Ang 120 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੨੦)

ਮਨਸਾ ਮਾਰਿ ਸਚਿ ਸਮਾਣੀ ॥manasaa maar sach samaanee ||मनसा मारि सचि समाणी ॥منسا مار سچ سماݨیِ ۔۔

ਇਨਿ ਮਨਿ ਡੀਠੀ ਸਭ ਆਵਣ ਜਾਣੀ ॥ein man ddeeThee sabh aavan jaanee ||इनि मनि डीठी सभ आवण जाणी ॥ِان من ڈیِٹھیِ سبھ آوݨ جاݨیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਸਦਾ ਮਨੁ ਨਿਹਚਲੁ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਪਾਵਣਿਆ ॥੩॥satigur seve sadhaa man nihachal nij ghar vaasaa paavaniaa ||3||सतिगुरु सेवे सदा मनु निहचलु निज घरि वासा पावणिआ ॥३॥ستگر سےوے سدا من نهچل نج گھرِ واسا پاوݨآ ۔۔۳۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਰਿਦੈ ਦਿਖਾਇਆ ॥gur kai sabadh ridhai dhikhaiaa ||गुर कै सबदि रिदै दिखाइआ ॥گُر کَے سبد ردَے دکھاایا ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇਆ ॥maiaa moh sabadh jalaiaa ||माइआ मोहु सबदि जलाइआ ॥مااآ موهُ سبد جلاایا ۔۔

ਸਚੋ ਸਚਾ ਵੇਖਿ ਸਾਲਾਹੀ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੪॥sacho sachaa vekh saalaahee gur sabadhee sach paavaniaa ||4||सचो सचा वेखि सालाही गुर सबदी सचु पावणिआ ॥४॥سچو سچا وےکھ سالاهیِ گُر سبدیِ سچ پاوݨآ ۔۔۴۔۔

ਜੋ ਸਚਿ ਰਾਤੇ ਤਿਨ ਸਚੀ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥jo sach raate tin sachee liv laagee ||जो सचि राते तिन सची लिव लागी ॥جو سچ راتے تن سچیِ لو لاگیِ ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਹਿ ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ॥har naam samaaleh se vaddabhaagee ||हरि नामु समालहि से वडभागी ॥هر نام سماله سے وڈبھاگیِ ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਏ ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਚੁ ਗੁਣ ਗਾਵਣਿਆ ॥੫॥sachai sabadh aap milaae satasa(n)gat sach gun gaavaniaa ||5||सचै सबदि आपि मिलाए सतसंगति सचु गुण गावणिआ ॥५॥سچَے سبد آپ ملااے ستسںگت سچ گُݨ گاوݨآ ۔۔۵۔۔

ਲੇਖਾ ਪੜੀਐ ਜੇ ਲੇਖੇ ਵਿਚਿ ਹੋਵੈ ॥lekhaa paReeaai je lekhe vich hovai ||लेखा पड़ीऐ जे लेखे विचि होवै ॥لےکھا پڑیِاَے جے لےکھے وچ هووَے ۔۔

ਓਹੁ ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਸਬਦਿ ਸੁਧਿ ਹੋਵੈ ॥oh agam agochar sabadh sudh hovai ||ओहु अगमु अगोचरु सबदि सुधि होवै ॥اوهُ اگم اگوچر سبد سُدھ هووَے ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਸਚ ਸਬਦਿ ਸਾਲਾਹੀ ਹੋਰੁ ਕੋਇ ਨ ਕੀਮਤਿ ਪਾਵਣਿਆ ॥੬॥anadhin sach sabadh saalaahee hor koi na keemat paavaniaa ||6||अनदिनु सच सबदि सालाही होरु कोइ न कीमति पावणिआ ॥६॥اندن سچ سبد سالاهیِ هور کوا ن کیِمت پاوݨآ ۔۔۶۔۔

ਪੜਿ ਪੜਿ ਥਾਕੇ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਈ ॥paR paR thaake saa(n)t na aaiee ||पड़ि पड़ि थाके साँति न आई ॥پڑ پڑِ تھاکے ساںت ن آای ۔۔

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਜਾਲੇ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ॥tirasanaa jaale sudh na kaiee ||तृसना जाले सुधि न काई ॥تِرسنا جالے سُدھ ن کاای ۔۔

