Ang 1250 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੫੦)

ਅੰਤਿ ਹੋਵੈ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧੁ ਕੋ ਸਕੈ ਨ ਛਡਾਇਆ ॥a(n)t hovai vair virodh ko sakai na chhaddaiaa ||अंति होवै वैर विरोधु को सकै न छडाइआ ॥اںت هووَے وَےر ورودھ کو سکَے ن چھڈاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਮੋਹੁ ਜਿਤੁ ਲਗਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੩੨॥naanak vin naavai dhirag moh jit lag dhukh paiaa ||32||नानक विणु नावै धृगु मोहु जितु लगि दुखु पाइआ ॥३२॥نانک وݨ ناوَے دھرگ موهُ جت لگ دُکھ پاایا ۔۔۳۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸਭ ਭੁਖ ਜਾਇ ॥gurmukh a(n)mrit naam hai jit khaadhai sabh bhukh jai ||गुरमुखि अंमृतु नामु है जितु खाधै सभ भुख जाइ ॥گُرمکھ اںمرت نام هَے جت کھادھَے سبھ بھُکھ جاِا ۔۔

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥tirasanaa mool na hoviee naam vasai man aai ||तृसना मूलि न होवई नामु वसै मनि आइ ॥تِرسنا مُول ن هووای نام وسَے من آا ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਜਿ ਹੋਰੁ ਖਾਣਾ ਤਿਤੁ ਰੋਗੁ ਲਗੈ ਤਨਿ ਧਾਇ ॥bin naavai j hor khaanaa tit rog lagai tan dhai ||बिनु नावै जि होरु खाणा तितु रोगु लगै तनि धाइ ॥بٍن ناوَے ج هور کھاݨا تت روگ لگَے تن دھاِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਰਸ ਕਸ ਸਬਦੁ ਸਲਾਹਣਾ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥naanak ras kas sabadh salaahanaa aape le milai ||1||नानक रस कस सबदु सलाहणा आपे लए मिलाइ ॥१॥نانک رس کس سبد سلاهݨا آپے لاے ملاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਜੀਆ ਅੰਦਰਿ ਜੀਉ ਸਬਦੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਹ ਮੇਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥jeeaa a(n)dhar jeeau sabadh hai jit seh melaavaa hoi ||जीआ अंदरि जीउ सबदु है जितु सह मेलावा होइ ॥جیِآ اںدر جیِا سبد هَے جت سه مےلاوا هوا ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਜਗਿ ਆਨੑੇਰੁ ਹੈ ਸਬਦੇ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥bin sabadhai jag aan(h)er hai sabadhe paragaT hoi ||बिनु सबदै जगि आन्नेरु है सबदे परगटु होइ ॥بٍن سبدَے جگ آنھےر هَے سبدے پرگٹ هوا ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਮੋਨੀ ਪੜਿ ਪੜਿ ਥਕੇ ਭੇਖ ਥਕੇ ਤਨੁ ਧੋਇ ॥pa(n)ddit monee paR paR thake bhekh thake tan dhoi ||पंडित मोनी पड़ि पड़ि थके भेख थके तनु धोइ ॥پںڈت مونیِ پڑ پڑِ تھکے بھےکھ تھکے تن دھوا ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਦੁਖੀਏ ਚਲੇ ਰੋਇ ॥bin sabadhai kinai na paio dhukhe'ee chale roi ||बिनु सबदै किनै न पाइओ दुखीए चले रोइ ॥بٍن سبدَے کنَے ن پاااو دُکھیِاے چلے روا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੨॥naanak nadharee paieeaai karam paraapat hoi ||2||नानक नदरी पाईऐ करमि परापति होइ ॥२॥نانک ندریِ پاایاَے کرم پراپت هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖੈ ਅਤਿ ਨੇਹੁ ਬਹਿ ਮੰਦੁ ਪਕਾਇਆ ॥eisatree purakhai at neh beh ma(n)dh pakaiaa ||इसत्री पुरखै अति नेहु बहि मंदु पकाइआ ॥ِاستریِ پُرکھَے ات نےهُ بهِ مںد پکاایا ۔۔

ਦਿਸਦਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਚਲਸੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਭਾਇਆ ॥dhisadhaa sabh kichh chalasee mere prabh bhaiaa ||दिसदा सभु किछु चलसी मेरे प्रभ भाइआ ॥دِسدا سبھ کچھ چلسیِ مےرے پربھ بھاایا ۔۔

