Ang 1242 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੪੨)

ਪੁਛਾ ਦੇਵਾਂ ਮਾਣਸਾਂ ਜੋਧ ਕਰਹਿ ਅਵਤਾਰ ॥puchhaa dhevaa(n) maanasaa(n) jodh kareh avataar ||पुछा देवाँ माणसाँ जोध करहि अवतार ॥پُچھا دےواں ماݨساں جودھ کره اوتار ۔۔

ਸਿਧ ਸਮਾਧੀ ਸਭਿ ਸੁਣੀ ਜਾਇ ਦੇਖਾਂ ਦਰਬਾਰੁ ॥sidh samaadhee sabh sunee jai dhekhaa(n) dharabaar ||सिध समाधी सभि सुणी जाइ देखाँ दरबारु ॥سِدھ سمادھیِ سبھ سُݨیِ جاا دےکھاں دربار ۔۔

ਅਗੈ ਸਚਾ ਸਚਿ ਨਾਇ ਨਿਰਭਉ ਭੈ ਵਿਣੁ ਸਾਰੁ ॥agai sachaa sach nai nirabhau bhai vin saar ||अगै सचा सचि नाइ निरभउ भै विणु सारु ॥اگَے سچا سچ ناا نربھا بھَے وݨ سار ۔۔

ਹੋਰ ਕਚੀ ਮਤੀ ਕਚੁ ਪਿਚੁ ਅੰਧਿਆ ਅੰਧੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥hor kachee matee kach pich a(n)dhiaa a(n)dh beechaar ||होर कची मती कचु पिचु अंधिआ अंधु बीचारु ॥هور کچیِ متیِ کچ پچ اںدھآ اںدھ بیِچار ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਮੀ ਬੰਦਗੀ ਨਦਰਿ ਲੰਘਾਏ ਪਾਰਿ ॥੨॥naanak karamee ba(n)dhagee nadhar la(n)ghaae paar ||2||नानक करमी बंदगी नदरि लंघाए पारि ॥२॥نانک کرمیِ بںدگیِ ندر لµگھااے پار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਾਇ ਮੰਨਿਐ ਦੁਰਮਤਿ ਗਈ ਮਤਿ ਪਰਗਟੀ ਆਇਆ ॥nai ma(n)niaai dhuramat giee mat paragaTee aaiaa ||नाइ मंनिऐ दुरमति गई मति परगटी आइआ ॥ناا منّاَے دُرمت گای مت پرگٹیِ آایا ۔۔

ਨਾਉ ਮੰਨਿਐ ਹਉਮੈ ਗਈ ਸਭਿ ਰੋਗ ਗਵਾਇਆ ॥naau ma(n)niaai haumai giee sabh rog gavaiaa ||नाउ मंनिऐ हउमै गई सभि रोग गवाइआ ॥ناا منّاَے هامَے گای سبھ روگ گواایا ۔۔

ਨਾਇ ਮੰਨਿਐ ਨਾਮੁ ਊਪਜੈ ਸਹਜੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥nai ma(n)niaai naam uoopajai sahaje sukh paiaa ||नाइ मंनिऐ नामु ऊपजै सहजे सुखु पाइआ ॥ناا منّاَے نام اُوپجَے سهجے سُکھ پاایا ۔۔

ਨਾਇ ਮੰਨਿਐ ਸਾਂਤਿ ਊਪਜੈ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥nai ma(n)niaai saa(n)t uoopajai har ma(n)n vasaiaa ||नाइ मंनिऐ साँति ऊपजै हरि मंनि वसाइआ ॥ناا منّاَے ساںت اُوپجَے هر منّ وساایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ॥੧੧॥naanak naam rata(n)n hai gurmukh har dhiaaiaa ||11||नानक नामु रतंनु है गुरमुखि हरि धिआइआ ॥११॥نانک نام رتنّ هَے گُرمکھ هر دھآایا ۔۔۱۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਹੋਰੁ ਸਰੀਕੁ ਹੋਵੈ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਤਿਸੁ ਅਗੈ ਤੁਧੁ ਆਖਾਂ ॥hor sareek hovai koiee teraa tis agai tudh aakhaa(n) ||होरु सरीकु होवै कोई तेरा तिसु अगै तुधु आखाँ ॥هور سریِک هووَے کوای تےرا تس اگَے تُدھ آکھاں ۔۔

ਤੁਧੁ ਅਗੈ ਤੁਧੈ ਸਾਲਾਹੀ ਮੈ ਅੰਧੇ ਨਾਉ ਸੁਜਾਖਾ ॥tudh agai tudhai saalaahee mai a(n)dhe naau sujaakhaa ||तुधु अगै तुधै सालाही मै अंधे नाउ सुजाखा ॥تُدھ اگَے تُدھَے سالاهیِ مَے اںدھے ناا سُجاکھا ۔۔

