Ang 1249 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੪੯)

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਉਬਰੇ ਹਰਿ ਗੁਰ ਰਖਵਾਲਿਆ ॥੩੦॥naanak gur saranaiee ubare har gur rakhavaaliaa ||30||नानक गुर सरणाई उबरे हरि गुर रखवालिआ ॥३०॥نانک گُر سرݨاای اُبرے هر گُر رکھوالآ ۔۔۳۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਪੜਿ ਪੜਿ ਪੰਡਿਤ ਵਾਦੁ ਵਖਾਣਦੇ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਸੁਆਇ ॥paR paR pa(n)ddit vaadh vakhaanadhe maiaa moh suaai ||पड़ि पड़ि पंडित वादु वखाणदे माइआ मोह सुआइ ॥پڑ پڑِ پںڈت واد وکھاݨدے ماایا موه سُآا ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਮਨ ਮੂਰਖ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥dhoojai bhai naam visaariaa man moorakh milai sajai ||दूजै भाइ नामु विसारिआ मन मूरख मिलै सजाइ ॥دُوجَے بھاا نام وسارآ من مُورکھ ملَے سجاا ۔۔

ਜਿਨਿੑ ਕੀਤੇ ਤਿਸੈ ਨ ਸੇਵਨੑੀ ਦੇਦਾ ਰਿਜਕੁ ਸਮਾਇ ॥jini(h) keete tisai na sevan(h)ee dhedhaa rijak samai ||जिनि्ि कीते तिसै न सेवन्नी देदा रिजकु समाइ ॥جٍنھ کیِتے تسَے ن سےونھیِ دےدا رجک سماا ۔۔

ਜਮ ਕਾ ਫਾਹਾ ਗਲਹੁ ਨ ਕਟੀਐ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵਹਿ ਜਾਇ ॥jam kaa faahaa galahu na kaTeeaai fir fir aaveh jai ||जम का फाहा गलहु न कटीऐ फिरि फिरि आवहि जाइ ॥جم کا پھاها گلهُ ن کٹیِاَے پھر پھرِ آوه جاا ۔۔

ਜਿਨ ਕਉ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਤਿਨ ਆਇ ॥jin kau poorab likhiaa satigur miliaa tin aai ||जिन कउ पूरबि लिखिआ सतिगुरु मिलिआ तिन आइ ॥جٍن کا پُورب لکھآ ستِگر ملِآ تن آِا ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦੇ ਨਾਨਕ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥anadhin naam dhiaaidhe naanak sach samai ||1||अनदिनु नामु धिआइदे नानक सचि समाइ ॥१॥اندن نام دھآادے نانک سچ سماا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਚੁ ਵਣਜਹਿ ਸਚੁ ਸੇਵਦੇ ਜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥sach vanajeh sach sevadhe j gurmukh pairee paeh ||सचु वणजहि सचु सेवदे जि गुरमुखि पैरी पाहि ॥سچ وݨجه سچ سےودے ج گُرمکھ پَےریِ پاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਜੇ ਚਲਹਿ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥naanak gur kai bhaanai je chaleh sahaje sach samaeh ||2||नानक गुर कै भाणै जे चलहि सहजे सचि समाहि ॥२॥نانک گُر کَے بھاݨَے جے چله سهجے سچ سماه ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਅਤਿ ਦੁਖੁ ਘਣਾ ਮਨਮੁਖਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥aasaa vich at dhukh ghanaa manmukh chit laiaa ||आसा विचि अति दुखु घणा मनमुखि चितु लाइआ ॥آسا وچ اتِ دُکھ گھݨا منمکھ چت لاایا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਏ ਨਿਰਾਸ ਪਰਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥gurmukh bhe niraas param sukh paiaa ||गुरमुखि भए निरास परम सुखु पाइआ ॥گُرمکھ بھاے نراس پرم سُکھ پاایا ۔۔

ਵਿਚੇ ਗਿਰਹ ਉਦਾਸ ਅਲਿਪਤ ਲਿਵ ਲਾਇਆ ॥viche gireh udhaas alipat liv laiaa ||विचे गिरह उदास अलिपत लिव लाइआ ॥وِچے گره اُداس الپت لو لاایا ۔۔

