Ang 119 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੧੯)

ਖੋਟੇ ਖਰੇ ਤੁਧੁ ਆਪਿ ਉਪਾਏ ॥khoTe khare tudh aap upaae ||खोटे खरे तुधु आपि उपाए ॥کھوٹے کھرے تُدھ آپ اُپااے ۔۔

ਤੁਧੁ ਆਪੇ ਪਰਖੇ ਲੋਕ ਸਬਾਏ ॥tudh aape parakhe lok sabaae ||तुधु आपे परखे लोक सबाए ॥تُدھ آپے پرکھے لوک سبااے ۔۔

ਖਰੇ ਪਰਖਿ ਖਜਾਨੈ ਪਾਇਹਿ ਖੋਟੇ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਵਣਿਆ ॥੬॥khare parakh khajaanai paieh khoTe bharam bhulaavaniaa ||6||खरे परखि खजानै पाइहि खोटे भरमि भुलावणिआ ॥६॥کھرے پرکھ کھجانَے پااه کھوٹے بھرم بھُلاوݨآ ۔۔۶۔۔

ਕਿਉ ਕਰਿ ਵੇਖਾ ਕਿਉ ਸਾਲਾਹੀ ॥kiau kar vekhaa kiau saalaahee ||किउ करि वेखा किउ सालाही ॥کِا کر وےکھا کا سالاهیِ ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀ ॥gur parasaadhee sabadh salaahee ||गुर परसादी सबदि सलाही ॥گُر پرسادیِ سبد سلاهیِ ۔۔

ਤੇਰੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵਸੈ ਤੂੰ ਭਾਣੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆਵਣਿਆ ॥੭॥tere bhaane vich a(n)mrit vasai too(n) bhaanai a(n)mrit peeaavaniaa ||7||तेरे भाणे विचि अंमृतु वसै तूँ भाणै अंमृतु पीआवणिआ ॥७॥تےرے بھاݨے وچ اںمرت وسَے تُوں بھاݨَے اںمرت پیِآوݨآ ۔۔۷۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਬਦੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਰਿ ਬਾਣੀ ॥a(n)mirat sabadh a(n)mirat har baanee ||अंमृत सबदु अंमृत हरि बाणी ॥اںمرت سبد اںمرت هر باݨیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਰਿਦੈ ਸਮਾਣੀ ॥satigur seviaai ridhai samaanee ||सतिगुरि सेविऐ रिदै समाणी ॥ستگر سےواَے ردَے سماݨیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਸੁਖਦਾਤਾ ਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਭ ਭੁਖ ਲਹਿ ਜਾਵਣਿਆ ॥੮॥੧੫॥੧੬॥naanak a(n)mirat naam sadhaa sukhadhaataa pee a(n)mrit sabh bhukh leh jaavaniaa ||8||15||16||नानक अंमृत नामु सदा सुखदाता पी अंमृतु सभ भुख लहि जावणिआ ॥८॥१५॥१६॥نانک اںمرت نام سدا سُکھداتا پیِ اںمرت سبھ بھُکھ لهِ جاوݨآ ۔۔۸۔۔۱۵۔۔۱۶۔۔

ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੩ ॥maajh mahalaa teejaa ||माझ महला ३ ॥ماجھ مهلا ۳ ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵਰਸੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਏ ॥a(n)mrit varasai sahaj subhaae ||अंमृतु वरसै सहजि सुभाए ॥اںمرت ورسَے سهج سُبھااے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲਾ ਕੋਈ ਜਨੁ ਪਾਏ ॥gurmukh viralaa koiee jan paae ||गुरमुखि विरला कोई जनु पाए ॥گُرمکھ ورلا کوای جن پااے ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸੇ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬੁਝਾਵਣਿਆ ॥੧॥a(n)mrit pee sadhaa tirapataase kar kirapaa tirasanaa bujhaavaniaa ||1||अंमृतु पी सदा तृपतासे करि किरपा तृसना बुझावणिआ ॥१॥اںمرت پیِ سدا ترپتاسے کر کرپا ترسنا بُجھاوݨآ ۔۔۱۔۔

ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆਵਣਿਆ ॥hau vaaree jeeau vaaree gurmukh a(n)mrit peeaavaniaa ||हउ वारी जीउ वारी गुरमुखि अंमृतु पीआवणिआ ॥ها واریِ جیِا واریِ گُرمکھ اںمرت پیِآوݨآ ۔۔

