Ang 1276 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੭੬)

ਮਲਾਰ ਮਹਲਾ ੩ ਅਸਟਪਦੀਆ ਘਰੁ ੧ ॥malaar mahalaa teejaa asaTapadheeaa ghar pehilaa ||मलार महला ३ असटपदीआ घरु १ ॥ملار مهلا ۳ اسٹپدیِآ گھر ۱ ۔۔

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਵਿਣੁ ਕਰਮੈ ਪਾਇਆ ਨ ਜਾਇ ॥karam hovai taa satigur paieeaai vin karamai paiaa na jai ||करमु होवै ता सतिगुरु पाईऐ विणु करमै पाइआ न जाइ ॥کرم هووَے تا ستگر پاایاَے وݨ کرمَے پاایا ن جاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਐ ਕੰਚਨੁ ਹੋਈਐ ਜਾਂ ਹਰਿ ਕੀ ਹੋਇ ਰਜਾਇ ॥੧॥satigur miliaai ka(n)chan hoieeaai jaa(n) har kee hoi rajai ||1||सतिगुरु मिलिऐ कंचनु होईऐ जाँ हरि की होइ रजाइ ॥१॥ستگر ملِاَے کںچن هوایاَے جاں هرِ کیِ هوا رجاا ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥man mere har har naam chit lai ||मन मेरे हरि हरि नामि चितु लाइ ॥من مےرے هر هرِ نام چت لاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਸਾਚਾ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥satigur te har paieeaai saachaa har siau rahai samai ||1|| rahaau ||सतिगुर ते हरि पाईऐ साचा हरि सिउ रहै समाइ ॥१॥ रहाउ ॥ستگر تے هرِ پاایاَے ساچا هرِ سا رهَے سماا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਗਿਆਨੁ ਊਪਜੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾ ਜਾਇ ॥satigur te giaan uoopajai taa(n) ieh sa(n)saa jai ||सतिगुर ते गिआनु ऊपजै ताँ इह संसा जाइ ॥ستگر تے گآن اُوپجَے تاں اه سںسا جاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਹਰਿ ਬੁਝੀਐ ਗਰਭ ਜੋਨੀ ਨਹ ਪਾਇ ॥੨॥satigur te har bujheeaai garabh jonee neh pai ||2||सतिगुर ते हरि बुझीऐ गरभ जोनी नह पाइ ॥२॥ستگر تے هرِ بُجھیِاَے گربھ جونیِ نه پاا ۔۔۲۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤ ਮਰੈ ਮਰਿ ਜੀਵੈ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥gur parasaadhee jeevat marai mar jeevai sabadh kamai ||गुर परसादी जीवत मरै मरि जीवै सबदु कमाइ ॥گُر پرسادیِ جیِوت مرَے مر جیِوَے سبد کماا ۔۔

ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਸੋਈ ਪਾਏ ਜਿ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥੩॥mukat dhuaaraa soiee paae j vichahu aap gavai ||3||मुकति दुआरा सोई पाए जि विचहु आपु गवाइ ॥३॥مُکت دُآرا سوای پااے ج وچهُ آپ گواا ۔۔۳۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਿਵ ਘਰਿ ਜੰਮੈ ਵਿਚਹੁ ਸਕਤਿ ਗਵਾਇ ॥gur parasaadhee siv ghar ja(n)mai vichahu sakat gavai ||गुर परसादी सिव घरि जंमै विचहु सकति गवाइ ॥گُر پرسادیِ سو گھر جںمَے وچهُ سکت گواا ۔۔

ਅਚਰੁ ਚਰੈ ਬਿਬੇਕ ਬੁਧਿ ਪਾਏ ਪੁਰਖੈ ਪੁਰਖੁ ਮਿਲਾਇ ॥੪॥achar charai bibek budh paae purakhai purakh milai ||4||अचरु चरै बिबेक बुधि पाए पुरखै पुरखु मिलाइ ॥४॥اچر چرَے ببےک بُدھ پااے پُرکھَے پُرکھ ملاا ۔۔۴۔۔

