Ang 1243 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੪੩)

ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੈ ਨਾਨਕਾ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਇ ॥੧॥likhiaa hovai naanakaa karataa kare su hoi ||1||लिखिआ होवै नानका करता करे सु होइ ॥१॥لِکھآ هووَے نانکا کرتا کرے سُ هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਰੰਨਾ ਹੋਈਆ ਬੋਧੀਆ ਪੁਰਸ ਹੋਏ ਸਈਆਦ ॥ra(n)naa hoieeaa bodheeaa puras hoe sieeaadh ||रंना होईआ बोधीआ पुरस होए सईआद ॥رنّا هوایآ بودھیِآ پُرس هواے سایآد ۔۔

ਸੀਲੁ ਸੰਜਮੁ ਸੁਚ ਭੰਨੀ ਖਾਣਾ ਖਾਜੁ ਅਹਾਜੁ ॥seel sa(n)jam such bha(n)nee khaanaa khaaj ahaaj ||सीलु संजमु सुच भंनी खाणा खाजु अहाजु ॥سیِل سںجم سُچ بھنّیِ کھاݨا کھاج اهاج ۔۔

ਸਰਮੁ ਗਇਆ ਘਰਿ ਆਪਣੈ ਪਤਿ ਉਠਿ ਚਲੀ ਨਾਲਿ ॥saram giaa ghar aapanai pat uTh chalee naal ||सरमु गइआ घरि आपणै पति उठि चली नालि ॥سرم گایا گھر آپݨَے پتِ اُٹھ چلیِ نال ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਏਕੁ ਹੈ ਅਉਰੁ ਨ ਸਚਾ ਭਾਲਿ ॥੨॥naanak sachaa ek hai aaur na sachaa bhaal ||2||नानक सचा एकु है अउरु न सचा भालि ॥२॥نانک سچا اےک هَے اار ن سچا بھال ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਬਾਹਰਿ ਭਸਮ ਲੇਪਨ ਕਰੇ ਅੰਤਰਿ ਗੁਬਾਰੀ ॥baahar bhasam lepan kare a(n)tar gubaaree ||बाहरि भसम लेपन करे अंतरि गुबारी ॥باهر بھسم لےپن کرے اںتر گُباریِ ۔۔

ਖਿੰਥਾ ਝੋਲੀ ਬਹੁ ਭੇਖ ਕਰੇ ਦੁਰਮਤਿ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥khi(n)thaa jholee bahu bhekh kare dhuramat aha(n)kaaree ||खिंथा झोली बहु भेख करे दुरमति अहंकारी ॥کھِںتھا جھولیِ بهُ بھےکھ کرے دُرمت اهںکاریِ ۔۔

ਸਾਹਿਬ ਸਬਦੁ ਨ ਊਚਰੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਸਾਰੀ ॥saahib sabadh na uoocharai maiaa moh pasaaree ||साहिब सबदु न ऊचरै माइआ मोह पसारी ॥ساهب سبد ن اُوچرَے ماایا موه پساریِ ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਲਾਲਚੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਭਰਮੈ ਗਾਵਾਰੀ ॥a(n)tar laalach bharam hai bharamai gaavaaree ||अंतरि लालचु भरमु है भरमै गावारी ॥اںتر لالچ بھرم هَے بھرمَے گاواریِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਈ ਜੂਐ ਬਾਜੀ ਹਾਰੀ ॥੧੪॥naanak naam na chetiee jooaai baajee haaree ||14||नानक नामु न चेतई जूऐ बाजी हारी ॥१४॥نانک نام ن چےتای جُواَے باجیِ هاریِ ۔۔۱۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਲਖ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੋਵੈ ਲਖ ਜੀਵਣੁ ਕਿਆ ਖੁਸੀਆ ਕਿਆ ਚਾਉ ॥lakh siau preet hovai lakh jeevan kiaa khuseeaa kiaa chaau ||लख सिउ प्रीति होवै लख जीवणु किआ खुसीआ किआ चाउ ॥لکھ سا پریِت هووَے لکھ جیِوݨ کآ کھُسیِآ کآ چاا ۔۔