ਰਸਨਾ ਰਸੁ ਚਾਖਿ ਸਦਾ ਰਹੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ਸਹਜੇ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥rasanaa ras chaakh sadhaa rahai ra(n)g raatee sahaje har gun gaavaniaa ||1|| rahaau ||रसना रसु चाखि सदा रहै रंगि राती सहजे हरि गुण गावणिआ ॥१॥ रहाउ ॥رسنا رس چاکھ سدا رهَے رںگ راتیِ سهجے هر گُݨ گاوݨآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਹਜੁ ਕੋ ਪਾਏ ॥gur parasaadhee sahaj ko paae ||गुर परसादी सहजु को पाए ॥گُر پرسادیِ سهج کو پااے ۔۔

ਦੁਬਿਧਾ ਮਾਰੇ ਇਕਸੁ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥dhubidhaa maare ikas siau liv laae ||दुबिधा मारे इकसु सिउ लिव लाए ॥دُبدھا مارے اکس سا لو لااے ۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਨਦਰੀ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੨॥nadhar kare taa har gun gaavai nadharee sach samaavaniaa ||2||नदरि करे ता हरि गुण गावै नदरी सचि समावणिआ ॥२॥ندر کرے تا هر گُݨ گاوَے ندریِ سچِ سماوݨآ ۔۔۲۔۔

ਸਭਨਾ ਉਪਰਿ ਨਦਰਿ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ॥sabhanaa upar nadhar prabh teree ||सभना उपरि नदरि प्रभ तेरी ॥سبھنا اُپر ندر پربھ تےریِ ۔۔

ਕਿਸੈ ਥੋੜੀ ਕਿਸੈ ਹੈ ਘਣੇਰੀ ॥kisai thoRee kisai hai ghaneree ||किसै थोड़ी किसै है घणेरी ॥کِسَے تھوڑیِ کسَے هَے گھݨےریِ ۔۔

ਤੁਝ ਤੇ ਬਾਹਰਿ ਕਿਛੁ ਨ ਹੋਵੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੋਝੀ ਪਾਵਣਿਆ ॥੩॥tujh te baahar kichh na hovai gurmukh sojhee paavaniaa ||3||तुझ ते बाहरि किछु न होवै गुरमुखि सोझी पावणिआ ॥३॥تُجھ تے باهر کچھ ن هووَے گُرمکھ سوجھیِ پاوݨآ ۔۔۳۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਤੁ ਹੈ ਬੀਚਾਰਾ ॥gurmukh tat hai beechaaraa ||गुरमुखि ततु है बीचारा ॥گُرمکھ تت هَے بیِچارا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰੇ ਤੇਰੇ ਭੰਡਾਰਾ ॥a(n)mirat bhare tere bha(n)ddaaraa ||अंमृति भरे तेरे भंडारा ॥اںمرت بھرے تےرے بھںڈارا ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਕੋਈ ਨ ਪਾਵੈ ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਪਾਵਣਿਆ ॥੪॥bin satigur seve koiee na paavai gur kirapaa te paavaniaa ||4||बिनु सतिगुर सेवे कोई न पावै गुर किरपा ते पावणिआ ॥४॥بٍن ستگر سےوے کوای ن پاوَے گُر کرپا تے پاوݨآ ۔۔۴۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੈ ਸੋ ਜਨੁ ਸੋਹੈ ॥satigur sevai so jan sohai ||सतिगुरु सेवै सो जनु सोहै ॥ستگر سےوَے سو جن سوهَے ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮਿ ਅੰਤਰੁ ਮਨੁ ਮੋਹੈ ॥a(n)mirat naam a(n)tar man mohai ||अंमृत नामि अंतरु मनु मोहै ॥اںمرت نام اںتر من موهَے ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਬਾਣੀ ਰਤਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਹਜਿ ਸੁਣਾਵਣਿਆ ॥੫॥a(n)mirat man tan baanee rataa a(n)mrit sahaj sunaavaniaa ||5||अंमृति मनु तनु बाणी रता अंमृतु सहजि सुणावणिआ ॥५॥اںمرت من تن باݨیِ رتا اںمرت سهج سُݨاوݨآ ۔۔۵۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਭੂਲਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਏ ॥manmukh bhoolaa dhoojai bhai khuaae ||मनमुखु भूला दूजै भाइ खुआए ॥منمکھ بھُولا دُوجَے بھاا کھُآاے ۔۔

