Ang 1245 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੪੫)

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਘਟਿ ਚਾਨਣਾ ਆਨੑੇਰੁ ਗਵਾਇਆ ॥gur parasaadhee ghaT chaananaa aan(h)er gavaiaa ||गुर परसादी घटि चानणा आन्नेरु गवाइआ ॥گُر پرسادیِ گھٹ چانݨا آنھےر گواایا ۔۔

ਲੋਹਾ ਪਾਰਸਿ ਭੇਟੀਐ ਕੰਚਨੁ ਹੋਇ ਆਇਆ ॥lohaa paaras bheTeeaai ka(n)chan hoi aaiaa ||लोहा पारसि भेटीऐ कंचनु होइ आइआ ॥لوها پارس بھےٹیِاَے کںچن هوا آایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਨਾਉ ਪਾਈਐ ਮਿਲਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥naanak satigur miliaai naau paieeaai mil naam dhiaaiaa ||नानक सतिगुरि मिलिऐ नाउ पाईऐ मिलि नामु धिआइआ ॥نانک ستگر ملِاَے ناا پاایاَے ملِ نام دھآایا ۔۔

ਜਿਨੑ ਕੈ ਪੋਤੈ ਪੁੰਨੁ ਹੈ ਤਿਨੑੀ ਦਰਸਨੁ ਪਾਇਆ ॥੧੯॥jin(h) kai potai pu(n)n hai tin(h)ee dharasan paiaa ||19||जिन्न कै पोतै पुँनु है तिन्नी दरसनु पाइआ ॥१९॥جٍنھ کَے پوتَے پُنّ هَے تنھیِ درسن پاایا ۔۔۱۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਧ੍ਰਿਗੁ ਤਿਨਾ ਕਾ ਜੀਵਿਆ ਜਿ ਲਿਖਿ ਲਿਖਿ ਵੇਚਹਿ ਨਾਉ ॥dhirag tinaa kaa jeeviaa j likh likh vecheh naau ||धृगु तिना का जीविआ जि लिखि लिखि वेचहि नाउ ॥دھِرگ تنا کا جیِوآ ج لکھ لکھِ وےچه نااُ ۔۔

ਖੇਤੀ ਜਿਨ ਕੀ ਉਜੜੈ ਖਲਵਾੜੇ ਕਿਆ ਥਾਉ ॥khetee jin kee ujaRai khalavaaRe kiaa thaau ||खेती जिन की उजड़ै खलवाड़े किआ थाउ ॥کھےتیِ جن کیِ اُجڑَے کھلواڑے کآ تھاا ۔۔

ਸਚੈ ਸਰਮੈ ਬਾਹਰੇ ਅਗੈ ਲਹਹਿ ਨ ਦਾਦਿ ॥sachai saramai baahare agai laheh na dhaadh ||सचै सरमै बाहरे अगै लहहि न दादि ॥سچَے سرمَے باهرے اگَے لههِ ن داد ۔۔

ਅਕਲਿ ਏਹ ਨ ਆਖੀਐ ਅਕਲਿ ਗਵਾਈਐ ਬਾਦਿ ॥akal eh na aakheeaai akal gavaieeaai baadh ||अकलि एह न आखीऐ अकलि गवाईऐ बादि ॥اکل اےه ن آکھیِاَے اکل گواایاَے باد ۔۔

ਅਕਲੀ ਸਾਹਿਬੁ ਸੇਵੀਐ ਅਕਲੀ ਪਾਈਐ ਮਾਨੁ ॥akalee saahib seveeaai akalee paieeaai maan ||अकली साहिबु सेवीऐ अकली पाईऐ मानु ॥اکلیِ ساهب سےویِاَے اکلیِ پاایاَے مان ۔۔

ਅਕਲੀ ਪੜਿੑ ਕੈ ਬੁਝੀਐ ਅਕਲੀ ਕੀਚੈ ਦਾਨੁ ॥akalee paRi(h) kai bujheeaai akalee keechai dhaan ||अकली पड़ि्ि कै बुझीऐ अकली कीचै दानु ॥اکلیِ پڑھ کَے بُجھیِاَے اکلیِ کیِچَے دان ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਰਾਹੁ ਏਹੁ ਹੋਰਿ ਗਲਾਂ ਸੈਤਾਨੁ ॥੧॥naanak aakhai raahu eh hor galaa(n) saitaan ||1||नानकु आखै राहु एहु होरि गलाँ सैतानु ॥१॥نانک آکھَے راهُ اےهُ هور گلاں سَےتان ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਜੈਸਾ ਕਰੈ ਕਹਾਵੈ ਤੈਸਾ ਐਸੀ ਬਨੀ ਜਰੂਰਤਿ ॥jaisaa karai kahaavai taisaa aaisee banee jaroorat ||जैसा करै कहावै तैसा ऐसी बनी जरूरति ॥جَےسا کرَے کهاوَے تَےسا اَےسیِ بنیِ جرُورت ۔۔