ਧਾਤੁਰ ਬਾਜੀ ਸੰਸਾਰੁ ਅਚੇਤੁ ਹੈ ਚਲੈ ਮੂਲੁ ਗਵਾਇ ॥dhaatur baajee sa(n)saar achet hai chalai mool gavai ||धातुर बाजी संसारु अचेतु है चलै मूलु गवाइ ॥دھاتر باجیِ سںسار اچےت هَے چلَے مُول گواا ۔۔

ਲਾਹਾ ਹਰਿ ਸਤਸੰਗਤਿ ਪਾਈਐ ਕਰਮੀ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥੫॥laahaa har satasa(n)gat paieeaai karamee palai pai ||5||लाहा हरि सतसंगति पाईऐ करमी पलै पाइ ॥५॥لاها هر ستسںگت پاایاَے کرمیِ پلَے پاا ۔۔۵۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਣੁ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ਮਨਿ ਵੇਖਹੁ ਰਿਦੈ ਬੀਚਾਰਿ ॥satigur vin kinai na paiaa man vekhahu ridhai beechaar ||सतिगुर विणु किनै न पाइआ मनि वेखहु रिदै बीचारि ॥ستگر وݨ کنَے ن پاایا منِ وےکھهُ ردَے بیِچار ۔۔

ਵਡਭਾਗੀ ਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਭਵਜਲੁ ਉਤਰੇ ਪਾਰਿ ॥੬॥vaddabhaagee gur paiaa bhavajal utare paar ||6||वडभागी गुरु पाइआ भवजलु उतरे पारि ॥६॥وڈبھاگیِ گُر پاایا بھوجل اُترے پار ۔۔۶۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮਾਂ ਹਰਿ ਟੇਕ ਹੈ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥har naamaa(n) har Tek hai har har naam adhaar ||हरि नामाँ हरि टेक है हरि हरि नामु अधारु ॥هر ناماں هرِ ٹےک هَے هرِ هرِ نام ادھار ۔۔

ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹੁ ਗੁਰੁ ਮੇਲਹੁ ਹਰਿ ਜੀਉ ਪਾਵਉ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥੭॥kirapaa karahu gur melahu har jeeau paavau mokh dhuaar ||7||कृपा करहु गुरु मेलहु हरि जीउ पावउ मोख दुआरु ॥७॥کِ®پا کرهُ گُر مےلهُ هر جیِا پاوا موکھ دُآر ۔۔۷۔۔

ਮਸਤਕਿ ਲਿਲਾਟਿ ਲਿਖਿਆ ਧੁਰਿ ਠਾਕੁਰਿ ਮੇਟਣਾ ਨ ਜਾਇ ॥masatak lilaaT likhiaa dhur Thaakur meTanaa na jai ||मसतकि लिलाटि लिखिआ धुरि ठाकुरि मेटणा न जाइ ॥مستک للاٹ لکھآ دھُر ٹھاکر مےٹݨا ن جاِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੇ ਜਨ ਪੂਰਨ ਹੋਏ ਜਿਨ ਹਰਿ ਭਾਣਾ ਭਾਇ ॥੮॥੧॥naanak se jan pooran hoe jin har bhaanaa bhai ||8||1||नानक से जन पूरन होए जिन हरि भाणा भाइ ॥८॥१॥نانک سے جن پُورن هواے جن هر بھاݨا بھاا ۔۔۸۔۔۱۔۔

ਮਲਾਰ ਮਹਲਾ ੩ ॥malaar mahalaa teejaa ||मलार महला ३ ॥ملار مهلا ۳ ۔۔

ਬੇਦ ਬਾਣੀ ਜਗੁ ਵਰਤਦਾ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥bedh baanee jag varatadhaa trai gun kare beechaar ||बेद बाणी जगु वरतदा त्रै गुण करे बीचारु ॥بےد باݨیِ جگ ورتدا ترَے گُݨ کرے بیِچار ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਜਮ ਡੰਡੁ ਸਹੈ ਮਰਿ ਜਨਮੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥bin naavai jam dda(n)dd sahai mar janamai vaaro vaar ||बिनु नावै जम डंडु सहै मरि जनमै वारो वार ॥بٍن ناوَے جم ڈںڈ سهَے مر جنمَے وارو وار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਮੁਕਤਿ ਹੋਇ ਪਾਏ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥੧॥satigur bheTe mukat hoi paae mokh dhuaar ||1||सतिगुर भेटे मुकति होइ पाए मोख दुआरु ॥१॥ستگر بھےٹے مُکت هوا پااے موکھ دُآر ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਰੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਮਾਇ ॥man re satigur sev samai ||मन रे सतिगुरु सेवि समाइ ॥من رے ستگر سےو سماا ۔۔