ਨਾਮੁ ਨ ਲੇਵੈ ਮਰੈ ਬਿਖੁ ਖਾਏ ॥naam na levai marai bikh khaae ||नामु न लेवै मरै बिखु खाए ॥نام ن لےوَے مرَے بکھ کھااے ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਸਦਾ ਵਿਸਟਾ ਮਹਿ ਵਾਸਾ ਬਿਨੁ ਸੇਵਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਵਣਿਆ ॥੬॥anadhin sadhaa visaTaa meh vaasaa bin sevaa janam gavaavaniaa ||6||अनदिनु सदा विसटा महि वासा बिनु सेवा जनमु गवावणिआ ॥६॥اندن سدا وسٹا مهِ واسا بن سےوا جنم گواوݨآ ۔۔۶۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵੈ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪਿ ਪੀਆਏ ॥a(n)mrit peevai jis no aap peeaae ||अंमृतु पीवै जिस नो आपि पीआए ॥اںمرت پیِوَے جس نو آپ پیِآاے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਹਜਿ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥gur parasaadhee sahaj liv laae ||गुर परसादी सहजि लिव लाए ॥گُر پرسادیِ سهج لو لااے ۔۔

ਪੂਰਨ ਪੂਰਿ ਰਹਿਆ ਸਭ ਆਪੇ ਗੁਰਮਤਿ ਨਦਰੀ ਆਵਣਿਆ ॥੭॥pooran poor rahiaa sabh aape gurmat nadharee aavaniaa ||7||पूरन पूरि रहिआ सभ आपे गुरमति नदरी आवणिआ ॥७॥پُورن پُور رهِآ سبھ آپے گُرمت ندریِ آوݨآ ۔۔۷۔۔

ਆਪੇ ਆਪਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸੋਈ ॥aape aap nira(n)jan soiee ||आपे आपि निरंजनु सोई ॥آپے آپ نرںجن سوای ۔۔

ਜਿਨਿ ਸਿਰਜੀ ਤਿਨਿ ਆਪੇ ਗੋਈ ॥jin sirajee tin aape goiee ||जिनि सिरजी तिनि आपे गोई ॥جٍن سرجیِ تن آپے گوای ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਸਦਾ ਤੂੰ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੮॥੧੬॥੧੭॥naanak naam samaal sadhaa too(n) sahaje sach samaavaniaa ||8||16||17||नानक नामु समालि सदा तूँ सहजे सचि समावणिआ ॥८॥१६॥१७॥نانک نام سمال سدا تُوں سهجے سچ سماوݨآ ۔۔۸۔۔۱۶۔۔۱۷۔۔

ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੩ ॥maajh mahalaa teejaa ||माझ महला ३ ॥ماجھ مهلا ۳ ۔۔

ਸੇ ਸਚਿ ਲਾਗੇ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਏ ॥se sach laage jo tudh bhaae ||से सचि लागे जो तुधु भाए ॥سے سچ لاگے جو تُدھ بھااے ۔۔

ਸਦਾ ਸਚੁ ਸੇਵਹਿ ਸਹਜ ਸੁਭਾਏ ॥sadhaa sach seveh sahaj subhaae ||सदा सचु सेवहि सहज सुभाए ॥سدا سچ سےوه سهج سُبھااے ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਚਾ ਸਾਲਾਹੀ ਸਚੈ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਵਣਿਆ ॥੧॥sachai sabadh sachaa saalaahee sachai mel milaavaniaa ||1||सचै सबदि सचा सालाही सचै मेलि मिलावणिआ ॥१॥سچَے سبد سچا سالاهیِ سچَے مےل ملاوݨآ ۔۔۱۔۔

ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਸਚੁ ਸਾਲਾਹਣਿਆ ॥hau vaaree jeeau vaaree sach saalaahaniaa ||हउ वारी जीउ वारी सचु सालाहणिआ ॥ها واریِ جیِا واریِ سچ سالاهݨآ ۔۔

ਸਚੁ ਧਿਆਇਨਿ ਸੇ ਸਚਿ ਰਾਤੇ ਸਚੇ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sach dhiaain se sach raate sache sach samaavaniaa ||1|| rahaau ||सचु धिआइनि से सचि राते सचे सचि समावणिआ ॥१॥ रहाउ ॥سچ دھآان سے سچ راتے سچے سچِ سماوݨآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਹ ਦੇਖਾ ਸਚੁ ਸਭਨੀ ਥਾਈ ॥jeh dhekhaa sach sabhanee thaiee ||जह देखा सचु सभनी थाई ॥جه دےکھا سچ سبھنیِ تھاای ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈ ॥gur parasaadhee ma(n)n vasaiee ||गुर परसादी मंनि वसाई ॥گُر پرسادیِ منّ وساای ۔۔

ਤਨੁ ਸਚਾ ਰਸਨਾ ਸਚਿ ਰਾਤੀ ਸਚੁ ਸੁਣਿ ਆਖਿ ਵਖਾਨਣਿਆ ॥੨॥tan sachaa rasanaa sach raatee sach sun aakh vakhaananiaa ||2||तनु सचा रसना सचि राती सचु सुणि आखि वखानणिआ ॥२॥تن سچا رسنا سچ راتیِ سچ سُݨ آکھ وکھانݨآ ۔۔۲۔۔