تن سُکھ وسَے آا ۔۔

ਰੋਗੁ ਗਵਾਇਹਿ ਆਪਣਾ ਤ ਨਾਨਕ ਵੈਦੁ ਸਦਾਇ ॥੨॥rog gavaieh aapanaa ta naanak vaidh sadhai ||2||रोगु गवाइहि आपणा त नानक वैदु सदाइ ॥२॥روگ گوااه آپݨا ت نانک وَےد سداا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਦੇਵ ਉਪਾਇਆ ॥brahamaa bisan mahes dhev upaiaa ||ब्रहमा बिसनु महेसु देव उपाइआ ॥برهما بسن مهےس دےو اُپاایا ۔۔

ਬ੍ਰਹਮੇ ਦਿਤੇ ਬੇਦ ਪੂਜਾ ਲਾਇਆ ॥brahame dhite bedh poojaa laiaa ||ब्रहमे दिते बेद पूजा लाइआ ॥برهمے دتے بےد پُوجا لاایا ۔۔

ਦਸ ਅਵਤਾਰੀ ਰਾਮੁ ਰਾਜਾ ਆਇਆ ॥dhas avataaree raam raajaa aaiaa ||दस अवतारी रामु राजा आइआ ॥دس اوتاریِ رام راجا آایا ۔۔

ਦੈਤਾ ਮਾਰੇ ਧਾਇ ਹੁਕਮਿ ਸਬਾਇਆ ॥dhaitaa maare dhai hukam sabaiaa ||दैता मारे धाइ हुकमि सबाइआ ॥دَےتا مارے دھاا هُکم سباایا ۔۔

ਈਸ ਮਹੇਸੁਰੁ ਸੇਵ ਤਿਨੑੀ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥e'ees mahesur sev tin(h)ee a(n)t na paiaa ||ईस महेसुरु सेव तिन्नी अंतु न पाइआ ॥ایس مهےسر سےو تنھیِ اںت ن پاایا ۔۔

ਸਚੀ ਕੀਮਤਿ ਪਾਇ ਤਖਤੁ ਰਚਾਇਆ ॥sachee keemat pai takhat rachaiaa ||सची कीमति पाइ तखतु रचाइआ ॥سچیِ کیِمت پاا تکھت رچاایا ۔۔

ਦੁਨੀਆ ਧੰਧੈ ਲਾਇ ਆਪੁ ਛਪਾਇਆ ॥dhuneeaa dha(n)dhai lai aap chhapaiaa ||दुनीआ धंधै लाइ आपु छपाइआ ॥دُنیِآ دھںدھَے لاا آپ چھپاایا ۔۔