ਵਿਛੁੜਿਆ ਵਿਸੁ ਹੋਇ ਵਿਛੋੜਾ ਏਕ ਘੜੀ ਮਹਿ ਜਾਇ ॥vichhuRiaa vis hoi vichhoRaa ek ghaRee meh jai ||विछुड़िआ विसु होइ विछोड़ा एक घड़ी महि जाइ ॥وِچھڑآ وس هوا وچھوڑا اےک گھڑیِ مهِ جاِا ۔۔

ਜੇ ਸਉ ਵਰ੍ਹਿਆ ਮਿਠਾ ਖਾਜੈ ਭੀ ਫਿਰਿ ਕਉੜਾ ਖਾਇ ॥je sau varihaa miThaa khaajai bhee fir kauRaa khai ||जे सउ वरि्हआ मिठा खाजै भी फिरि कउड़ा खाइ ॥جے سا ورھآ مٹھا کھاجَے بھیِ پھرِ کاڑا کھاا ۔۔

ਮਿਠਾ ਖਾਧਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ਕਉੜਤਣੁ ਧਾਇ ਜਾਇ ॥miThaa khaadhaa chit na aavai kauRatan dhai jai ||मिठा खाधा चिति न आवै कउड़तणु धाइ जाइ ॥مِٹھا کھادھا چت ن آوَے کاڑتݨ دھاا جاا ۔۔

ਮਿਠਾ ਕਉੜਾ ਦੋਵੈ ਰੋਗ ॥miThaa kauRaa dhovai rog ||मिठा कउड़ा दोवै रोग ॥مِٹھا کاڑا دووَے روگ ۔۔

ਨਾਨਕ ਅੰਤਿ ਵਿਗੁਤੇ ਭੋਗ ॥naanak a(n)t vigute bhog ||नानक अंति विगुते भोग ॥نانک اںت وگتے بھوگ ۔۔

ਝਖਿ ਝਖਿ ਝਖਣਾ ਝਗੜਾ ਝਾਖ ॥jhakh jhakh jhakhanaa jhagaRaa jhaakh ||झखि झखि झखणा झगड़ा झाख ॥جھکھ جھکھِ جھکھݨا جھگڑا جھاکھ ۔۔

ਝਖਿ ਝਖਿ ਜਾਹਿ ਝਖਹਿ ਤਿਨੑ ਪਾਸਿ ॥੧॥jhakh jhakh jaeh jhakheh tin(h) paas ||1||झखि झखि जाहि झखहि तिन्न पासि ॥१॥جھکھ جھکھِ جاه جھکھه تنھ پاس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਕਾਪੜੁ ਕਾਠੁ ਰੰਗਾਇਆ ਰਾਂਗਿ ॥kaapaR kaaTh ra(n)gaiaa raa(n)g ||कापड़ु काठु रंगाइआ राँगि ॥کاپڑ کاٹھ رںگاایا راںگ ۔۔

ਘਰ ਗਚ ਕੀਤੇ ਬਾਗੇ ਬਾਗ ॥ghar gach keete baage baag ||घर गच कीते बागे बाग ॥گھر گچ کیِتے باگے باگ ۔۔

ਸਾਦ ਸਹਜ ਕਰਿ ਮਨੁ ਖੇਲਾਇਆ ॥saadh sahaj kar man khelaiaa ||साद सहज करि मनु खेलाइआ ॥ساد سهج کر من کھےلاایا ۔۔

ਤੈ ਸਹ ਪਾਸਹੁ ਕਹਣੁ ਕਹਾਇਆ ॥tai seh paasahu kahan kahaiaa ||तै सह पासहु कहणु कहाइआ ॥تَے سه پاسهُ کهݨ کهاایا ۔۔