ਵਡੈ ਭਾਗਿ ਗੁਰ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥vaddai bhaag gur pooraa paiaa har har naam dhiaai ||1|| rahaau ||वडै भागि गुर पूरा पाइआ हरि हरि नामु धिआइ ॥१॥ रहाउ ॥وڈَے بھاگ گُر پُورا پاایا هر هرِ نام دھآا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਹਰਿ ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਈ ਹਰਿ ਆਪੇ ਦੇਇ ਅਧਾਰੁ ॥har aapanai bhaanai sirasaT upaiee har aape dhei adhaar ||हरि आपणै भाणै सृसटि उपाई हरि आपे देइ अधारु ॥هر آپݨَے بھاݨَے سرسٹ اُپاای هرِ آپے دےا ادھار ۔۔

ਹਰਿ ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਕੀਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਲਾਗਾ ਪਿਆਰੁ ॥har aapanai bhaanai man niramal keeaa har siau laagaa piaar ||हरि आपणै भाणै मनु निरमलु कीआ हरि सिउ लागा पिआरु ॥هر آپݨَے بھاݨَے من نرمل کیِآ هرِ سا لاگا پآر ۔۔

ਹਰਿ ਕੈ ਭਾਣੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟਿਆ ਸਭੁ ਜਨਮੁ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥੨॥har kai bhaanai satigur bheTiaa sabh janam savaaranahaar ||2||हरि कै भाणै सतिगुरु भेटिआ सभु जनमु सवारणहारु ॥२॥هر کَے بھاݨَے ستِگر بھےٹآ سبھ جنم سوارݨهار ۔۔۲۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਬਾਣੀ ਸਤਿ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥vaahu vaahu baanee sat hai gurmukh boojhai koi ||वाहु वाहु बाणी सति है गुरमुखि बूझै कोइ ॥واهُ واهُ باݨیِ ست هَے گُرمکھ بُوجھَے کوا ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸਾਲਾਹੀਐ ਤਿਸੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥vaahu vaahu kar prabh saalaaheeaai tis jevadd avar na koi ||वाहु वाहु करि प्रभु सालाहीऐ तिसु जेवडु अवरु न कोइ ॥واهُ واهُ کر پربھ سالاهیِاَے تس جےوڈ اور ن کوا ۔۔

ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਮੇਲਿ ਲਏ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੩॥aape bakhase mel le karam paraapat hoi ||3||आपे बखसे मेलि लए करमि परापति होइ ॥३॥آپے بکھسے مےل لاے کرم پراپت هوا ۔۔۳۔۔

ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਮਾਹਰੋ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥saachaa saahib maaharo satigur dheeaa dhikhai ||साचा साहिबु माहरो सतिगुरि दीआ दिखाइ ॥ساچا ساهب ماهرو ستگر دیِآ دکھاا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵਰਸੈ ਮਨੁ ਸੰਤੋਖੀਐ ਸਚਿ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥a(n)mrit varasai man sa(n)tokheeaai sach rahai liv lai ||अंमृतु वरसै मनु संतोखीऐ सचि रहै लिव लाइ ॥اںمرت ورسَے من سںتوکھیِاَے سچ رهَے لو لاا ۔۔

ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਸਦਾ ਹਰੀਆਵਲੀ ਫਿਰਿ ਸੁਕੈ ਨਾ ਕੁਮਲਾਇ ॥੪॥har kai nai sadhaa hareeaavalee fir sukai naa kumalai ||4||हरि कै नाइ सदा हरीआवली फिरि सुकै ना कुमलाइ ॥४॥هر کَے ناا سدا هریِآولیِ پھرِ سُکَے نا کُملاا ۔۔۴۔۔