ਹੋਵਹਿ ਲਿੰਙ ਝਿੰਙ ਨਹ ਹੋਵਹਿ ਐਸੀ ਕਹੀਐ ਸੂਰਤਿ ॥hoveh li(n)n(g) jhi(n)n(g) neh hoveh aaisee kaheeaai soorat ||होवहि लिंङ झिंङ नह होवहि ऐसी कहीऐ सूरति ॥هووه لںنگ جھںنگ نه هووه اَےسیِ کهیِاَے سُورت ۔۔

ਜੋ ਓਸੁ ਇਛੇ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਏ ਤਾਂ ਨਾਨਕ ਕਹੀਐ ਮੂਰਤਿ ॥੨॥jo os ichhe so fal paae taa(n) naanak kaheeaai moorat ||2||जो ओसु इछे सो फलु पाए ताँ नानक कहीऐ मूरति ॥२॥جو اوس اچھے سو پھل پااے تاں نانک کهیِاَے مُورت ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਿਰਖੁ ਹੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸਿ ਫਲਿਆ ॥satigur a(n)mirat birakh hai a(n)mirat ras faliaa ||सतिगुरु अंमृत बिरखु है अंमृत रसि फलिआ ॥ستگر اںمرت برکھ هَے اںمرت رسِ پھلِآ ۔۔

ਜਿਸੁ ਪਰਾਪਤਿ ਸੋ ਲਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮਿਲਿਆ ॥jis paraapat so lahai gur sabadhee miliaa ||जिसु परापति सो लहै गुर सबदी मिलिआ ॥جِس پراپت سو لهَے گُر سبدیِ ملآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਜੋ ਚਲੈ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਰਲਿਆ ॥satigur kai bhaanai jo chalai har setee raliaa ||सतिगुर कै भाणै जो चलै हरि सेती रलिआ ॥ستگر کَے بھاݨَے جو چلَے هرِ سےتیِ رلِآ ۔۔

ਜਮਕਾਲੁ ਜੋਹਿ ਨ ਸਕਈ ਘਟਿ ਚਾਨਣੁ ਬਲਿਆ ॥jamakaal joh na sakiee ghaT chaanan baliaa ||जमकालु जोहि न सकई घटि चानणु बलिआ ॥جمکال جوه ن سکای گھٹ چانݨ بلِآ ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਫਿਰਿ ਗਰਭਿ ਨ ਗਲਿਆ ॥੨੦॥naanak bakhas milaian fir garabh na galiaa ||20||नानक बखसि मिलाइअनु फिरि गरभि न गलिआ ॥२०॥نانک بکھس ملااان پھر گربھ ن گلِآ ۔۔۲۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਚੁ ਵਰਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਤੀਰਥੁ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ॥sach varat sa(n)tokh teerath giaan dhiaan isanaan ||सचु वरतु संतोखु तीरथु गिआनु धिआनु इसनानु ॥سچ ورت سںتوکھ تیِرتھ گآن دھآن ِاسنان ۔۔

ਦਇਆ ਦੇਵਤਾ ਖਿਮਾ ਜਪਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਣਸ ਪਰਧਾਨ ॥dhiaa dhevataa khimaa japamaalee te maanas paradhaan ||दइआ देवता खिमा जपमाली ते माणस परधान ॥دایا دےوتا کھما جپمالیِ تے ماݨس پردھان ۔۔

ਜੁਗਤਿ ਧੋਤੀ ਸੁਰਤਿ ਚਉਕਾ ਤਿਲਕੁ ਕਰਣੀ ਹੋਇ ॥jugat dhotee surat chaukaa tilak karanee hoi ||जुगति धोती सुरति चउका तिलकु करणी होइ ॥جُگت دھوتیِ سُرت چاکا تلک کرݨیِ هوا ۔۔

ਭਾਉ ਭੋਜਨੁ ਨਾਨਕਾ ਵਿਰਲਾ ਤ ਕੋਈ ਕੋਇ ॥੧॥bhaau bhojan naanakaa viralaa ta koiee koi ||1||भाउ भोजनु नानका विरला त कोई कोइ ॥१॥بھاا بھوجن نانکا ورلا ت کوای کوا ۔۔۱۔۔

ਮਹਲਾ ੩ ॥mahalaa teejaa ||महला ३ ॥مهلا ۳ ۔۔

ਨਉਮੀ ਨੇਮੁ ਸਚੁ ਜੇ ਕਰੈ ॥naumee nem sach je karai ||नउमी नेमु सचु जे करै ॥نامیِ نےم سچ جے کرَے ۔۔

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਉਚਰੈ ॥kaam karodh tirasanaa ucharai ||काम क्रोधु तृसना उचरै ॥کام ک®ودھ ترسنا اُچرَے ۔۔

ਦਸਮੀ ਦਸੇ ਦੁਆਰ ਜੇ ਠਾਕੈ ਏਕਾਦਸੀ ਏਕੁ ਕਰਿ ਜਾਣੈ ॥dhasamee dhase dhuaar je Thaakai ekaadhasee ek kar jaanai ||दसमी दसे दुआर जे ठाकै एकादसी एकु करि जाणै ॥دسمیِ دسے دُآر جے ٹھاکَے اےکادسیِ اےک کر جاݨَے ۔۔