ਮਿਠਾ ਕਰਿ ਕੈ ਕਉੜਾ ਖਾਇਆ ॥miThaa kar kai kauRaa khaiaa ||मिठा करि कै कउड़ा खाइआ ॥مِٹھا کر کَے کاڑا کھاایا ۔۔

ਤਿਨਿ ਕਉੜੈ ਤਨਿ ਰੋਗੁ ਜਮਾਇਆ ॥tin kauRai tan rog jamaiaa ||तिनि कउड़ै तनि रोगु जमाइआ ॥تٍن کاڑَے تن روگ جماایا ۔۔

ਜੇ ਫਿਰਿ ਮਿਠਾ ਪੇੜੈ ਪਾਇ ॥je fir miThaa peRai pai ||जे फिरि मिठा पेड़ै पाइ ॥جے پھر مٹھا پےڑَے پاا ۔۔

ਤਉ ਕਉੜਤਣੁ ਚੂਕਸਿ ਮਾਇ ॥tau kauRatan chookas mai ||तउ कउड़तणु चूकसि माइ ॥تا کاڑتݨ چُوکس ماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਵੈ ਸੋਇ ॥naanak gurmukh paavai soi ||नानक गुरमुखि पावै सोइ ॥نانک گُرمکھ پاوَے سوا ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇ ॥੨॥jis no praapat likhiaa hoi ||2||जिस नो प्रापति लिखिआ होइ ॥२॥جِس نو پراپت لکھآ هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਨ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਮੈਲੁ ਕਪਟੁ ਹੈ ਬਾਹਰੁ ਧੋਵਾਇਆ ॥jin kai hiradhai mail kapaT hai baahar dhovaiaa ||जिन कै हिरदै मैलु कपटु है बाहरु धोवाइआ ॥جٍن کَے هردَے مَےل کپٹ هَے باهر دھوواایا ۔۔

ਕੂੜੁ ਕਪਟੁ ਕਮਾਵਦੇ ਕੂੜੁ ਪਰਗਟੀ ਆਇਆ ॥kooR kapaT kamaavadhe kooR paragaTee aaiaa ||कूड़ु कपटु कमावदे कूड़ु परगटी आइआ ॥کُوڑ کپٹ کماودے کُوڑ پرگٹیِ آایا ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਹੋਇ ਸੁ ਨਿਕਲੈ ਨਹ ਛਪੈ ਛਪਾਇਆ ॥a(n)dhar hoi su nikalai neh chhapai chhapaiaa ||अंदरि होइ सु निकलै नह छपै छपाइआ ॥اںدر هوا سُ نکلَے نه چھپَے چھپاایا ۔۔

ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿਆ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਪਾਇਆ ॥kooRai laalach lagiaa fir joonee paiaa ||कूड़ै लालचि लगिआ फिरि जूनी पाइआ ॥کُوڑَے لالچ لگآ پھرِ جٌیِ پاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਬੀਜੈ ਸੋ ਖਾਵਣਾ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੧੫॥naanak jo beejai so khaavanaa karatai likh paiaa ||15||नानक जो बीजै सो खावणा करतै लिखि पाइआ ॥१५॥نانک جو بیِجَے سو کھاوݨا کرتَے لکھ پاایا ۔۔۱۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਕਥਾ ਕਹਾਣੀ ਬੇਦਂੀ ਆਣੀ ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥kathaa kahaanee bedha(n)ee aanee paap pu(n)n beechaar ||कथा कहाणी बेदीं आणी पापु पुँनु बीचारु ॥کتھا کهاݨیِ بےدˆØیِ آݨیِ پاپ پُنّ بیِچار ۔۔

ਦੇ ਦੇ ਲੈਣਾ ਲੈ ਲੈ ਦੇਣਾ ਨਰਕਿ ਸੁਰਗਿ ਅਵਤਾਰ ॥dhe dhe lainaa lai lai dhenaa narak surag avataar ||दे दे लैणा लै लै देणा नरकि सुरगि अवतार ॥دے دے لَےݨا لَے لَے دےݨا نرک سُرگ اوتار ۔۔