ਕਿਉ ਰਹੀਐ ਥਿਰੁ ਜਗਿ ਕੋ ਕਢਹੁ ਉਪਾਇਆ ॥kiau raheeaai thir jag ko kaddahu upaiaa ||किउ रहीऐ थिरु जगि को कढहु उपाइआ ॥کِا رهیِاَے تھر جگ کو کڈھهُ اُپاایا ۔۔

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਚਾਕਰੀ ਥਿਰੁ ਕੰਧੁ ਸਬਾਇਆ ॥gur poore kee chaakaree thir ka(n)dh sabaiaa ||गुर पूरे की चाकरी थिरु कंधु सबाइआ ॥گُر پُورے کیِ چاکریِ تھر کںدھ سباایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥੩੩॥naanak bakhas milaian har naam samaiaa ||33||नानक बखसि मिलाइअनु हरि नामि समाइआ ॥३३॥نانک بکھس ملااان هر نام سماایا ۔۔۳۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਸਾਰਿਆ ਗੁਰ ਕਾ ਭਉ ਹੇਤੁ ਅਪਾਰੁ ॥maiaa moh visaariaa gur kaa bhau het apaar ||माइआ मोहि विसारिआ गुर का भउ हेतु अपारु ॥مااآ موه وسارآ گُر کا بھا هےت اپار ۔۔

ਲੋਭਿ ਲਹਰਿ ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਗਈ ਸਚਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥lobh lahar sudh mat giee sach na lagai piaar ||लोभि लहरि सुधि मति गई सचि न लगै पिआरु ॥لوبھ لهر سُدھ متِ گای سچِ ن لگَے پآر ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਨਾ ਸਬਦੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਦਰਗਹ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥gurmukh jinaa sabadh man vasai dharageh mokh dhuaar ||गुरमुखि जिना सबदु मनि वसै दरगह मोख दुआरु ॥گُرمکھ جنا سبد من وسَے درگه موکھ دُآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਲਏ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥੧॥naanak aape mel le aape bakhasanahaar ||1||नानक आपे मेलि लए आपे बखसणहारु ॥१॥نانک آپے مےل لاے آپے بکھسݨهار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਬਿਨੁ ਘੜੀ ਨ ਜੀਵਣਾ ਵਿਸਰੇ ਸਰੈ ਨ ਬਿੰਦ ॥naanak jis bin ghaRee na jeevanaa visare sarai na bi(n)dh ||नानक जिसु बिनु घड़ी न जीवणा विसरे सरै न बिंद ॥نانک جس بن گھڑیِ ن جیِوݨا وسرے سرَے ن بںد ۔۔

ਤਿਸੁ ਸਿਉ ਕਿਉ ਮਨ ਰੂਸੀਐ ਜਿਸਹਿ ਹਮਾਰੀ ਚਿੰਦ ॥੨॥tis siau kiau man rooseeaai jiseh hamaaree chi(n)dh ||2||तिसु सिउ किउ मन रूसीऐ जिसहि हमारी चिंद ॥२॥تِس سا کا من رُوسیِاَے جسه هماریِ چںد ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਾਵਣੁ ਆਇਆ ਝਿਮਝਿਮਾ ਹਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥saavan aaiaa jhimajhimaa har gurmukh naam dhiaai ||सावणु आइआ झिमझिमा हरि गुरमुखि नामु धिआइ ॥ساوݨ آایا جھمجھما هر گُرمکھ نام دھآِا ۔۔

ਦੁਖ ਭੁਖ ਕਾੜਾ ਸਭੁ ਚੁਕਾਇਸੀ ਮੀਹੁ ਵੁਠਾ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥dhukh bhukh kaaRaa sabh chukaisee meeh vuThaa chhahabar lai ||दुख भुख काड़ा सभु चुकाइसी मीहु वुठा छहबर लाइ ॥دُکھ بھُکھ کاڑا سبھ چُکااسیِ میِهُ وُٹھا چھهبر لاا ۔۔

