Ang 123 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੩)

ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਨਾਮੁ ਸੁਣਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਵਣਿਆ ॥hau vaaree jeeau vaaree naam sun ma(n)n vasaavaniaa ||हउ वारी जीउ वारी नामु सुणि मंनि वसावणिआ ॥ها واریِ جیِا واریِ نام سُݨ منّ وساوݨآ ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਚਾ ਊਚੋ ਊਚਾ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਮਿਲਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥har jeeau sachaa uoocho uoochaa haumai maar milaavaniaa ||1|| rahaau ||हरि जीउ सचा ऊचो ऊचा हउमै मारि मिलावणिआ ॥१॥ रहाउ ॥هر جیِا سچا اُوچو اُوچا هامَے مار ملاوݨآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਾਚਾ ਸਾਚੀ ਨਾਈ ॥har jeeau saachaa saachee naiee ||हरि जीउ साचा साची नाई ॥هر جیِا ساچا ساچیِ ناای ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਕਿਸੈ ਮਿਲਾਈ ॥gur parasaadhee kisai milaiee ||गुर परसादी किसै मिलाई ॥گُر پرسادیِ کسَے ملاای ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਮਿਲਹਿ ਸੇ ਵਿਛੁੜਹਿ ਨਾਹੀ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੨॥gur sabadh mileh se vichhuReh naahee sahaje sach samaavaniaa ||2||गुर सबदि मिलहि से विछुड़हि नाही सहजे सचि समावणिआ ॥२॥گُر سبد مله سے وچھڑه ناهیِ سهجے سچ سماوݨآ ۔۔۲۔۔

ਤੁਝ ਤੇ ਬਾਹਰਿ ਕਛੂ ਨ ਹੋਇ ॥tujh te baahar kachhoo na hoi ||तुझ ते बाहरि कछू न होइ ॥تُجھ تے باهر کچھُو ن هوا ۔۔

ਤੂੰ ਕਰਿ ਕਰਿ ਵੇਖਹਿ ਜਾਣਹਿ ਸੋਇ ॥too(n) kar kar vekheh jaaneh soi ||तूँ करि करि वेखहि जाणहि सोइ ॥تُوں کر کرِ وےکھه جاݨه سوا ۔۔

ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾ ਗੁਰਮਤਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਵਣਿਆ ॥੩॥aape kare karaae karataa gurmat aap milaavaniaa ||3||आपे करे कराए करता गुरमति आपि मिलावणिआ ॥३॥آپے کرے کرااے کرتا گُرمت آپ ملاوݨآ ۔۔۳۔۔

ਕਾਮਣਿ ਗੁਣਵੰਤੀ ਹਰਿ ਪਾਏ ॥kaaman gunava(n)tee har paae ||कामणि गुणवंती हरि पाए ॥کامݨ گُݨوںتیِ هر پااے ۔۔

ਭੈ ਭਾਇ ਸੀਗਾਰੁ ਬਣਾਏ ॥bhai bhai seegaar banaae ||भै भाइ सीगारु बणाए ॥بھَے بھاا سیِگار بݨااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਸਚ ਉਪਦੇਸਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੪॥satigur sev sadhaa sohaagan sach upadhes samaavaniaa ||4||सतिगुरु सेवि सदा सोहागणि सच उपदेसि समावणिआ ॥४॥ستگر سےو سدا سوهاگݨ سچ اُپدےس سماوݨآ ۔۔۴۔۔

ਸਬਦੁ ਵਿਸਾਰਨਿ ਤਿਨਾ ਠਉਰੁ ਨ ਠਾਉ ॥sabadh visaaran tinaa Thaur na Thaau ||सबदु विसारनि तिना ठउरु न ठाउ ॥سبد وسارن تنا ٹھار ن ٹھاا ۔۔

ਭ੍ਰਮਿ ਭੂਲੇ ਜਿਉ ਸੁੰਞੈ ਘਰਿ ਕਾਉ ॥bhram bhoole jiau su(n)n(j)ai ghar kaau ||भ्रमि भूले जिउ सुँञै घरि काउ ॥بھرم بھُولے جا سُںنجَے گھر کاا ۔۔