ਜੇਤਾ ਆਖਣੁ ਸਾਹੀ ਸਬਦੀ ਭਾਖਿਆ ਭਾਇ ਸੁਭਾਈ ॥jetaa aakhan saahee sabadhee bhaakhiaa bhai subhaiee ||जेता आखणु साही सबदी भाखिआ भाइ सुभाई ॥جےتا آکھݨ ساهیِ سبدیِ بھاکھآ بھاا سُبھاای ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਹੁਤਾ ਏਹੋ ਆਖਣੁ ਸਭ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ॥੧॥naanak bahutaa eho aakhan sabh teree vaddiaaiee ||1||नानक बहुता एहो आखणु सभ तेरी वडिआई ॥१॥نانک بهُتا اےهو آکھݨ سبھ تےریِ وڈآای ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਜਾਂ ਨ ਸਿਆ ਕਿਆ ਚਾਕਰੀ ਜਾਂ ਜੰਮੇ ਕਿਆ ਕਾਰ ॥jaa(n) na siaa kiaa chaakaree jaa(n) ja(n)me kiaa kaar ||जाँ न सिआ किआ चाकरी जाँ जंमे किआ कार ॥جاں ن سآ کآ چاکریِ جاں جںمے کآ کار ۔۔

ਸਭਿ ਕਾਰਣ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਦੇਖੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥sabh kaaran karataa kare dhekhai vaaro vaar ||सभि कारण करता करे देखै वारो वार ॥سبھ کارݨ کرتا کرے دےکھَے وارو وار ۔۔

ਜੇ ਚੁਪੈ ਜੇ ਮੰਗਿਐ ਦਾਤਿ ਕਰੇ ਦਾਤਾਰੁ ॥je chupai je ma(n)giaai dhaat kare dhaataar ||जे चुपै जे मंगिऐ दाति करे दातारु ॥جے چُپَے جے مںگاَے دات کرے داتار ۔۔

ਇਕੁ ਦਾਤਾ ਸਭਿ ਮੰਗਤੇ ਫਿਰਿ ਦੇਖਹਿ ਆਕਾਰੁ ॥eik dhaataa sabh ma(n)gate fir dhekheh aakaar ||इकु दाता सभि मंगते फिरि देखहि आकारु ॥ِاک داتا سبھ مںگتے پھرِ دےکھه آکار ۔۔

ਨਾਨਕ ਏਵੈ ਜਾਣੀਐ ਜੀਵੈ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥੨॥naanak evai jaaneeaai jeevai dhevanahaar ||2||नानक एवै जाणीऐ जीवै देवणहारु ॥२॥نانک اےوَے جاݨیِاَے جیِوَے دےوݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਾਇ ਮੰਨਿਐ ਸੁਰਤਿ ਊਪਜੈ ਨਾਮੇ ਮਤਿ ਹੋਈ ॥nai ma(n)niaai surat uoopajai naame mat hoiee ||नाइ मंनिऐ सुरति ऊपजै नामे मति होई ॥ناا منّاَے سُرت اُوپجَے نامے مت هوای ۔۔

ਨਾਇ ਮੰਨਿਐ ਗੁਣ ਉਚਰੈ ਨਾਮੇ ਸੁਖਿ ਸੋਈ ॥nai ma(n)niaai gun ucharai naame sukh soiee ||नाइ मंनिऐ गुण उचरै नामे सुखि सोई ॥ناا منّاَے گُݨ اُچرَے نامے سُکھ سوای ۔۔

ਨਾਇ ਮੰਨਿਐ ਭ੍ਰਮੁ ਕਟੀਐ ਫਿਰਿ ਦੁਖੁ ਨ ਹੋਈ ॥nai ma(n)niaai bhram kaTeeaai fir dhukh na hoiee ||नाइ मंनिऐ भ्रमु कटीऐ फिरि दुखु न होई ॥ناا منّاَے بھرم کٹیِاَے پھر دُکھ ن هوای ۔۔

ਨਾਇ ਮੰਨਿਐ ਸਾਲਾਹੀਐ ਪਾਪਾਂ ਮਤਿ ਧੋਈ ॥nai ma(n)niaai saalaaheeaai paapaa(n) mat dhoiee ||नाइ मंनिऐ सालाहीऐ पापाँ मति धोई ॥ناا منّاَے سالاهیِاَے پاپاں مت دھوای ۔۔

ਨਾਨਕ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਨਾਉ ਮੰਨੀਐ ਜਿਨ ਦੇਵੈ ਸੋਈ ॥੧੨॥naanak poore gur te naau ma(n)neeaai jin dhevai soiee ||12||नानक पूरे गुर ते नाउ मंनीऐ जिन देवै सोई ॥१२॥نانک پُورے گُر تے ناا منّیِاَے جن دےوَے سوای ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਾਸਤ੍ਰ ਬੇਦ ਪੁਰਾਣ ਪੜੑੰਤਾ ॥saasatr bedh puraan paR(h)(n)taa ||सासत्र बेद पुराण पड़्ड़ंता ॥ساستر بےد پُراݨ پڑھںتا ۔۔

ਪੂਕਾਰੰਤਾ ਅਜਾਣੰਤਾ ॥pookaara(n)taa ajaana(n)taa ||पूकारंता अजाणंता ॥پُوکارںتا اجاݨںتا ۔۔