ਓਨਾ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਨ ਵਿਆਪਈ ਹਰਿ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ ॥onaa sog vijog na viaapiee har bhaanaa bhaiaa ||ओना सोगु विजोगु न विआपई हरि भाणा भाइआ ॥اونا سوگ وجوگ ن وآپای هر بھاݨا بھاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਸਦਾ ਰਵਿ ਰਹੇ ਧੁਰਿ ਲਏ ਮਿਲਾਇਆ ॥੩੧॥naanak har setee sadhaa rav rahe dhur le milaiaa ||31||नानक हरि सेती सदा रवि रहे धुरि लए मिलाइआ ॥३१॥نانک هر سےتیِ سدا روِ رهے دھُر لاے ملاایا ۔۔۳۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਪਰਾਈ ਅਮਾਣ ਕਿਉ ਰਖੀਐ ਦਿਤੀ ਹੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥paraiee amaan kiau rakheeaai dhitee hee sukh hoi ||पराई अमाण किउ रखीऐ दिती ही सुखु होइ ॥پراای اماݨ کا رکھیِاَے دتیِ هیِ سُکھ هوا ۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਗੁਰ ਥੈ ਟਿਕੈ ਹੋਰ ਥੈ ਪਰਗਟੁ ਨ ਹੋਇ ॥gur kaa sabadh gur thai Tikai hor thai paragaT na hoi ||गुर का सबदु गुर थै टिकै होर थै परगटु न होइ ॥گُر کا سبد گُر تھَے ٹکَے هور تھَے پرگٹ ن هوا ۔۔

ਅੰਨੑੇ ਵਸਿ ਮਾਣਕੁ ਪਇਆ ਘਰਿ ਘਰਿ ਵੇਚਣ ਜਾਇ ॥a(n)n(h)e vas maanak piaa ghar ghar vechan jai ||अंन्ने वसि माणकु पइआ घरि घरि वेचण जाइ ॥انّھے وس ماݨک پایا گھرِ گھرِ وےچݨ جاا ۔۔

ਓਨਾ ਪਰਖ ਨ ਆਵਈ ਅਢੁ ਨ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥onaa parakh na aaviee add na palai pai ||ओना परख न आवई अढु न पलै पाइ ॥اونا پرکھ ن آوای اڈھ ن پلَے پاا ۔۔

ਜੇ ਆਪਿ ਪਰਖ ਨ ਆਵਈ ਤਾਂ ਪਾਰਖੀਆ ਥਾਵਹੁ ਲਇਓੁ ਪਰਖਾਇ ॥je aap parakh na aaviee taa(n) paarakheeaa thaavahu lio parakhai ||जे आपि परख न आवई ताँ पारखीआ थावहु लइओु परखाइ ॥جے آپ پرکھ ن آوای تاں پارکھیِآ تھاوهُ لِااو پرکھاا ۔۔

ਜੇ ਓਸੁ ਨਾਲਿ ਚਿਤੁ ਲਾਏ ਤਾਂ ਵਥੁ ਲਹੈ ਨਉ ਨਿਧਿ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥je os naal chit laae taa(n) vath lahai nau nidh palai pai ||जे ओसु नालि चितु लाए ताँ वथु लहै नउ निधि पलै पाइ ॥جے اوس نال چت لااے تاں وتھ لهَے نا ندھ پلَے پاِا ۔۔

ਘਰਿ ਹੋਦੈ ਧਨਿ ਜਗੁ ਭੁਖਾ ਮੁਆ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋਝੀ ਨ ਹੋਇ ॥ghar hodhai dhan jag bhukhaa muaa bin satigur sojhee na hoi ||घरि होदै धनि जगु भुखा मुआ बिनु सतिगुर सोझी न होइ ॥گھر هودَے دھنِ جگ بھُکھا مُآ بن ستِگر سوجھیِ ن هوا ۔۔

ਸਬਦੁ ਸੀਤਲੁ ਮਨਿ ਤਨਿ ਵਸੈ ਤਿਥੈ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਨ ਕੋਇ ॥sabadh seetal man tan vasai tithai sog vijog na koi ||सबदु सीतलु मनि तनि वसै तिथै सोगु विजोगु न कोइ ॥سبد سیِتل من تنِ وسَے تتھَے سوگ وجوگ ن کوِا ۔۔