ਬਿਖੁ ਬਿਹਾਝਹਿ ਬਿਖੁ ਮੋਹ ਪਿਆਸੇ ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਬਿਖੁ ਖਾਵਣਿਆ ॥੭॥bikh bihaajheh bikh moh piaase kooR bol bikh khaavaniaa ||7||बिखु बिहाझहि बिखु मोह पिआसे कूड़ु बोलि बिखु खावणिआ ॥७॥بِکھ بهاجھه بکھ موه پآسے کُوڑ بول بکھ کھاوݨآ ۔۔۷۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਏਕੋ ਜਾਣਾ ॥gur parasaadhee eko jaanaa ||गुर परसादी एको जाणा ॥گُر پرسادیِ اےکو جاݨا ۔۔

ਦੂਜਾ ਮਾਰਿ ਮਨੁ ਸਚਿ ਸਮਾਣਾ ॥dhoojaa maar man sach samaanaa ||दूजा मारि मनु सचि समाणा ॥دُوجا مار من سچ سماݨا ۔۔

ਨਾਨਕ ਏਕੋ ਨਾਮੁ ਵਰਤੈ ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਵਣਿਆ ॥੮॥੧੭॥੧੮॥naanak eko naam varatai man a(n)tar gur parasaadhee paavaniaa ||8||17||18||नानक एको नामु वरतै मन अंतरि गुर परसादी पावणिआ ॥८॥१७॥१८॥نانک اےکو نام ورتَے من اںتر گُر پرسادیِ پاوݨآ ۔۔۸۔۔۱۷۔۔۱۸۔۔

ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੩ ॥maajh mahalaa teejaa ||माझ महला ३ ॥ماجھ مهلا ۳ ۔۔

ਵਰਨ ਰੂਪ ਵਰਤਹਿ ਸਭ ਤੇਰੇ ॥varan roop varateh sabh tere ||वरन रूप वरतहि सभ तेरे ॥ورن رُوپ ورته سبھ تےرے ۔۔

ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਫੇਰ ਪਵਹਿ ਘਣੇਰੇ ॥mar mar ja(n)meh fer paveh ghanere ||मरि मरि जंमहि फेर पवहि घणेरे ॥مر مرِ جںمه پھےر پوه گھݨےرے ۔۔

ਤੂੰ ਏਕੋ ਨਿਹਚਲੁ ਅਗਮ ਅਪਾਰਾ ਗੁਰਮਤੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਵਣਿਆ ॥੧॥too(n) eko nihachal agam apaaraa gurmatee boojh bujhaavaniaa ||1||तूँ एको निहचलु अगम अपारा गुरमती बूझ बुझावणिआ ॥१॥تُوں اےکو نهچل اگم اپارا گُرمتیِ بُوجھ بُجھاوݨآ ۔۔۱۔۔

ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਵਣਿਆ ॥hau vaaree jeeau vaaree raam naam ma(n)n vasaavaniaa ||हउ वारी जीउ वारी राम नामु मंनि वसावणिआ ॥ها واریِ جیِا واریِ رام نام منّ وساوݨآ ۔۔

ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖਿਆ ਵਰਨੁ ਨ ਕੋਈ ਗੁਰਮਤੀ ਆਪਿ ਬੁਝਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥tis roop na rekhiaa varan na koiee gurmatee aap bujhaavaniaa ||1|| rahaau ||तिसु रूपु न रेखिआ वरनु न कोई गुरमती आपि बुझावणिआ ॥१॥ रहाउ ॥تِس رُوپ ن رےکھآ ورن ن کوای گُرمتیِ آپ بُجھاوݨآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਭ ਏਕਾ ਜੋਤਿ ਜਾਣੈ ਜੇ ਕੋਈ ॥sabh ekaa jot jaanai je koiee ||सभ एका जोति जाणै जे कोई ॥سبھ اےکا جوت جاݨَے جے کوای ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਐ ਪਰਗਟੁ ਹੋਈ ॥satigur seviaai paragaT hoiee ||सतिगुरु सेविऐ परगटु होई ॥ستگر سےواَے پرگٹ هوای ۔۔

ਗੁਪਤੁ ਪਰਗਟੁ ਵਰਤੈ ਸਭ ਥਾਈ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਵਣਿਆ ॥੨॥gupat paragaT varatai sabh thaiee jotee jot milaavaniaa ||2||गुपतु परगटु वरतै सभ थाई जोती जोति मिलावणिआ ॥२॥گُپت پرگٹ ورتَے سبھ تھاای جوتیِ جوت ملاوݨآ ۔۔۲۔۔

ਤਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਜਲੈ ਸੰਸਾਰਾ ॥tisanaa agan jalai sa(n)saaraa ||तिसना अगनि जलै संसारा ॥تِسنا اگن جلَے سںسارا ۔۔

ਲੋਭੁ ਅਭਿਮਾਨੁ ਬਹੁਤੁ ਅਹੰਕਾਰਾ ॥lobh abhimaan bahut aha(n)kaaraa ||लोभु अभिमानु बहुतु अहंकारा ॥لوبھ ابھمان بهُت اهںکارا ۔۔

