Ang 1246 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੪੬)

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਮਨਹੁ ਜਿ ਅੰਧੇ ਕੂਪ ਕਹਿਆ ਬਿਰਦੁ ਨ ਜਾਣਨੑੀ ॥manahu j a(n)dhe koop kahiaa biradh na jaanan(h)ee ||मनहु जि अंधे कूप कहिआ बिरदु न जाणन्नी ॥منهُ ج اںدھے کُوپ کهِآ برد ن جاݨنھیِ ۔۔

ਮਨਿ ਅੰਧੈ ਊਂਧੈ ਕਵਲਿ ਦਿਸਨਿੑ ਖਰੇ ਕਰੂਪ ॥man a(n)dhai uoo(n)dhai kaval dhisani(h) khare karoop ||मनि अंधै ऊंधै कवलि दिसनि्ि खरे करूप ॥من اںدھَے اُوںدھَے کول دسنھ کھرے کرُوپ ۔۔

ਇਕਿ ਕਹਿ ਜਾਣਹਿ ਕਹਿਆ ਬੁਝਹਿ ਤੇ ਨਰ ਸੁਘੜ ਸਰੂਪ ॥eik keh jaaneh kahiaa bujheh te nar sughaR saroop ||इकि कहि जाणहि कहिआ बुझहि ते नर सुघड़ सरूप ॥ِاک کهِ جاݨه کهِآ بُجھه تے نر سُگھڑ سرُوپ ۔۔

ਇਕਨਾ ਨਾਦ ਨ ਬੇਦ ਨ ਗੀਅ ਰਸੁ ਰਸ ਕਸ ਨ ਜਾਣੰਤਿ ॥eikanaa naadh na bedh na geea ras ras kas na jaana(n)t ||इकना नाद न बेद न गीअ रसु रस कस न जाणंति ॥ِاکنا ناد ن بےد ن گیِا رس رس کس ن جاݨںت ۔۔

ਇਕਨਾ ਸੁਧਿ ਨ ਬੁਧਿ ਨ ਅਕਲਿ ਸਰ ਅਖਰ ਕਾ ਭੇਉ ਨ ਲਹੰਤਿ ॥eikanaa sudh na budh na akal sar akhar kaa bheau na laha(n)t ||इकना सुधि न बुधि न अकलि सर अखर का भेउ न लहंति ॥ِاکنا سُدھ ن بُدھ ن اکل سر اکھر کا بھےا ن لهںت ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੇ ਨਰ ਅਸਲਿ ਖਰ ਜਿ ਬਿਨੁ ਗੁਣ ਗਰਬੁ ਕਰੰਤਿ ॥੨॥naanak se nar asal khar j bin gun garab kara(n)t ||2||नानक से नर असलि खर जि बिनु गुण गरबु करंति ॥२॥نانک سے نر اسل کھر ج بن گُݨ گرب کرںت ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਭ ਪਵਿਤੁ ਹੈ ਧਨੁ ਸੰਪੈ ਮਾਇਆ ॥gurmukh sabh pavit hai dhan sa(n)pai maiaa ||गुरमुखि सभ पवितु है धनु संपै माइआ ॥گُرمکھ سبھ پوت هَے دھن سمپَے ماایا ۔۔

ਹਰਿ ਅਰਥਿ ਜੋ ਖਰਚਦੇ ਦੇਂਦੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥har arath jo kharachadhe dhe(n)dhe sukh paiaa ||हरि अरथि जो खरचदे देंदे सुखु पाइआ ॥هر ارتھ جو کھرچدے دےںدے سُکھ پاایا ۔۔

ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦੇ ਤਿਨ ਤੋਟਿ ਨ ਆਇਆ ॥jo har naam dhiaaidhe tin toT na aaiaa ||जो हरि नामु धिआइदे तिन तोटि न आइआ ॥جو هر نام دھآادے تن توٹ ن آایا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨਦਰੀ ਆਵਦਾ ਮਾਇਆ ਸੁਟਿ ਪਾਇਆ ॥gurmukhaa(n) nadharee aavadhaa maiaa suT paiaa ||गुरमुखाँ नदरी आवदा माइआ सुटि पाइआ ॥گُرمکھاں ندریِ آودا ماایا سُٹ پاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭਗਤਾਂ ਹੋਰੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥੨੨॥naanak bhagataa(n) hor chit na aaviee har naam samaiaa ||22||नानक भगताँ होरु चिति न आवई हरि नामि समाइआ ॥२२॥نانک بھگتاں هور چت ن آوای هرِ نام سماایا ۔۔۲۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ॥satigur sevan se vaddabhaagee ||सतिगुरु सेवनि से वडभागी ॥ستگر سےون سے وڈبھاگیِ ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਜਿਨੑਾ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥sachai sabadh jin(h)aa ek liv laagee ||सचै सबदि जिन्ना एक लिव लागी ॥سچَے سبد جنھا اےک لو لاگیِ ۔۔