ਦੁਆਦਸੀ ਪੰਚ ਵਸਗਤਿ ਕਰਿ ਰਾਖੈ ਤਉ ਨਾਨਕ ਮਨੁ ਮਾਨੈ ॥dhuaadhasee pa(n)ch vasagat kar raakhai tau naanak man maanai ||दुआदसी पंच वसगति करि राखै तउ नानक मनु मानै ॥دُآدسیِ پںچ وسگت کر راکھَے تا نانک من مانَے ۔۔

ਐਸਾ ਵਰਤੁ ਰਹੀਜੈ ਪਾਡੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੁ ਸਿਖ ਕਿਆ ਦੀਜੈ ॥੨॥aaisaa varat raheejai paadde hor bahut sikh kiaa dheejai ||2||ऐसा वरतु रहीजै पाडे होर बहुतु सिख किआ दीजै ॥२॥اَےسا ورت رهیِجَے پاڈے هور بهُت سکھ کآ دیِجَے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਭੂਪਤਿ ਰਾਜੇ ਰੰਗ ਰਾਇ ਸੰਚਹਿ ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ॥bhoopat raaje ra(n)g rai sa(n)cheh bikh maiaa ||भूपति राजे रंग राइ संचहि बिखु माइआ ॥بھُوپت راجے رںگ راا سںچه بکھ ماایا ۔۔

ਕਰਿ ਕਰਿ ਹੇਤੁ ਵਧਾਇਦੇ ਪਰ ਦਰਬੁ ਚੁਰਾਇਆ ॥kar kar het vadhaidhe par dharab churaiaa ||करि करि हेतु वधाइदे पर दरबु चुराइआ ॥کر کرِ هےت ودھاادے پر درب چُراایا ۔۔

ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਨ ਵਿਸਹਹਿ ਬਹੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਗਾਇਆ ॥putr kalatr na visaheh bahu preet lagaiaa ||पुत्र कलत्र न विसहहि बहु प्रीति लगाइआ ॥پُتر کلتر ن وسههِ بهُ پریِت لگاایا ۔۔

ਵੇਖਦਿਆ ਹੀ ਮਾਇਆ ਧੁਹਿ ਗਈ ਪਛੁਤਹਿ ਪਛੁਤਾਇਆ ॥vekhadhiaa hee maiaa dhuh giee pachhuteh pachhutaiaa ||वेखदिआ ही माइआ धुहि गई पछुतहि पछुताइआ ॥وےکھدآ هیِ ماایا دھُه گای پچھته پچھتاایا ۔۔

ਜਮ ਦਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਾਇਆ ॥੨੧॥jam dhar badhe maare'eh naanak har bhaiaa ||21||जम दरि बधे मारीअहि नानक हरि भाइआ ॥२१॥جم در بدھے ماریِاه نانک هرِ بھاایا ۔۔۲۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਗਿਆਨ ਵਿਹੂਣਾ ਗਾਵੈ ਗੀਤ ॥giaan vihoonaa gaavai geet ||गिआन विहूणा गावै गीत ॥گِآن وهُوݨا گاوَے گیِت ۔۔

ਭੁਖੇ ਮੁਲਾਂ ਘਰੇ ਮਸੀਤਿ ॥bhukhe mulaa(n) ghare maseet ||भुखे मुलाँ घरे मसीति ॥بھُکھے مُلاں گھرے مسیِت ۔۔

ਮਖਟੂ ਹੋਇ ਕੈ ਕੰਨ ਪੜਾਏ ॥makhaToo hoi kai ka(n)n paRaae ||मखटू होइ कै कंन पड़ाए ॥مکھٹُو هوا کَے کنّ پڑااے ۔۔

ਫਕਰੁ ਕਰੇ ਹੋਰੁ ਜਾਤਿ ਗਵਾਏ ॥fakar kare hor jaat gavaae ||फकरु करे होरु जाति गवाए ॥پھکر کرے هور جات گوااے ۔۔

ਗੁਰੁ ਪੀਰੁ ਸਦਾਏ ਮੰਗਣ ਜਾਇ ॥gur peer sadhaae ma(n)gan jai ||गुरु पीरु सदाए मंगण जाइ ॥گُر پیِر سدااے مںگݨ جاا ۔۔

ਤਾ ਕੈ ਮੂਲਿ ਨ ਲਗੀਐ ਪਾਇ ॥taa kai mool na lageeaai pai ||ता कै मूलि न लगीऐ पाइ ॥تا کَے مُول ن لگیِاَے پاا ۔۔

ਘਾਲਿ ਖਾਇ ਕਿਛੁ ਹਥਹੁ ਦੇਇ ॥ghaal khai kichh hathahu dhei ||घालि खाइ किछु हथहु देइ ॥گھال کھاا کچھ هتھهُ دےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਰਾਹੁ ਪਛਾਣਹਿ ਸੇਇ ॥੧॥naanak raahu pachhaaneh sei ||1||नानक राहु पछाणहि सेइ ॥१॥نانک راهُ پچھاݨه سےا ۔۔۱۔۔