ਹਲਤੁ ਪਲਤੁ ਤਿਨੀ ਦੋਵੈ ਗਵਾਏ ਦੁਖੇ ਦੁਖਿ ਵਿਹਾਵਣਿਆ ॥੫॥halat palat tinee dhovai gavaae dhukhe dhukh vihaavaniaa ||5||हलतु पलतु तिनी दोवै गवाए दुखे दुखि विहावणिआ ॥५॥هلت پلت تنیِ دووَے گوااے دُکھے دُکھ وهاوݨآ ۔۔۵۔۔

ਲਿਖਦਿਆ ਲਿਖਦਿਆ ਕਾਗਦ ਮਸੁ ਖੋਈ ॥likhadhiaa likhadhiaa kaagadh mas khoiee ||लिखदिआ लिखदिआ कागद मसु खोई ॥لِکھدآ لکھدآ کاگد مس کھوای ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਨ ਕੋਈ ॥dhoojai bhai sukh paae na koiee ||दूजै भाइ सुखु पाए न कोई ॥دُوجَے بھاا سُکھ پااے ن کوای ۔۔

ਕੂੜੁ ਲਿਖਹਿ ਤੈ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਹਿ ਜਲਿ ਜਾਵਹਿ ਕੂੜਿ ਚਿਤੁ ਲਾਵਣਿਆ ॥੬॥kooR likheh tai kooR kamaaveh jal jaaveh kooR chit laavaniaa ||6||कूड़ु लिखहि तै कूड़ु कमावहि जलि जावहि कूड़ि चितु लावणिआ ॥६॥کُوڑ لکھه تَے کُوڑ کماوه جل جاوه کُوڑ چت لاوݨآ ۔۔۶۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੋ ਸਚੁ ਲਿਖਹਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥gurmukh sacho sach likheh veechaar ||गुरमुखि सचो सचु लिखहि वीचारु ॥گُرمکھ سچو سچ لکھه ویِچار ۔۔

ਸੇ ਜਨ ਸਚੇ ਪਾਵਹਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥se jan sache paaveh mokh dhuaar ||से जन सचे पावहि मोख दुआरु ॥سے جن سچے پاوه موکھ دُآر ۔۔

ਸਚੁ ਕਾਗਦੁ ਕਲਮ ਮਸਵਾਣੀ ਸਚੁ ਲਿਖਿ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੭॥sach kaagadh kalam masavaanee sach likh sach samaavaniaa ||7||सचु कागदु कलम मसवाणी सचु लिखि सचि समावणिआ ॥७॥سچ کاگد کلم مسواݨیِ سچ لکھ سچِ سماوݨآ ۔۔۷۔۔

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਅੰਤਰਿ ਬੈਠਾ ਵੇਖੈ ॥meraa prabh a(n)tar baiThaa vekhai ||मेरा प्रभु अंतरि बैठा वेखै ॥مےرا پربھ اںتر بَےٹھا وےکھَے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮਿਲੈ ਸੋਈ ਜਨੁ ਲੇਖੈ ॥gur parasaadhee milai soiee jan lekhai ||गुर परसादी मिलै सोई जनु लेखै ॥گُر پرسادیِ ملَے سوای جن لےکھَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਪਾਵਣਿਆ ॥੮॥੨੨॥੨੩॥naanak naam milai vaddiaaiee poore gur te paavaniaa ||8||22||23||नानक नामु मिलै वडिआई पूरे गुर ते पावणिआ ॥८॥२२॥२३॥نانک نام ملَے وڈآای پُورے گُر تے پاوݨآ ۔۔۸۔۔۲۲۔۔۲۳۔۔

ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੩ ॥maajh mahalaa teejaa ||माझ महला ३ ॥ماجھ مهلا ۳ ۔۔

ਆਤਮ ਰਾਮ ਪਰਗਾਸੁ ਗੁਰ ਤੇ ਹੋਵੈ ॥aatam raam paragaas gur te hovai ||आतम राम परगासु गुर ते होवै ॥آتم رام پرگاس گُر تے هووَے ۔۔

ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਲਾਗੀ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਖੋਵੈ ॥haumai mail laagee gur sabadhee khovai ||हउमै मैलु लागी गुर सबदी खोवै ॥هامَے مَےل لاگیِ گُر سبدیِ کھووَے ۔۔

ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤੀ ਰਾਤਾ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਹਰਿ ਪਾਵਣਿਆ ॥੧॥man niramal anadhin bhagatee raataa bhagat kare har paavaniaa ||1||मनु निरमलु अनदिनु भगती राता भगति करे हरि पावणिआ ॥१॥من نرمل اندن بھگتیِ راتا بھگت کرے هر پاوݨآ ۔۔۱۔۔

ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਆਪਿ ਭਗਤਿ ਕਰਨਿ ਅਵਰਾ ਭਗਤਿ ਕਰਾਵਣਿਆ ॥hau vaaree jeeau vaaree aap bhagat karan avaraa bhagat karaavaniaa ||हउ वारी जीउ वारी आपि भगति करनि अवरा भगति करावणिआ ॥ها واریِ جیِا واریِ آپ بھگت کرن اورا بھگت کراوݨآ ۔۔

ਤਿਨਾ ਭਗਤ ਜਨਾ ਕਉ ਸਦ ਨਮਸਕਾਰੁ ਕੀਜੈ ਜੋ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥tinaa bhagat janaa kau sadh namasakaar keejai jo anadhin har gun gaavaniaa ||1|| rahaau ||तिना भगत जना कउ सद नमसकारु कीजै जो अनदिनु हरि गुण गावणिआ ॥१॥ रहाउ ॥تٍنا بھگت جنا کا سد نمسکار کیِجَے جو اندن هر گُݨ گاوݨآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਾਰਣੁ ਕਰਾਏ ॥aape karataa kaaran karaae ||आपे करता कारणु कराए ॥آپے کرتا کارݨ کرااے ۔۔

ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਕਾਰੈ ਲਾਏ ॥jit bhaavai tit kaarai laae ||जितु भावै तितु कारै लाए ॥جِت بھاوَے تت کارَے لااے ۔۔

ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਹੋਵੈ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੨॥poorai bhaag gur sevaa hovai gur sevaa te sukh paavaniaa ||2||पूरै भागि गुर सेवा होवै गुर सेवा ते सुखु पावणिआ ॥२॥پُورَے بھاگ گُر سےوا هووَے گُر سےوا تے سُکھ پاوݨآ ۔۔۲۔۔

ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੀਵੈ ਤਾ ਕਿਛੁ ਪਾਏ ॥mar mar jeevai taa kichh paae ||मरि मरि जीवै ता किछु पाए ॥مر مرِ جیِوَے تا کچھ پااے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥gur parasaadhee har ma(n)n vasaae ||गुर परसादी हरि मंनि वसाए ॥گُر پرسادیِ هر منّ وسااے ۔۔

ਸਦਾ ਮੁਕਤੁ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ਸਹਜੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੩॥sadhaa mukat har ma(n)n vasaae sahaje sahaj samaavaniaa ||3||सदा मुकतु हरि मंनि वसाए सहजे सहजि समावणिआ ॥३॥سدا مُکت هر منّ وسااے سهجے سهجِ سماوݨآ ۔۔۳۔۔

ਬਹੁ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਏ ॥bahu karam kamaavai mukat na paae ||बहु करम कमावै मुकति न पाए ॥بهُ کرم کماوَے مُکت ن پااے ۔۔

ਦੇਸੰਤਰੁ ਭਵੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਏ ॥dhesa(n)tar bhavai dhoojai bhai khuaae ||देसंतरु भवै दूजै भाइ खुआए ॥دےسںتر بھوَے دُوجَے بھاا کھُآاے ۔۔

ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਕਪਟੀ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਦੁਖੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੪॥birathaa janam gavaiaa kapaTee bin sabadhai dhukh paavaniaa ||4||बिरथा जनमु गवाइआ कपटी बिनु सबदै दुखु पावणिआ ॥४॥بِرتھا جنم گواایا کپٹیِ بن سبدَے دُکھ پاوݨآ ۔۔۴۔۔

ਧਾਵਤੁ ਰਾਖੈ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ॥dhaavat raakhai Thaak rahaae ||धावतु राखै ठाकि रहाए ॥دھاوت راکھَے ٹھاک رهااے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਏ ॥gur parasaadhee param padh paae ||गुर परसादी परम पदु पाए ॥گُر پرسادیِ پرم پد پااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੫॥satigur aape mel milaae mil preetam sukh paavaniaa ||5||सतिगुरु आपे मेलि मिलाए मिलि प्रीतम सुखु पावणिआ ॥५॥ستگر آپے مےل ملااے ملِ پریِتم سُکھ پاوݨآ ۔۔۵۔۔