ਵਸਤੁ ਪਰਾਈ ਆਪਿ ਗਰਬੁ ਕਰੇ ਮੂਰਖੁ ਆਪੁ ਗਣਾਏ ॥vasat paraiee aap garab kare moorakh aap ganaae ||वसतु पराई आपि गरबु करे मूरखु आपु गणाए ॥وست پراای آپ گرب کرے مُورکھ آپ گݨااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਏ ॥੧॥naanak bin boojhe kinai na paio fir fir aavai jaae ||1||नानक बिनु बूझे किनै न पाइओ फिरि फिरि आवै जाए ॥१॥نانک بن بُوجھے کنَے ن پاااو پھر پھرِ آوَے جااے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਿ ਅਨਦੁ ਭਇਆ ਮਿਲਿਆ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਸਰਸੇ ਸਜਣ ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ॥man anadh bhiaa miliaa har preetam sarase sajan sa(n)t piaare ||मनि अनदु भइआ मिलिआ हरि प्रीतमु सरसे सजण संत पिआरे ॥من اند بھایا ملِآ هرِ پریِتم سرسے سجݨ سںت پآرے ۔۔

ਜੋ ਧੁਰਿ ਮਿਲੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਕਬਹੂ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰੇ ॥jo dhur mile na vichhuReh kabahoo j aap mele karataare ||जो धुरि मिले न विछुड़हि कबहू जि आपि मेले करतारे ॥جو دھُر ملے ن وچھڑه کبهُو ج آپ مےلے کرتارے ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਰਵਿਆ ਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਨਿਵਾਰੇ ॥a(n)tar sabadh raviaa gur paiaa sagale dhookh nivaare ||अंतरि सबदु रविआ गुरु पाइआ सगले दूख निवारे ॥اںتر سبد روآ گُر پاایا سگلے دُوکھ نوارے ۔۔

ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀ ਅੰਤਰਿ ਰਖਾਂ ਉਰ ਧਾਰੇ ॥har sukhadhaataa sadhaa salaahee a(n)tar rakhaa(n) ur dhaare ||हरि सुखदाता सदा सलाही अंतरि रखाँ उर धारे ॥هر سُکھداتا سدا سلاهیِ اںتر رکھاں اُر دھارے ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਤਿਨ ਕੀ ਬਖੀਲੀ ਕਿ ਕਰੇ ਜਿ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰੇ ॥manmukh tin kee bakheelee k kare j sachai sabadh savaare ||मनमुखु तिन की बखीली कि करे जि सचै सबदि सवारे ॥منمکھ تن کیِ بکھیِلیِ ک کرے ج سچَے سبد سوارے ۔۔

ਓਨਾ ਦੀ ਆਪਿ ਪਤਿ ਰਖਸੀ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਰਣਾਗਤਿ ਪਏ ਗੁਰ ਦੁਆਰੇ ॥onaa dhee aap pat rakhasee meraa piaaraa saranaagat pe gur dhuaare ||ओना दी आपि पति रखसी मेरा पिआरा सरणागति पए गुर दुआरे ॥اونا دیِ آپ پت رکھسیِ مےرا پآرا سرݨاگت پاے گُر دُآرے ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇ ਸੁਹੇਲੇ ਭਏ ਮੁਖ ਊਜਲ ਦਰਬਾਰੇ ॥੨॥naanak gurmukh se suhele bhe mukh uoojal dharabaare ||2||नानक गुरमुखि से सुहेले भए मुख ऊजल दरबारे ॥२॥نانک گُرمکھ سے سُهےلے بھاے مُکھ اُوجل دربارے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਖੈ ਬਹੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮਿਲਿ ਮੋਹੁ ਵਧਾਇਆ ॥eisataree purakhai bahu preet mil moh vadhaiaa ||इसतरी पुरखै बहु प्रीति मिलि मोहु वधाइआ ॥ِاستریِ پُرکھَے بهُ پریِت مل موهُ ودھاایا ۔۔

ਪੁਤ੍ਰੁ ਕਲਤ੍ਰੁ ਨਿਤ ਵੇਖੈ ਵਿਗਸੈ ਮੋਹਿ ਮਾਇਆ ॥putr kalatr nit vekhai vigasai moh maiaa ||पुत्रु कलत्रु नित वेखै विगसै मोहि माइआ ॥پُترü کلترü نت وےکھَے وگسَے موه ماایا ۔۔

ਦੇਸਿ ਪਰਦੇਸਿ ਧਨੁ ਚੋਰਾਇ ਆਣਿ ਮੁਹਿ ਪਾਇਆ ॥dhes paradhes dhan chorai aan muh paiaa ||देसि परदेसि धनु चोराइ आणि मुहि पाइआ ॥دےس پردےس دھن چوراا آݨ مُه پاایا ۔۔