ਗਿਰਹ ਕੁਟੰਬ ਮਹਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਧੀ ॥gireh kuTa(n)b meh sahaj samaadhee ||गिरह कुटंब महि सहजि समाधी ॥گِره کُٹںب مهِ سهج سمادھیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਸਚੇ ਬੈਰਾਗੀ ॥੧॥naanak naam rate se sache bairaagee ||1||नानक नामि रते से सचे बैरागी ॥१॥نانک نام رتے سے سچے بَےراگیِ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਗਣਤੈ ਸੇਵ ਨ ਹੋਵਈ ਕੀਤਾ ਥਾਇ ਨ ਪਾਇ ॥ganatai sev na hoviee keetaa thai na pai ||गणतै सेव न होवई कीता थाइ न पाइ ॥گݨتَے سےو ن هووای کیِتا تھاا ن پاا ۔۔

ਸਬਦੈ ਸਾਦੁ ਨ ਆਇਓ ਸਚਿ ਨ ਲਗੋ ਭਾਉ ॥sabadhai saadh na aaio sach na lago bhaau ||सबदै सादु न आइओ सचि न लगो भाउ ॥سبدَے ساد ن آااو سچ ن لگو بھاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਿਆਰਾ ਨ ਲਗਈ ਮਨਹਠਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥satigur piaaraa na lagiee manahaTh aavai jai ||सतिगुरु पिआरा न लगई मनहठि आवै जाइ ॥ستگر پآرا ن لگای منهٹھِ آوَے جاا ۔۔

ਜੇ ਇਕ ਵਿਖ ਅਗਾਹਾ ਭਰੇ ਤਾਂ ਦਸ ਵਿਖਾਂ ਪਿਛਾਹਾ ਜਾਇ ॥je ik vikh agaahaa bhare taa(n) dhas vikhaa(n) pichhaahaa jai ||जे इक विख अगाहा भरे ताँ दस विखाँ पिछाहा जाइ ॥جے اک وکھ اگاها بھرے تاں دس وکھاں پچھاها جاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਜੇ ਚਲਹਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥satigur kee sevaa chaakaree je chaleh satigur bhai ||सतिगुर की सेवा चाकरी जे चलहि सतिगुर भाइ ॥ستگر کیِ سےوا چاکریِ جے چله ستِگر بھاا ۔۔

ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੋ ਮਿਲੈ ਸਹਜੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥aap gavai satiguroo no milai sahaje rahai samai ||आपु गवाइ सतिगुरू नो मिलै सहजे रहै समाइ ॥آپ گواا ستگرُو نو ملَے سهجے رهَے سماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਨੑਾ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਸਚੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥naanak tin(h)aa naam na veesarai sache mel milai ||2||नानक तिन्ना नामु न वीसरै सचे मेलि मिलाइ ॥२॥نانک تنھا نام ن ویِسرَے سچے مےل ملاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਖਾਨ ਮਲੂਕ ਕਹਾਇਦੇ ਕੋ ਰਹਣੁ ਨ ਪਾਈ ॥khaan malook kahaidhe ko rahan na paiee ||खान मलूक कहाइदे को रहणु न पाई ॥کھان ملُوک کهاادے کو رهݨ ن پاای ۔۔

ਗੜੑ ਮੰਦਰ ਗਚ ਗੀਰੀਆ ਕਿਛੁ ਸਾਥਿ ਨ ਜਾਈ ॥gaR(h) ma(n)dhar gach geereeaa kichh saath na jaiee ||गड़्ड़ मंदर गच गीरीआ किछु साथि न जाई ॥گڑھ مںدر گچ گیِریِآ کچھ ساتھ ن جاای ۔۔

ਸੋਇਨ ਸਾਖਤਿ ਪਉਣ ਵੇਗ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਚਤੁਰਾਈ ॥soin saakhat paun veg dhirag dhirag chaturaiee ||सोइन साखति पउण वेग धृगु धृगु चतुराई ॥سوان ساکھت پاݨ وےگ دھرگ دھرگ چتراای ۔۔

ਛਤੀਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਰਕਾਰ ਕਰਹਿ ਬਹੁ ਮੈਲੁ ਵਧਾਈ ॥chhateeh a(n)mirat parakaar kareh bahu mail vadhaiee ||छतीह अंमृत परकार करहि बहु मैलु वधाई ॥چھتیِه اںمرت پرکار کره بهُ مَےل ودھاای ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਦੇਵੈ ਤਿਸਹਿ ਨ ਜਾਣਨੑੀ ਮਨਮੁਖਿ ਦੁਖੁ ਪਾਈ ॥੨੩॥naanak jo dhevai tiseh na jaanan(h)ee manmukh dhukh paiee ||23||नानक जो देवै तिसहि न जाणन्नी मनमुखि दुखु पाई ॥२३॥نانک جو دےوَے تسه ن جاݨنھیِ منمکھ دُکھ پاای ۔۔۲۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਪੜਿੑ ਪੜਿੑ ਪੰਡਿਤ ਮੋੁਨੀ ਥਕੇ ਦੇਸੰਤਰ ਭਵਿ ਥਕੇ ਭੇਖਧਾਰੀ ॥paRi(h) paRi(h) pa(n)ddit muonee thake dhesa(n)tar bhav thake bhekhadhaaree ||पड़ि्ि पड़ि्ि पंडित मुोनी थके देसंतर भवि थके भेखधारी ॥پڑھ پڑِھ پںڈت مُونیِ تھکے دےسںتر بھوِ تھکے بھےکھدھاریِ ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਨਾਉ ਕਦੇ ਨ ਪਾਇਨਿ ਦੁਖੁ ਲਾਗਾ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ॥dhoojai bhai naau kadhe na pain dhukh laagaa at bhaaree ||दूजै भाइ नाउ कदे न पाइनि दुखु लागा अति भारी ॥دُوجَے بھاا ناا کدے ن پاان دُکھ لاگا ات بھاریِ ۔۔

ਮੂਰਖ ਅੰਧੇ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸੇਵਹਿ ਮਾਇਆ ਕੈ ਬਿਉਹਾਰੀ ॥moorakh a(n)dhe trai gun seveh maiaa kai biauhaaree ||मूरख अंधे त्रै गुण सेवहि माइआ कै बिउहारी ॥مُورکھ اںدھے ترَے گُݨ سےوه ماایا کَے باهاریِ ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਉਦਰੁ ਭਰਣ ਕੈ ਤਾਈ ਪਾਠ ਪੜਹਿ ਗਾਵਾਰੀ ॥a(n)dhar kapaT udhar bharan kai taiee paaTh paReh gaavaaree ||अंदरि कपटु उदरु भरण कै ताई पाठ पड़हि गावारी ॥اںدر کپٹ اُدر بھرݨ کَے تاای پاٹھ پڑه گاواریِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਜਿਨ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰੀ ॥satigur seve so sukh paae jin haumai vichahu maaree ||सतिगुरु सेवे सो सुखु पाए जिन हउमै विचहु मारी ॥ستگر سےوے سو سُکھ پااے جن هامَے وچهُ ماریِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਪੜਣਾ ਗੁਨਣਾ ਇਕੁ ਨਾਉ ਹੈ ਬੂਝੈ ਕੋ ਬੀਚਾਰੀ ॥੧॥naanak paRanaa gunanaa ik naau hai boojhai ko beechaaree ||1||नानक पड़णा गुनणा इकु नाउ है बूझै को बीचारी ॥१॥نانک پڑݨا گُنݨا اک ناا هَے بُوجھَے کو بیِچاریِ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਨਾਂਗੇ ਆਵਣਾ ਨਾਂਗੇ ਜਾਣਾ ਹਰਿ ਹੁਕਮੁ ਪਾਇਆ ਕਿਆ ਕੀਜੈ ॥naa(n)ge aavanaa naa(n)ge jaanaa har hukam paiaa kiaa keejai ||नाँगे आवणा नाँगे जाणा हरि हुकमु पाइआ किआ कीजै ॥ناںگے آوݨا ناںگے جاݨا هر هُکم پاایا کآ کیِجَے ۔۔

ਜਿਸ ਕੀ ਵਸਤੁ ਸੋਈ ਲੈ ਜਾਇਗਾ ਰੋਸੁ ਕਿਸੈ ਸਿਉ ਕੀਜੈ ॥jis kee vasat soiee lai jaigaa ros kisai siau keejai ||जिस की वसतु सोई लै जाइगा रोसु किसै सिउ कीजै ॥جِس کیِ وست سوای لَے جااگا روس کسَے سا کیِجَے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਭਾਣਾ ਮੰਨੇ ਸਹਜੇ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ॥gurmukh hovai su bhaanaa ma(n)ne sahaje har ras peejai ||गुरमुखि होवै सु भाणा मंने सहजे हरि रसु पीजै ॥گُرمکھ هووَے سُ بھاݨا منّے سهجے هر رس پیِجَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸਦਾ ਸਲਾਹਿਹੁ ਰਸਨਾ ਰਾਮੁ ਰਵੀਜੈ ॥੨॥naanak sukhadhaataa sadhaa salaahih rasanaa raam raveejai ||2||नानक सुखदाता सदा सलाहिहु रसना रामु रवीजै ॥२॥نانک سُکھداتا سدا سلاههُ رسنا رام رویِجَے ۔۔۲۔۔