Ang 1251 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੫੧)

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਅਮਰੁ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ਹੈ ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ਸਿਆਣਪ ਨ ਚਲਈ ਨ ਹੁਜਤਿ ਕਰਣੀ ਜਾਇ ॥amar veparavaahu hai tis naal siaanap na chaliee na hujat karanee jai ||अमरु वेपरवाहु है तिसु नालि सिआणप न चलई न हुजति करणी जाइ ॥امر وےپرواهُ هَے تس نال سآݨپ ن چلای ن هُجت کرݨیِ جاِا ۔۔

ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਸਰਣਾਇ ਪਵੈ ਮੰਨਿ ਲਏ ਰਜਾਇ ॥aap chhodd saranai pavai ma(n)n le rajai ||आपु छोडि सरणाइ पवै मंनि लए रजाइ ॥آپ چھوڈ سرݨاا پوَے منّ لاے رجاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਮ ਡੰਡੁ ਨ ਲਗਈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥gurmukh jam dda(n)dd na lagiee haumai vichahu jai ||गुरमुखि जम डंडु न लगई हउमै विचहु जाइ ॥گُرمکھ جم ڈںڈ ن لگای هامَے وچهُ جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੇਵਕੁ ਸੋਈ ਆਖੀਐ ਜਿ ਸਚਿ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੧॥naanak sevak soiee aakheeaai j sach rahai liv lai ||1||नानक सेवकु सोई आखीऐ जि सचि रहै लिव लाइ ॥१॥نانک سےوک سوای آکھیِاَے ج سچ رهَے لو لاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਦਾਤਿ ਜੋਤਿ ਸਭ ਸੂਰਤਿ ਤੇਰੀ ॥dhaat jot sabh soorat teree ||दाति जोति सभ सूरति तेरी ॥دات جوت سبھ سُورت تےریِ ۔۔

ਬਹੁਤੁ ਸਿਆਣਪ ਹਉਮੈ ਮੇਰੀ ॥bahut siaanap haumai meree ||बहुतु सिआणप हउमै मेरी ॥بهُت سآݨپ هامَے مےریِ ۔۔

ਬਹੁ ਕਰਮ ਕਮਾਵਹਿ ਲੋਭਿ ਮੋਹਿ ਵਿਆਪੇ ਹਉਮੈ ਕਦੇ ਨ ਚੂਕੈ ਫੇਰੀ ॥bahu karam kamaaveh lobh moh viaape haumai kadhe na chookai feree ||बहु करम कमावहि लोभि मोहि विआपे हउमै कदे न चूकै फेरी ॥بهُ کرم کماوه لوبھ موه وآپے هامَے کدے ن چُوکَے پھےریِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸਾਈ ਗਲ ਚੰਗੇਰੀ ॥੨॥naanak aap karaae karataa jo tis bhaavai saiee gal cha(n)geree ||2||नानक आपि कराए करता जो तिसु भावै साई गल चंगेरी ॥२॥نانک آپ کرااے کرتا جو تس بھاوَے ساای گل چںگےریِ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ਮਃ ੫ ॥pauRee mahalaa panjavaa ||पउड़ी म: ५ ॥پاڑیِ مÚ ۵ ۔۔

ਸਚੁ ਖਾਣਾ ਸਚੁ ਪੈਨਣਾ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥sach khaanaa sach painanaa sach naam adhaar ||सचु खाणा सचु पैनणा सचु नामु अधारु ॥سچ کھاݨا سچ پَےنݨا سچ نام ادھار ۔۔

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਮੇਲਾਇਆ ਪ੍ਰਭੁ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥gur poorai melaiaa prabh dhevanahaar ||गुरि पूरै मेलाइआ प्रभु देवणहारु ॥گُر پُورَے مےلاایا پربھ دےوݨهار ۔۔

ਭਾਗੁ ਪੂਰਾ ਤਿਨ ਜਾਗਿਆ ਜਪਿਆ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ॥bhaag pooraa tin jaagiaa japiaa nira(n)kaar ||भागु पूरा तिन जागिआ जपिआ निरंकारु ॥بھاگ پُورا تن جاگآ جپآ نرںکار ۔۔

