Ang 1237 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੩੭)

ਕਿਉ ਨ ਅਰਾਧਹੁ ਮਿਲਿ ਕਰਿ ਸਾਧਹੁ ਘਰੀ ਮੁਹਤਕ ਬੇਲਾ ਆਈ ॥kiau na araadhahu mil kar saadhahu gharee muhatak belaa aaiee ||किउ न अराधहु मिलि करि साधहु घरी मुहतक बेला आई ॥کِا ن ارادھهُ مل کرِ سادھهُ گھریِ مُهتک بےلا آای ۔۔

ਅਰਥੁ ਦਰਬੁ ਸਭੁ ਜੋ ਕਿਛੁ ਦੀਸੈ ਸੰਗਿ ਨ ਕਛਹੂ ਜਾਈ ॥arath dharab sabh jo kichh dheesai sa(n)g na kachhahoo jaiee ||अरथु दरबु सभु जो किछु दीसै संगि न कछहू जाई ॥ارتھ درب سبھ جو کچھ دیِسَے سںگ ن کچھهُو جاای ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਹਰਿ ਆਰਾਧਹੁ ਕਵਨ ਉਪਮਾ ਦੇਉ ਕਵਨ ਬਡਾਈ ॥੨॥kahu naanak har har aaraadhahu kavan upamaa dheau kavan baddaiee ||2||कहु नानक हरि हरि आराधहु कवन उपमा देउ कवन बडाई ॥२॥کهُ نانک هر هرِ آرادھهُ کون اُپما دےا کون بڈاای ۔۔۲۔۔

ਪੂਛਉ ਸੰਤ ਮੇਰੋ ਠਾਕੁਰੁ ਕੈਸਾ ॥poochhau sa(n)t mero Thaakur kaisaa ||पूछउ संत मेरो ठाकुरु कैसा ॥پُوچھا سںت مےرو ٹھاکر کَےسا ۔۔

ਹਂੀਉ ਅਰਾਪਉਂ ਦੇਹੁ ਸਦੇਸਾ ॥ha(n)eeau araapau(n) dheh sadhesaa ||हींउ अरापउं देहु सदेसा ॥هˆØیِا اراپاں دےهُ سدےسا ۔۔

ਦੇਹੁ ਸਦੇਸਾ ਪ੍ਰਭ ਜੀਉ ਕੈਸਾ ਕਹ ਮੋਹਨ ਪਰਵੇਸਾ ॥dheh sadhesaa prabh jeeau kaisaa keh mohan paravesaa ||देहु सदेसा प्रभ जीउ कैसा कह मोहन परवेसा ॥دےهُ سدےسا پربھ جیِا کَےسا که موهن پروےسا ۔۔

ਅੰਗ ਅੰਗ ਸੁਖਦਾਈ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾਈ ਥਾਨ ਥਾਨੰਤਰ ਦੇਸਾ ॥a(n)g a(n)g sukhadhaiee pooran brahamaiee thaan thaana(n)tar dhesaa ||अंग अंग सुखदाई पूरन ब्रहमाई थान थानंतर देसा ॥اںگ اںگ سُکھداای پُورن برهماای تھان تھانµتر دےسا ۔۔

ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤਾ ਘਟਿ ਘਟਿ ਜੁਗਤਾ ਕਹਿ ਨ ਸਕਉ ਹਰਿ ਜੈਸਾ ॥ba(n)dhan te mukataa ghaT ghaT jugataa keh na sakau har jaisaa ||बंधन ते मुकता घटि घटि जुगता कहि न सकउ हरि जैसा ॥بںدھن تے مُکتا گھٹ گھٹِ جُگتا کهِ ن سکا هرِ جَےسا ۔۔

ਦੇਖਿ ਚਰਿਤ ਨਾਨਕ ਮਨੁ ਮੋਹਿਓ ਪੂਛੈ ਦੀਨੁ ਮੇਰੋ ਠਾਕੁਰੁ ਕੈਸਾ ॥੩॥dhekh charit naanak man mohio poochhai dheen mero Thaakur kaisaa ||3||देखि चरित नानक मनु मोहिओ पूछै दीनु मेरो ठाकुरु कैसा ॥३॥دےکھ چرت نانک من موهاو پُوچھَے دیٍن مےرو ٹھاکر کَےسا ۔۔۳۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਅਪੁਨੇ ਪਹਿ ਆਇਆ ॥kar kirapaa apune peh aaiaa ||करि किरपा अपुने पहि आइआ ॥کر کرپا اپنے پهِ آایا ۔۔

ਧੰਨਿ ਸੁ ਰਿਦਾ ਜਿਹ ਚਰਨ ਬਸਾਇਆ ॥dha(n)n su ridhaa jeh charan basaiaa ||धंनि सु रिदा जिह चरन बसाइआ ॥دھنّ سُ ردا جه چرن بساایا ۔۔

