Ang 1213 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੧੩)

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਮੈ ਅਤੁਲ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਜਨਮ ਮਰਣ ਭੈ ਲਾਥੇ ॥੨॥੨੦॥੪੩॥kahu naanak mai atul sukh paiaa janam maran bhai laathe ||2||20||43||कहु नानक मै अतुल सुखु पाइआ जनम मरण भै लाथे ॥२॥२०॥४३॥کهُ نانک مَے اتل سُکھ پاایا جنم مرݨ بھَے لاتھے ۔۔۲۔۔۲۰۔۔۴۳۔۔

ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥saarag mahalaa panjavaa ||सारग महला ५ ॥سارگ مهلا ۵ ۔۔

ਰੇ ਮੂੜੑੇ ਆਨ ਕਾਹੇ ਕਤ ਜਾਈ ॥re mooR(h)e aan kaahe kat jaiee ||रे मूड़्ड़े आन काहे कत जाई ॥رے مُوڑھے آن کاهے کت جاای ۔۔

ਸੰਗਿ ਮਨੋਹਰੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਰੇ ਭੂਲਿ ਭੂਲਿ ਬਿਖੁ ਖਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sa(n)g manohar a(n)mrit hai re bhool bhool bikh khaiee ||1|| rahaau ||संगि मनोहरु अंमृतु है रे भूलि भूलि बिखु खाई ॥१॥ रहाउ ॥سںگ منوهر اںمرت هَے رے بھُول بھُول بکھ کھاای ۔۔۱۔۔ رهااُ ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਸੁੰਦਰ ਚਤੁਰ ਅਨੂਪ ਬਿਧਾਤੇ ਤਿਸ ਸਿਉ ਰੁਚ ਨਹੀ ਰਾਈ ॥prabh su(n)dhar chatur anoop bidhaate tis siau ruch nahee raiee ||प्रभ सुँदर चतुर अनूप बिधाते तिस सिउ रुच नही राई ॥پربھ سُںدر چتر انُوپ بدھاتے تس سا رُچ نهیِ راای ۔۔

ਮੋਹਨਿ ਸਿਉ ਬਾਵਰ ਮਨੁ ਮੋਹਿਓ ਝੂਠਿ ਠਗਉਰੀ ਪਾਈ ॥੧॥mohan siau baavar man mohio jhooTh Thagauree paiee ||1||मोहनि सिउ बावर मनु मोहिओ झूठि ठगउरी पाई ॥१॥موهن سا باور من موهاو جھُوٹھ ٹھگاریِ پاای ۔۔۱۔۔

ਭਇਓ ਦਇਆਲੁ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਦੁਖ ਹਰਤਾ ਸੰਤਨ ਸਿਉ ਬਨਿ ਆਈ ॥bhio dhiaal kirapaal dhukh harataa sa(n)tan siau ban aaiee ||भइओ दइआलु कृपालु दुख हरता संतन सिउ बनि आई ॥بھِااو دایال ک®پال دُکھ هرتا سںتن سا بن آای ۔۔

ਸਗਲ ਨਿਧਾਨ ਘਰੈ ਮਹਿ ਪਾਏ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜੋਤਿ ਸਮਾਈ ॥੨॥੨੧॥੪੪॥sagal nidhaan gharai meh paae kahu naanak jot samaiee ||2||21||44||सगल निधान घरै महि पाए कहु नानक जोति समाई ॥२॥२१॥४४॥سگل ندھان گھرَے مهِ پااے کهُ نانک جوت سماای ۔۔۲۔۔۲۱۔۔۴۴۔۔

ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥saarag mahalaa panjavaa ||सारग महला ५ ॥سارگ مهلا ۵ ۔۔

ਓਅੰ ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰੀਤਿ ਚੀਤਿ ਪਹਿਲਰੀਆ ॥oa(n) pria preet cheet pahilareeaa ||ओअं पृअ प्रीति चीति पहिलरीआ ॥اواں پرا پریِت چیِت پهِلریِآ ۔۔

ਜੋ ਤਉ ਬਚਨੁ ਦੀਓ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਤਉ ਮੈ ਸਾਜ ਸੀਗਰੀਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jo tau bachan dheeo mere satigur tau mai saaj seegareeaa ||1|| rahaau ||जो तउ बचनु दीओ मेरे सतिगुर तउ मै साज सीगरीआ ॥१॥ रहाउ ॥جو تا بچن دیِاو مےرے ستگر تا مَے ساج سیِگریِآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਹਮ ਭੂਲਹ ਤੁਮ ਸਦਾ ਅਭੂਲਾ ਹਮ ਪਤਿਤ ਤੁਮ ਪਤਿਤ ਉਧਰੀਆ ॥ham bhooleh tum sadhaa abhoolaa ham patit tum patit udhareeaa ||हम भूलह तुम सदा अभूला हम पतित तुम पतित उधरीआ ॥هم بھُوله تُم سدا ابھُولا هم پتت تُم پتِت اُدھریِآ ۔۔