ਮਰਿ ਮਰਿ ਜਨਮੈ ਪਤਿ ਗਵਾਏ ਅਪਣੀ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਵਣਿਆ ॥੩॥mar mar janamai pat gavaae apanee birathaa janam gavaavaniaa ||3||मरि मरि जनमै पति गवाए अपणी बिरथा जनमु गवावणिआ ॥३॥مر مرِ جنمَے پتِ گوااے اپݨیِ برتھا جنم گواوݨآ ۔۔۳۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਬੂਝੈ ॥gur kaa sabadh ko viralaa boojhai ||गुर का सबदु को विरला बूझै ॥گُر کا سبد کو ورلا بُوجھَے ۔۔

ਆਪੁ ਮਾਰੇ ਤਾ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਸੂਝੈ ॥aap maare taa tirabhavan soojhai ||आपु मारे ता तृभवणु सूझै ॥آپ مارے تا تربھوݨ سُوجھَے ۔۔

ਫਿਰਿ ਓਹੁ ਮਰੈ ਨ ਮਰਣਾ ਹੋਵੈ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੪॥fir oh marai na maranaa hovai sahaje sach samaavaniaa ||4||फिरि ओहु मरै न मरणा होवै सहजे सचि समावणिआ ॥४॥پھِر اوهُ مرَے ن مرݨا هووَے سهجے سچ سماوݨآ ۔۔۴۔۔

ਮਾਇਆ ਮਹਿ ਫਿਰਿ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਏ ॥maiaa meh fir chit na laae ||माइआ महि फिरि चितु न लाए ॥مااآ مهِ پھر چت ن لااے ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਦ ਰਹੈ ਸਮਾਏ ॥gur kai sabadh sadh rahai samaae ||गुर कै सबदि सद रहै समाए ॥گُر کَے سبد سد رهَے سمااے ۔۔

ਸਚੁ ਸਲਾਹੇ ਸਭ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਸਚੋ ਸਚੁ ਸੁਹਾਵਣਿਆ ॥੫॥sach salaahe sabh ghaT a(n)tar sacho sach suhaavaniaa ||5||सचु सलाहे सभ घट अंतरि सचो सचु सुहावणिआ ॥५॥سچ سلاهے سبھ گھٹ اںتر سچو سچ سُهاوݨآ ۔۔۵۔۔

ਸਚੁ ਸਾਲਾਹੀ ਸਦਾ ਹਜੂਰੇ ॥sach saalaahee sadhaa hajoore ||सचु सालाही सदा हजूरे ॥سچ سالاهیِ سدا هجُورے ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰੇ ॥gur kai sabadh rahiaa bharapoore ||गुर कै सबदि रहिआ भरपूरे ॥گُر کَے سبد رهِآ بھرپُورے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਚੁ ਨਦਰੀ ਆਵੈ ਸਚੇ ਹੀ ਸੁਖੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੬॥gur parasaadhee sach nadharee aavai sache hee sukh paavaniaa ||6||गुर परसादी सचु नदरी आवै सचे ही सुखु पावणिआ ॥६॥گُر پرسادیِ سچ ندریِ آوَے سچے هیِ سُکھ پاوݨآ ۔۔۶۔۔

ਸਚੁ ਮਨ ਅੰਦਰਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥sach man a(n)dhar rahiaa samai ||सचु मन अंदरि रहिआ समाइ ॥سچ من اںدر رهِآ سماا ۔۔

ਸਦਾ ਸਚੁ ਨਿਹਚਲੁ ਆਵੈ ਨ ਜਾਇ ॥sadhaa sach nihachal aavai na jai ||सदा सचु निहचलु आवै न जाइ ॥سدا سچ نهچل آوَے ن جاا ۔۔

ਸਚੇ ਲਾਗੈ ਸੋ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਗੁਰਮਤੀ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੭॥sache laagai so man niramal gurmatee sach samaavaniaa ||7||सचे लागै सो मनु निरमलु गुरमती सचि समावणिआ ॥७॥سچے لاگَے سو من نرمل گُرمتیِ سچ سماوݨآ ۔۔۷۔۔

ਸਚੁ ਸਾਲਾਹੀ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥sach saalaahee avar na koiee ||सचु सालाही अवरु न कोई ॥سچ سالاهیِ اور ن کوای ۔۔

ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਈ ॥jit seviaai sadhaa sukh hoiee ||जितु सेविऐ सदा सुखु होई ॥جِت سےواَے سدا سُکھ هوای ۔۔