ਸਾਧੂ ਸੰਗਤਿ ਲਗਿਆ ਤਰਿਆ ਸੰਸਾਰੁ ॥saadhoo sa(n)gat lagiaa tariaa sa(n)saar ||साधू संगति लगिआ तरिआ संसारु ॥سادھُو سںگت لگآ ترِآ سںسار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਕਰਿ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਜੈਕਾਰੁ ॥੩੫॥naanak sifat salaeh kar prabh kaa jaikaar ||35||नानक सिफति सलाह करि प्रभ का जैकारु ॥३५॥نانک سپھت سلاه کر پربھ کا جَےکار ۔۔۳۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਸਭੇ ਜੀਅ ਸਮਾਲਿ ਅਪਣੀ ਮਿਹਰ ਕਰੁ ॥sabhe jeea samaal apanee mihar kar ||सभे जीअ समालि अपणी मिहर करु ॥سبھے جیِا سمال اپݨیِ مهر کر ۔۔

ਅੰਨੁ ਪਾਣੀ ਮੁਚੁ ਉਪਾਇ ਦੁਖ ਦਾਲਦੁ ਭੰਨਿ ਤਰੁ ॥a(n)n paanee much upai dhukh dhaaladh bha(n)n tar ||अंनु पाणी मुचु उपाइ दुख दालदु भंनि तरु ॥انّ پاݨیِ مُچ اُپاا دُکھ دالد بھنّ تر ۔۔

ਅਰਦਾਸਿ ਸੁਣੀ ਦਾਤਾਰਿ ਹੋਈ ਸਿਸਟਿ ਠਰੁ ॥aradhaas sunee dhaataar hoiee sisaT Thar ||अरदासि सुणी दातारि होई सिसटि ठरु ॥ارداس سُݨیِ داتار هوای سسٹ ٹھر ۔۔

ਲੇਵਹੁ ਕੰਠਿ ਲਗਾਇ ਅਪਦਾ ਸਭ ਹਰੁ ॥levahu ka(n)Th lagai apadhaa sabh har ||लेवहु कंठि लगाइ अपदा सभ हरु ॥لےوهُ کںٹھ لگاا اپدا سبھ هر ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਸਫਲੁ ਘਰੁ ॥੧॥naanak naam dhiaai prabh kaa safal ghar ||1||नानक नामु धिआइ प्रभ का सफलु घरु ॥१॥نانک نام دھآا پربھ کا سپھل گھر ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਵੁਠੇ ਮੇਘ ਸੁਹਾਵਣੇ ਹੁਕਮੁ ਕੀਤਾ ਕਰਤਾਰਿ ॥vuThe megh suhaavane hukam keetaa karataar ||वुठे मेघ सुहावणे हुकमु कीता करतारि ॥وُٹھے مےگھ سُهاوݨے هُکم کیِتا کرتار ۔۔

ਰਿਜਕੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਅਗਲਾ ਠਾਂਢਿ ਪਈ ਸੰਸਾਰਿ ॥rijak upaion agalaa Thaa(n)dd piee sa(n)saar ||रिजकु उपाइओनु अगला ठाँढि पई संसारि ॥رِجک اُپاااون اگلا ٹھاںڈھ پای سںسار ۔۔

ਤਨੁ ਮਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਮਰਤ ਅਗਮ ਅਪਾਰ ॥tan man hariaa hoiaa simarat agam apaar ||तनु मनु हरिआ होइआ सिमरत अगम अपार ॥تن من هرآ هوایا سمرت اگم اپار ۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣੀ ਸਚੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ॥kar kirapaa prabh aapanee sache sirajanahaar ||करि किरपा प्रभ आपणी सचे सिरजणहार ॥کر کرپا پربھ آپݨیِ سچے سرجݨهار ۔۔

ਕੀਤਾ ਲੋੜਹਿ ਸੋ ਕਰਹਿ ਨਾਨਕ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰ ॥੨॥keetaa loReh so kareh naanak sadh balihaar ||2||कीता लोड़हि सो करहि नानक सद बलिहार ॥२॥کیِتا لوڑه سو کره نانک سد بلهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਵਡਾ ਆਪਿ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ॥vaddaa aap aga(n)m hai vaddee vaddiaaiee ||वडा आपि अगंमु है वडी वडिआई ॥وڈا آپ اگںم هَے وڈیِ وڈآای ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੇਖਿ ਵਿਗਸਿਆ ਅੰਤਰਿ ਸਾਂਤਿ ਆਈ ॥gur sabadhee vekh vigasiaa a(n)tar saa(n)t aaiee ||गुर सबदी वेखि विगसिआ अंतरि साँति आई ॥گُر سبدیِ وےکھ وگسآ اںتر ساںت آای ۔۔

ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਹੈ ਭਾਈ ॥sabh aape aap varatadhaa aape hai bhaiee ||सभु आपे आपि वरतदा आपे है भाई ॥سبھ آپے آپ ورتدا آپے هَے بھاای ۔۔

ਆਪਿ ਨਾਥੁ ਸਭ ਨਥੀਅਨੁ ਸਭ ਹੁਕਮਿ ਚਲਾਈ ॥aap naath sabh natheean sabh hukam chalaiee ||आपि नाथु सभ नथीअनु सभ हुकमि चलाई ॥آپ ناتھ سبھ نتھیِان سبھ هُکم چلاای ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਰੇ ਸਭ ਚਲੈ ਰਜਾਈ ॥੩੬॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥naanak har bhaavai so kare sabh chalai rajaiee ||36||1|| sudh ||नानक हरि भावै सो करे सभ चलै रजाई ॥३६॥१॥ सुधु ॥نانک هر بھاوَے سو کرے سبھ چلَے رجاای ۔۔۳۶۔۔۱۔۔ سُدھ ۔۔

ਰਾਗੁ ਸਾਰੰਗ ਬਾਣੀ ਭਗਤਾਂ ਕੀ ॥raag saara(n)g baanee bhagataa(n) kee ||रागु सारंग बाणी भगताँ की ॥راگ سارںگ باݨیِ بھگتاں کیِ ۔۔

ਕਬੀਰ ਜੀ ॥kabeer jee ||कबीर जी ॥کبیِر جیِ ۔۔

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਕਹਾ ਨਰ ਗਰਬਸਿ ਥੋਰੀ ਬਾਤ ॥kahaa nar garabas thoree baat ||कहा नर गरबसि थोरी बात ॥کها نر گربس تھوریِ بات ۔۔

ਮਨ ਦਸ ਨਾਜੁ ਟਕਾ ਚਾਰਿ ਗਾਂਠੀ ਐਂਡੌ ਟੇਢੌ ਜਾਤੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥man dhas naaj Takaa chaar gaa(n)Thee aai(n)ddau Teddau jaat ||1|| rahaau ||मन दस नाजु टका चारि गाँठी ऐंडौ टेढौ जातु ॥१॥ रहाउ ॥من دس ناج ٹکا چار گاںٹھیِ اَےںڈَو ٹےڈھَو جات ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਬਹੁਤੁ ਪ੍ਰਤਾਪੁ ਗਾਂਉ ਸਉ ਪਾਏ ਦੁਇ ਲਖ ਟਕਾ ਬਰਾਤ ॥bahut prataap gaa(n)au sau paae dhui lakh Takaa baraat ||बहुतु प्रतापु गाँउ सउ पाए दुइ लख टका बरात ॥بهُت پرتاپ گاںا سا پااے دُا لکھ ٹکا برات ۔۔

ਦਿਵਸ ਚਾਰਿ ਕੀ ਕਰਹੁ ਸਾਹਿਬੀ ਜੈਸੇ ਬਨ ਹਰ ਪਾਤ ॥੧॥dhivas chaar kee karahu saahibee jaise ban har paat ||1||दिवस चारि की करहु साहिबी जैसे बन हर पात ॥१॥دِوس چار کیِ کرهُ ساهبیِ جَےسے بن هر پات ۔۔۱۔۔

ਨਾ ਕੋਊ ਲੈ ਆਇਓ ਇਹੁ ਧਨੁ ਨਾ ਕੋਊ ਲੈ ਜਾਤੁ ॥naa kouoo lai aaio ih dhan naa kouoo lai jaat ||ना कोऊ लै आइओ इहु धनु ना कोऊ लै जातु ॥نا کواُو لَے آااو اهُ دھن نا کواُو لَے جات ۔۔

ਰਾਵਨ ਹੂੰ ਤੇ ਅਧਿਕ ਛਤ੍ਰਪਤਿ ਖਿਨ ਮਹਿ ਗਏ ਬਿਲਾਤ ॥੨॥raavan hoo(n) te adhik chhatrapat khin meh ge bilaat ||2||रावन हूँ ते अधिक छत्रपति खिन महि गए बिलात ॥२॥راون هُوں تے ادھک چھترپت کھن مهِ گاے بلات ۔۔۲۔۔