ਹਮ ਨੀਚ ਬਿਰਖ ਤੁਮ ਮੈਲਾਗਰ ਲਾਜ ਸੰਗਿ ਸੰਗਿ ਬਸਰੀਆ ॥੧॥ham neech birakh tum mailaagar laaj sa(n)g sa(n)g basareeaa ||1||हम नीच बिरख तुम मैलागर लाज संगि संगि बसरीआ ॥१॥هم نیِچ برکھ تُم مَےلاگر لاج سںگ سںگ بسریِآ ۔۔۱۔۔

ਤੁਮ ਗੰਭੀਰ ਧੀਰ ਉਪਕਾਰੀ ਹਮ ਕਿਆ ਬਪੁਰੇ ਜੰਤਰੀਆ ॥tum ga(n)bheer dheer upakaaree ham kiaa bapure ja(n)tareeaa ||तुम गंभीर धीर उपकारी हम किआ बपुरे जंतरीआ ॥تُم گںبھیِر دھیِر اُپکاریِ هم کآ بپرے جںتریِآ ۔۔

ਗੁਰ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਮੇਲਿਓ ਤਉ ਮੇਰੀ ਸੂਖਿ ਸੇਜਰੀਆ ॥੨॥੨੨॥੪੫॥gur kirapaal naanak har melio tau meree sookh sejareeaa ||2||22||45||गुर कृपाल नानक हरि मेलिओ तउ मेरी सूखि सेजरीआ ॥२॥२२॥४५॥گُر ک®پال نانک هر مےلاو تا مےریِ سُوکھ سےجریِآ ۔۔۲۔۔۲۲۔۔۴۵۔۔

ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥saarag mahalaa panjavaa ||सारग महला ५ ॥سارگ مهلا ۵ ۔۔

ਮਨ ਓਇ ਦਿਨਸ ਧੰਨਿ ਪਰਵਾਨਾਂ ॥man oi dhinas dha(n)n paravaanaa(n) ||मन ओइ दिनस धंनि परवानाँ ॥من اوِا دنس دھنّ پرواناں ۔۔

ਸਫਲ ਤੇ ਘਰੀ ਸੰਜੋਗ ਸੁਹਾਵੇ ਸਤਿਗੁਰ ਸੰਗਿ ਗਿਆਨਾਂ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥safal te gharee sa(n)jog suhaave satigur sa(n)g giaanaa(n) ||1|| rahaau ||सफल ते घरी संजोग सुहावे सतिगुर संगि गिआनाँ ॥१॥ रहाउ ॥سپھل تے گھریِ سںجوگ سُهاوے ستگر سںگ گآناں ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਧੰਨਿ ਸੁਭਾਗ ਧੰਨਿ ਸੋਹਾਗਾ ਧੰਨਿ ਦੇਤ ਜਿਨਿ ਮਾਨਾਂ ॥dha(n)n subhaag dha(n)n sohaagaa dha(n)n dhet jin maanaa(n) ||धंनि सुभाग धंनि सोहागा धंनि देत जिनि मानाँ ॥دھنّ سُبھاگ دھنّ سوهاگا دھنّ دےت جن ماناں ۔۔

ਇਹੁ ਤਨੁ ਤੁਮੑਰਾ ਸਭੁ ਗ੍ਰਿਹੁ ਧਨੁ ਤੁਮਰਾ ਹੀਂਉ ਕੀਓ ਕੁਰਬਾਨਾਂ ॥੧॥eih tan tum(h)raa sabh girahu dhan tumaraa hee(n)au keeo kurabaanaa(n) ||1||इहु तनु तुम्मरा सभु गृहु धनु तुमरा हींउ कीओ कुरबानाँ ॥१॥ِاهُ تن تُمھرا سبھ گرهُ دھن تُمرا هیِںا کیِاو کُرباناں ۔۔۱۔۔

ਕੋਟਿ ਲਾਖ ਰਾਜ ਸੁਖ ਪਾਏ ਇਕ ਨਿਮਖ ਪੇਖਿ ਦ੍ਰਿਸਟਾਨਾਂ ॥koT laakh raaj sukh paae ik nimakh pekh dhirasaTaanaa(n) ||कोटि लाख राज सुख पाए इक निमख पेखि दृसटानाँ ॥کوٹ لاکھ راج سُکھ پااے اک نمکھ پےکھ درسٹاناں ۔۔

ਜਉ ਕਹਹੁ ਮੁਖਹੁ ਸੇਵਕ ਇਹ ਬੈਸੀਐ ਸੁਖ ਨਾਨਕ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਨਾਂ ॥੨॥੨੩॥੪੬॥jau kahahu mukhahu sevak ieh baiseeaai sukh naanak a(n)t na jaanaa(n) ||2||23||46||जउ कहहु मुखहु सेवक इह बैसीऐ सुख नानक अंतु न जानाँ ॥२॥२३॥४६॥جا کههُ مُکھهُ سےوک اه بَےسیِاَے سُکھ نانک اںت ن جاناں ۔۔۲۔۔۲۳۔۔۴۶۔۔

ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥saarag mahalaa panjavaa ||सारग महला ५ ॥سارگ مهلا ۵ ۔۔

ਅਬ ਮੋਰੋ ਸਹਸਾ ਦੂਖੁ ਗਇਆ ॥ab moro sahasaa dhookh giaa ||अब मोरो सहसा दूखु गइआ ॥اب مورو سهسا دُوکھ گایا ۔۔

ਅਉਰ ਉਪਾਵ ਸਗਲ ਤਿਆਗਿ ਛੋਡੇ ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਣਿ ਪਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥aaur upaav sagal tiaag chhodde satigur saran piaa ||1|| rahaau ||अउर उपाव सगल तिआगि छोडे सतिगुर सरणि पइआ ॥१॥ रहाउ ॥اار اُپاو سگل تآگ چھوڈے ستگر سرݨ پایا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਰਬ ਸਿਧਿ ਕਾਰਜ ਸਭਿ ਸਵਰੇ ਅਹੰ ਰੋਗ ਸਗਲ ਹੀ ਖਇਆ ॥sarab sidh kaaraj sabh savare aha(n) rog sagal hee khiaa ||सरब सिधि कारज सभि सवरे अहं रोग सगल ही खइआ ॥سرب سدھ کارج سبھِ سورے اهں روگ سگل هیِ کھایا ۔۔

ਕੋਟਿ ਪਰਾਧ ਖਿਨ ਮਹਿ ਖਉ ਭਈ ਹੈ ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਹਿਆ ॥੧॥koT paraadh khin meh khau bhiee hai gur mil har har kahiaa ||1||कोटि पराध खिन महि खउ भई है गुर मिलि हरि हरि कहिआ ॥१॥کوٹ پرادھ کھن مهِ کھا بھای هَے گُر مل هرِ هرِ کهِآ ۔۔۱۔۔

ਪੰਚ ਦਾਸ ਗੁਰਿ ਵਸਗਤਿ ਕੀਨੇ ਮਨ ਨਿਹਚਲ ਨਿਰਭਇਆ ॥pa(n)ch dhaas gur vasagat keene man nihachal nirabhiaa ||पंच दास गुरि वसगति कीने मन निहचल निरभइआ ॥پںچ داس گُر وسگت کیٍنے من نهچل نربھایا ۔۔

ਆਇ ਨ ਜਾਵੈ ਨ ਕਤ ਹੀ ਡੋਲੈ ਥਿਰੁ ਨਾਨਕ ਰਾਜਇਆ ॥੨॥੨੪॥੪੭॥aai na jaavai na kat hee ddolai thir naanak raajiaa ||2||24||47||आइ न जावै न कत ही डोलै थिरु नानक राजइआ ॥२॥२४॥४७॥آا ن جاوَے ن کت هیِ ڈولَے تھر نانک راجایا ۔۔۲۔۔۲۴۔۔۴۷۔۔

ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥saarag mahalaa panjavaa ||सारग महला ५ ॥سارگ مهلا ۵ ۔۔

ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰੋ ਇਤ ਉਤ ਸਦਾ ਸਹਾਈ ॥prabh mero it ut sadhaa sahaiee ||प्रभु मेरो इत उत सदा सहाई ॥پربھ مےرو ات اُت سدا سهاای ۔۔

ਮਨਮੋਹਨੁ ਮੇਰੇ ਜੀਅ ਕੋ ਪਿਆਰੋ ਕਵਨ ਕਹਾ ਗੁਨ ਗਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥manmohan mere jeea ko piaaro kavan kahaa gun gaiee ||1|| rahaau ||मनमोहनु मेरे जीअ को पिआरो कवन कहा गुन गाई ॥१॥ रहाउ ॥منموهن مےرے جیِا کو پآرو کون کها گُن گاای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਖੇਲਿ ਖਿਲਾਇ ਲਾਡ ਲਾਡਾਵੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਅਨਦਾਈ ॥khel khilai laadd laaddaavai sadhaa sadhaa anadhaiee ||खेलि खिलाइ लाड लाडावै सदा सदा अनदाई ॥کھےل کھلاا لاڈ لاڈاوَے سدا سدا انداای ۔۔

ਪ੍ਰਤਿਪਾਲੈ ਬਾਰਿਕ ਕੀ ਨਿਆਈ ਜੈਸੇ ਮਾਤ ਪਿਤਾਈ ॥੧॥pratipaalai baarik kee niaaiee jaise maat pitaiee ||1||प्रतिपालै बारिक की निआई जैसे मात पिताई ॥१॥پرتپالَے بارک کیِ نآای جَےسے مات پتاای ۔۔۱۔۔

ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਨਿਮਖ ਨਹੀ ਰਹਿ ਸਕੀਐ ਬਿਸਰਿ ਨ ਕਬਹੂ ਜਾਈ ॥tis bin nimakh nahee reh sakeeaai bisar na kabahoo jaiee ||तिसु बिनु निमख नही रहि सकीऐ बिसरि न कबहू जाई ॥تِس بن نمکھ نهیِ رهِ سکیِاَے بسر ن کبهُو جاای ۔۔