ਜਾਂ ਬੂਝੈ ਤਾਂ ਸੂਝੈ ਸੋਈ ॥jaa(n) boojhai taa(n) soojhai soiee ||जाँ बूझै ताँ सूझै सोई ॥جاں بُوجھَے تاں سُوجھَے سوای ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਕੂਕ ਨ ਹੋਈ ॥੧॥naanak aakhai kook na hoiee ||1||नानकु आखै कूक न होई ॥१॥نانک آکھَے کُوک ن هوای ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਜਾਂ ਹਉ ਤੇਰਾ ਤਾਂ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮੇਰਾ ਹਉ ਨਾਹੀ ਤੂ ਹੋਵਹਿ ॥jaa(n) hau teraa taa(n) sabh kichh meraa hau naahee too hoveh ||जाँ हउ तेरा ताँ सभु किछु मेरा हउ नाही तू होवहि ॥جاں ها تےرا تاں سبھ کچھ مےرا ها ناهیِ تُو هووه ۔۔

ਆਪੇ ਸਕਤਾ ਆਪੇ ਸੁਰਤਾ ਸਕਤੀ ਜਗਤੁ ਪਰੋਵਹਿ ॥aape sakataa aape surataa sakatee jagat paroveh ||आपे सकता आपे सुरता सकती जगतु परोवहि ॥آپے سکتا آپے سُرتا سکتیِ جگت پرووه ۔۔

ਆਪੇ ਭੇਜੇ ਆਪੇ ਸਦੇ ਰਚਨਾ ਰਚਿ ਰਚਿ ਵੇਖੈ ॥aape bheje aape sadhe rachanaa rach rach vekhai ||आपे भेजे आपे सदे रचना रचि रचि वेखै ॥آپے بھےجے آپے سدے رچنا رچ رچِ وےکھَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਸਚੀ ਨਾਂਈ ਸਚੁ ਪਵੈ ਧੁਰਿ ਲੇਖੈ ॥੨॥naanak sachaa sachee naa(n)iee sach pavai dhur lekhai ||2||नानक सचा सची नाँई सचु पवै धुरि लेखै ॥२॥نانک سچا سچیِ ناںای سچ پوَے دھُر لےکھَے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਅਲਖੁ ਹੈ ਕਿਉ ਲਖਿਆ ਜਾਈ ॥naam nira(n)jan alakh hai kiau lakhiaa jaiee ||नामु निरंजन अलखु है किउ लखिआ जाई ॥نام نرںجن الکھ هَے کا لکھآ جاای ۔۔

ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਨਾਲਿ ਹੈ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ਭਾਈ ॥naam nira(n)jan naal hai kiau paieeaai bhaiee ||नामु निरंजन नालि है किउ पाईऐ भाई ॥نام نرںجن نال هَے کا پاایاَے بھاای ۔۔

ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਵਰਤਦਾ ਰਵਿਆ ਸਭ ਠਾਂਈ ॥naam nira(n)jan varatadhaa raviaa sabh Thaa(n)iee ||नामु निरंजन वरतदा रविआ सभ ठाँई ॥نام نرںجن ورتدا روآ سبھ ٹھاںای ۔۔

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਤੇ ਪਾਈਐ ਹਿਰਦੈ ਦੇਇ ਦਿਖਾਈ ॥gur poore te paieeaai hiradhai dhei dhikhaiee ||गुर पूरे ते पाईऐ हिरदै देइ दिखाई ॥گُر پُورے تے پاایاَے هردَے دےا دکھاای ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਕਰਮੁ ਹੋਇ ਗੁਰ ਮਿਲੀਐ ਭਾਈ ॥੧੩॥naanak nadharee karam hoi gur mileeaai bhaiee ||13||नानक नदरी करमु होइ गुर मिलीऐ भाई ॥१३॥نانک ندریِ کرم هوا گُر ملیِاَے بھاای ۔۔۱۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਕਲਿ ਹੋਈ ਕੁਤੇ ਮੁਹੀ ਖਾਜੁ ਹੋਆ ਮੁਰਦਾਰੁ ॥kal hoiee kute muhee khaaj hoaa muradhaar ||कलि होई कुते मुही खाजु होआ मुरदारु ॥کل هوای کُتے مُهیِ کھاج هوآ مُردار ۔۔

ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਬੋਲਿ ਭਉਕਣਾ ਚੂਕਾ ਧਰਮੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥kooR bol bol bhaukanaa chookaa dharam beechaar ||कूड़ु बोलि बोलि भउकणा चूका धरमु बीचारु ॥کُوڑ بول بول بھاکݨا چُوکا دھرم بیِچار ۔۔

ਜਿਨ ਜੀਵੰਦਿਆ ਪਤਿ ਨਹੀ ਮੁਇਆ ਮੰਦੀ ਸੋਇ ॥jin jeeva(n)dhiaa pat nahee muiaa ma(n)dhee soi ||जिन जीवंदिआ पति नही मुइआ मंदी सोइ ॥جٍن جیِوںدآ پت نهیِ مُایا مںدیِ سوا ۔۔