ਚਰਨ ਬਸਾਇਆ ਸੰਤ ਸੰਗਾਇਆ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰੁ ਗਵਾਇਆ ॥charan basaiaa sa(n)t sa(n)gaiaa agiaan a(n)dher gavaiaa ||चरन बसाइआ संत संगाइआ अगिआन अंधेरु गवाइआ ॥چرن بسااآ سںت سںگاایا اگآن اںدھےر گواایا ۔۔

ਭਇਆ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਰਿਦੈ ਉਲਾਸੁ ਪ੍ਰਭੁ ਲੋੜੀਦਾ ਪਾਇਆ ॥bhiaa pragaas ridhai ulaas prabh loReedhaa paiaa ||भइआ प्रगासु रिदै उलासु प्रभु लोड़ीदा पाइआ ॥بھایا پرگاس ردَے اُلاس پربھ لوڑیِدا پاایا ۔۔

ਦੁਖੁ ਨਾਠਾ ਸੁਖੁ ਘਰ ਮਹਿ ਵੂਠਾ ਮਹਾ ਅਨੰਦ ਸਹਜਾਇਆ ॥dhukh naaThaa sukh ghar meh vooThaa mahaa ana(n)dh sahajaiaa ||दुखु नाठा सुखु घर महि वूठा महा अनंद सहजाइआ ॥دُکھ ناٹھا سُکھ گھر مهِ وُوٹھا مها انµد سهجاایا ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਮੈ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਅਪੁਨੇ ਪਹਿ ਆਇਆ ॥੪॥੧॥kahu naanak mai pooraa paiaa kar kirapaa apune peh aaiaa ||4||1||कहु नानक मै पूरा पाइआ करि किरपा अपुने पहि आइआ ॥४॥१॥کهُ نانک مَے پُورا پااآ کر کرپا اپنے پهِ آایا ۔۔۴۔۔۱۔۔

ਸਾਰੰਗ ਕੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੪ ਰਾਇ ਮਹਮੇ ਹਸਨੇ ਕੀ ਧੁਨਿsaara(n)g kee vaar mahalaa chauthhaa rai mahame hasane kee dhunसारंग की वार महला ४ राइ महमे हसने की धुनिسارںگ کیِ وار مهلا ۴ راا مهمے هسنے کیِ دھُن

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक महला २ ॥سلوک مهلا ۲ ۔۔

ਗੁਰੁ ਕੁੰਜੀ ਪਾਹੂ ਨਿਵਲੁ ਮਨੁ ਕੋਠਾ ਤਨੁ ਛਤਿ ॥gur ku(n)jee paahoo nival man koThaa tan chhat ||गुरु कुँजी पाहू निवलु मनु कोठा तनु छति ॥گُر کُںجیِ پاهُو نول من کوٹھا تن چھت ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਮਨ ਕਾ ਤਾਕੁ ਨ ਉਘੜੈ ਅਵਰ ਨ ਕੁੰਜੀ ਹਥਿ ॥੧॥naanak gur bin man kaa taak na ughaRai avar na ku(n)jee hath ||1||नानक गुर बिनु मन का ताकु न उघड़ै अवर न कुँजी हथि ॥१॥نانک گُر بن من کا تاک ن اُگھڑَے اور ن کُںجیِ هتھ ۔۔۱۔۔

ਮਹਲਾ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||महला १ ॥مهلا ۱ ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਰਾਗੀ ਨਾਦੀ ਬੇਦਿ ॥n bheejai raagee naadhee bedh ||न भीजै रागी नादी बेदि ॥ن بھیِجَے راگیِ نادیِ بےد ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਸੁਰਤੀ ਗਿਆਨੀ ਜੋਗਿ ॥n bheejai suratee giaanee jog ||न भीजै सुरती गिआनी जोगि ॥ن بھیِجَے سُرتیِ گآنیِ جوگ ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਸੋਗੀ ਕੀਤੈ ਰੋਜਿ ॥n bheejai sogee keetai roj ||न भीजै सोगी कीतै रोजि ॥ن بھیِجَے سوگیِ کیِتَے روج ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਰੂਪਂੀ ਮਾਲਂੀ ਰੰਗਿ ॥n bheejai roopa(n)ee maala(n)ee ra(n)g ||न भीजै रूपीं मालीं रंगि ॥ن بھیِجَے رُوپˆØیِ مالˆØیِ رںگ ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਤੀਰਥਿ ਭਵਿਐ ਨੰਗਿ ॥n bheejai teerath bhaviaai na(n)g ||न भीजै तीरथि भविऐ नंगि ॥ن بھیِجَے تیِرتھ بھواَے نµگ ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਦਾਤਂੀ ਕੀਤੈ ਪੁੰਨਿ ॥n bheejai dhaata(n)ee keetai pu(n)n ||न भीजै दातीं कीतै पुँनि ॥ن بھیِجَے داتˆØیِ کیِتَے پُنّ ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਬਾਹਰਿ ਬੈਠਿਆ ਸੁੰਨਿ ॥n bheejai baahar baiThiaa su(n)n ||न भीजै बाहरि बैठिआ सुँनि ॥ن بھیِجَے باهر بَےٹھآ سُنّ ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਭੇੜਿ ਮਰਹਿ ਭਿੜਿ ਸੂਰ ॥n bheejai bheR mareh bhiR soor ||न भीजै भेड़ि मरहि भिड़ि सूर ॥ن بھیِجَے بھےڑ مره بھڑ سُور ۔۔