ਸਭ ਧਰਤਿ ਭਈ ਹਰੀਆਵਲੀ ਅੰਨੁ ਜੰਮਿਆ ਬੋਹਲ ਲਾਇ ॥sabh dharat bhiee hareeaavalee a(n)n ja(n)miaa bohal lai ||सभ धरति भई हरीआवली अंनु जंमिआ बोहल लाइ ॥سبھ دھرت بھای هریِآولیِ انّ جںمآ بوهل لاا ۔۔

ਹਰਿ ਅਚਿੰਤੁ ਬੁਲਾਵੈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਹਰਿ ਆਪੇ ਪਾਵੈ ਥਾਇ ॥har achi(n)t bulaavai kirapaa kar har aape paavai thai ||हरि अचिंतु बुलावै कृपा करि हरि आपे पावै थाइ ॥هر اچِںت بُلاوَے ک®پا کرِ هرِ آپے پاوَے تھاا ۔۔

ਹਰਿ ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਵਹੁ ਸੰਤ ਜਨਹੁ ਜੁ ਅੰਤੇ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥har tiseh dhiaavahu sa(n)t janahu ju a(n)te le chhaddai ||हरि तिसहि धिआवहु संत जनहु जु अंते लए छडाइ ॥هر تسه دھآوهُ سںت جنهُ جُ اںتے لاے چھڈاا ۔۔

ਹਰਿ ਕੀਰਤਿ ਭਗਤਿ ਅਨੰਦੁ ਹੈ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥har keerat bhagat ana(n)dh hai sadhaa sukh vasai man aai ||हरि कीरति भगति अनंदु है सदा सुखु वसै मनि आइ ॥هر کیِرت بھگت انµد هَے سدا سُکھ وسَے منِ آا ۔۔

ਜਿਨੑਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ਤਿਨਾ ਦੁਖ ਭੁਖ ਲਹਿ ਜਾਇ ॥jin(h)aa gurmukh naam araadhiaa tinaa dhukh bhukh leh jai ||जिन्ना गुरमुखि नामु अराधिआ तिना दुख भुख लहि जाइ ॥جٍنھا گُرمکھ نام ارادھآ تنا دُکھ بھُکھ لهِ جاا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਤ੍ਰਿਪਤੈ ਗਾਇ ਗੁਣ ਹਰਿ ਦਰਸਨੁ ਦੇਹੁ ਸੁਭਾਇ ॥੩॥jan naanak tirapatai gai gun har dharasan dheh subhai ||3||जन नानकु तृपतै गाइ गुण हरि दरसनु देहु सुभाइ ॥३॥جن نانک ترپتَے گاا گُݨ هر درسن دےهُ سُبھاا ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਦਾਤਿ ਨਿਤ ਦੇਵੈ ਚੜੈ ਸਵਾਈਆ ॥gur poore kee dhaat nit dhevai chaRai savaieeaa ||गुर पूरे की दाति नित देवै चड़ै सवाईआ ॥گُر پُورے کیِ دات نت دےوَے چڑَے سواایآ ۔۔

ਤੁਸਿ ਦੇਵੈ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਨ ਛਪੈ ਛਪਾਈਆ ॥tus dhevai aap dhiaal na chhapai chhapaieeaa ||तुसि देवै आपि दइआलु न छपै छपाईआ ॥تُس دےوَے آپ دایال ن چھپَے چھپاایآ ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਕਵਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਉਨਮਨਿ ਲਿਵ ਲਾਈਆ ॥hiradhai kaval pragaas unaman liv laieeaa ||हिरदै कवलु प्रगासु उनमनि लिव लाईआ ॥هِردَے کول پرگاس اُنمن لو لاایآ ۔۔

ਜੇ ਕੋ ਕਰੇ ਉਸ ਦੀ ਰੀਸ ਸਿਰਿ ਛਾਈ ਪਾਈਆ ॥je ko kare us dhee rees sir chhaiee paieeaa ||जे को करे उस दी रीस सिरि छाई पाईआ ॥جے کو کرے اُس دیِ ریِس سر چھاای پاایآ ۔۔

ਨਾਨਕ ਅਪੜਿ ਕੋਇ ਨ ਸਕਈ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈਆ ॥੩੪॥naanak apaR koi na sakiee poore satigur kee vaddiaaieeaa ||34||नानक अपड़ि कोइ न सकई पूरे सतिगुर की वडिआईआ ॥३४॥نانک اپڑ کوا ن سکای پُورے ستگر کیِ وڈِآایآ ۔۔۳۴۔۔