ਉਤਮ ਮਧਿਮ ਜਾਤੀਂ ਜਿਨਸੀ ਭਰਮਿ ਭਵੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥autam madhim jaatee(n) jinasee bharam bhavai sa(n)saar ||उतम मधिम जातीं जिनसी भरमि भवै संसारु ॥اُتم مدھم جاتیِں جنسیِ بھرم بھوَے سںسار ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਤਤੁ ਵਖਾਣੀ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਵਿਚਿ ਆਈ ॥a(n)mirat baanee tat vakhaanee giaan dhiaan vich aaiee ||अंमृत बाणी ततु वखाणी गिआन धिआन विचि आई ॥اںمرت باݨیِ تت وکھاݨیِ گآن دھآن وچ آای ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਖੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਤੀ ਸੁਰਤਂੀ ਕਰਮਿ ਧਿਆਈ ॥gurmukh aakhee gurmukh jaatee surata(n)ee karam dhiaaiee ||गुरमुखि आखी गुरमुखि जाती सुरतीं करमि धिआई ॥گُرمکھ آکھیِ گُرمکھ جاتیِ سُرتˆØیِ کرم دھآای ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਸਾਜਿ ਹੁਕਮੈ ਵਿਚਿ ਰਖੈ ਹੁਕਮੈ ਅੰਦਰਿ ਵੇਖੈ ॥hukam saaj hukamai vich rakhai hukamai a(n)dhar vekhai ||हुकमु साजि हुकमै विचि रखै हुकमै अंदरि वेखै ॥هُکم ساج هُکمَے وچ رکھَے هُکمَے اںدر وےکھَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਅਗਹੁ ਹਉਮੈ ਤੁਟੈ ਤਾਂ ਕੋ ਲਿਖੀਐ ਲੇਖੈ ॥੧॥naanak agahu haumai tuTai taa(n) ko likheeaai lekhai ||1||नानक अगहु हउमै तुटै ताँ को लिखीऐ लेखै ॥१॥نانک اگهُ هامَے تُٹَے تاں کو لکھیِاَے لےکھَے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਬੇਦੁ ਪੁਕਾਰੇ ਪੁੰਨੁ ਪਾਪੁ ਸੁਰਗ ਨਰਕ ਕਾ ਬੀਉ ॥bedh pukaare pu(n)n paap surag narak kaa beeau ||बेदु पुकारे पुँनु पापु सुरग नरक का बीउ ॥بےد پُکارے پُنّ پاپ سُرگ نرک کا بیِا ۔۔

ਜੋ ਬੀਜੈ ਸੋ ਉਗਵੈ ਖਾਂਦਾ ਜਾਣੈ ਜੀਉ ॥jo beejai so ugavai khaa(n)dhaa jaanai jeeau ||जो बीजै सो उगवै खाँदा जाणै जीउ ॥جو بیِجَے سو اُگوَے کھاںدا جاݨَے جیِا ۔۔

ਗਿਆਨੁ ਸਲਾਹੇ ਵਡਾ ਕਰਿ ਸਚੋ ਸਚਾ ਨਾਉ ॥giaan salaahe vaddaa kar sacho sachaa naau ||गिआनु सलाहे वडा करि सचो सचा नाउ ॥گِآن سلاهے وڈا کر سچو سچا ناا ۔۔

ਸਚੁ ਬੀਜੈ ਸਚੁ ਉਗਵੈ ਦਰਗਹ ਪਾਈਐ ਥਾਉ ॥sach beejai sach ugavai dharageh paieeaai thaau ||सचु बीजै सचु उगवै दरगह पाईऐ थाउ ॥سچ بیِجَے سچ اُگوَے درگه پاایاَے تھاا ۔۔