ਨ ਭੀਜੈ ਕੇਤੇ ਹੋਵਹਿ ਧੂੜ ॥n bheejai kete hoveh dhooR ||न भीजै केते होवहि धूड़ ॥ن بھیِجَے کےتے هووه دھُوڑ ۔۔

ਲੇਖਾ ਲਿਖੀਐ ਮਨ ਕੈ ਭਾਇ ॥lekhaa likheeaai man kai bhai ||लेखा लिखीऐ मन कै भाइ ॥لےکھا لکھیِاَے من کَے بھاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭੀਜੈ ਸਾਚੈ ਨਾਇ ॥੨॥naanak bheejai saachai nai ||2||नानक भीजै साचै नाइ ॥२॥نانک بھیِجَے ساچَے ناا ۔۔۲۔۔

ਮਹਲਾ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||महला १ ॥مهلا ۱ ۔۔

ਨਵ ਛਿਅ ਖਟ ਕਾ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥nav chhia khaT kaa kare beechaar ||नव छिअ खट का करे बीचारु ॥نو چھا کھٹ کا کرے بیِچار ۔۔

ਨਿਸਿ ਦਿਨ ਉਚਰੈ ਭਾਰ ਅਠਾਰ ॥nis dhin ucharai bhaar aThaar ||निसि दिन उचरै भार अठार ॥نِس دن اُچرَے بھار اٹھار ۔۔

ਤਿਨਿ ਭੀ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ਤੋਹਿ ॥tin bhee a(n)t na paiaa toh ||तिनि भी अंतु न पाइआ तोहि ॥تٍن بھیِ اںت ن پاایا توه ۔۔

ਨਾਮ ਬਿਹੂਣ ਮੁਕਤਿ ਕਿਉ ਹੋਇ ॥naam bihoon mukat kiau hoi ||नाम बिहूण मुकति किउ होइ ॥نام بهُوݨ مُکت کا هوا ۔۔

ਨਾਭਿ ਵਸਤ ਬ੍ਰਹਮੈ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਣਿਆ ॥naabh vasat brahamai a(n)t na jaaniaa ||नाभि वसत ब्रहमै अंतु न जाणिआ ॥نابھ وست برهمَے اںت ن جاݨآ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਪਛਾਣਿਆ ॥੩॥gurmukh naanak naam pachhaaniaa ||3||गुरमुखि नानक नामु पछाणिआ ॥३॥گُرمکھ نانک نام پچھاݨآ ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਆਪਿ ਨਿਰੰਜਨਾ ਜਿਨਿ ਆਪੁ ਉਪਾਇਆ ॥aape aap nira(n)janaa jin aap upaiaa ||आपे आपि निरंजना जिनि आपु उपाइआ ॥آپے آپ نرںجنا جن آپ اُپاایا ۔۔

ਆਪੇ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਓਨੁ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਸਬਾਇਆ ॥aape khel rachaion sabh jagat sabaiaa ||आपे खेलु रचाइओनु सभु जगतु सबाइआ ॥آپے کھےل رچاااون سبھ جگت سباایا ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਆਪਿ ਸਿਰਜਿਅਨੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਵਧਾਇਆ ॥trai gun aap sirajian maiaa moh vadhaiaa ||त्रै गुण आपि सिरजिअनु माइआ मोहु वधाइआ ॥ترَے گُݨ آپ سرجان ماایا موهُ ودھاایا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਉਬਰੇ ਜਿਨ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ ॥gur parasaadhee ubare jin bhaanaa bhaiaa ||गुर परसादी उबरे जिन भाणा भाइआ ॥گُر پرسادیِ اُبرے جن بھاݨا بھاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਵਰਤਦਾ ਸਭ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥੧॥naanak sach varatadhaa sabh sach samaiaa ||1||नानक सचु वरतदा सभ सचि समाइआ ॥१॥نانک سچ ورتدا سبھ سچ سماایا ۔۔۱۔۔