Ang 1188 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੧੮੮)

ਮਨੁ ਭੂਲਉ ਭਰਮਸਿ ਭਵਰ ਤਾਰ ॥man bhoolau bharamas bhavar taar ||मनु भूलउ भरमसि भवर तार ॥من بھُولا بھرمس بھور تار ۔۔

ਬਿਲ ਬਿਰਥੇ ਚਾਹੈ ਬਹੁ ਬਿਕਾਰ ॥bil birathe chaahai bahu bikaar ||बिल बिरथे चाहै बहु बिकार ॥بِل برتھے چاهَے بهُ بکار ۔۔

ਮੈਗਲ ਜਿਉ ਫਾਸਸਿ ਕਾਮਹਾਰ ॥maigal jiau faasas kaamahaar ||मैगल जिउ फाससि कामहार ॥مَےگل جا پھاسس کامهار ۔۔

ਕੜਿ ਬੰਧਨਿ ਬਾਧਿਓ ਸੀਸ ਮਾਰ ॥੨॥kaR ba(n)dhan baadhio sees maar ||2||कड़ि बंधनि बाधिओ सीस मार ॥२॥کڑ بںدھن بادھاو سیِس مار ۔۔۲۔۔

ਮਨੁ ਮੁਗਧੌ ਦਾਦਰੁ ਭਗਤਿਹੀਨੁ ॥man mugadhau dhaadhar bhagatiheen ||मनु मुगधौ दादरु भगतिहीनु ॥من مُگدھَو دادر بھگتهیٍن ۔۔

ਦਰਿ ਭ੍ਰਸਟ ਸਰਾਪੀ ਨਾਮ ਬੀਨੁ ॥dhar bhrasaT saraapee naam been ||दरि भ्रसट सरापी नाम बीनु ॥در بھرسٹ سراپیِ نام بیٍن ۔۔

ਤਾ ਕੈ ਜਾਤਿ ਨ ਪਾਤੀ ਨਾਮ ਲੀਨ ॥taa kai jaat na paatee naam leen ||ता कै जाति न पाती नाम लीन ॥تا کَے جات ن پاتیِ نام لیٍن ۔۔

ਸਭਿ ਦੂਖ ਸਖਾਈ ਗੁਣਹ ਬੀਨ ॥੩॥sabh dhookh sakhaiee guneh been ||3||सभि दूख सखाई गुणह बीन ॥३॥سبھ دُوکھ سکھاای گُݨه بیٍن ۔۔۳۔۔

ਮਨੁ ਚਲੈ ਨ ਜਾਈ ਠਾਕਿ ਰਾਖੁ ॥man chalai na jaiee Thaak raakh ||मनु चलै न जाई ठाकि राखु ॥من چلَے ن جاای ٹھاک راکھ ۔۔

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਰਸ ਰਾਤੇ ਪਤਿ ਨ ਸਾਖੁ ॥bin har ras raate pat na saakh ||बिनु हरि रस राते पति न साखु ॥بٍن هر رس راتے پتِ ن ساکھ ۔۔

ਤੂ ਆਪੇ ਸੁਰਤਾ ਆਪਿ ਰਾਖੁ ॥too aape surataa aap raakh ||तू आपे सुरता आपि राखु ॥تُو آپے سُرتا آپ راکھ ۔۔

ਧਰਿ ਧਾਰਣ ਦੇਖੈ ਜਾਣੈ ਆਪਿ ॥੪॥dhar dhaaran dhekhai jaanai aap ||4||धरि धारण देखै जाणै आपि ॥४॥دھر دھارݨ دےکھَے جاݨَے آپ ۔۔۴۔۔

ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਕਿਸੁ ਕਹਉ ਜਾਇ ॥aap bhulaae kis kahau jai ||आपि भुलाए किसु कहउ जाइ ॥آپ بھُلااے کس کها جاا ۔۔

ਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਬਿਰਥਾ ਕਹਉ ਮਾਇ ॥gur mele birathaa kahau mai ||गुरु मेले बिरथा कहउ माइ ॥گُر مےلے برتھا کها ماا ۔۔

ਅਵਗਣ ਛੋਡਉ ਗੁਣ ਕਮਾਇ ॥avagan chhoddau gun kamai ||अवगण छोडउ गुण कमाइ ॥اوگݨ چھوڈا گُݨ کماا ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਰਾਤਾ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੫॥gur sabadhee raataa sach samai ||5||गुर सबदी राता सचि समाइ ॥५॥گُر سبدیِ راتا سچ سماا ۔۔۵۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਮਤਿ ਊਤਮ ਹੋਇ ॥satigur miliaai mat uootam hoi ||सतिगुर मिलिऐ मति ऊतम होइ ॥ستگر ملِاَے متِ اُوتم هوا ۔۔

ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹਉਮੈ ਕਢੈ ਧੋਇ ॥man niramal haumai kaddai dhoi ||मनु निरमलु हउमै कढै धोइ ॥من نرمل هامَے کڈھَے دھوا ۔۔

ਸਦਾ ਮੁਕਤੁ ਬੰਧਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥sadhaa mukat ba(n)dh na sakai koi ||सदा मुकतु बंधि न सकै कोइ ॥سدا مُکت بںدھ ن سکَے کوا ۔۔

ਸਦਾ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੈ ਅਉਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥੬॥sadhaa naam vakhaanai aaur na koi ||6||सदा नामु वखाणै अउरु न कोइ ॥६॥سدا نام وکھاݨَے اار ن کوا ۔۔۶۔۔

ਮਨੁ ਹਰਿ ਕੈ ਭਾਣੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥man har kai bhaanai aavai jai ||मनु हरि कै भाणै आवै जाइ ॥من هر کَے بھاݨَے آوَے جاا ۔۔

ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੋ ਕਿਛੁ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥sabh meh eko kichh kahan na jai ||सभ महि एको किछु कहणु न जाइ ॥سبھ مهِ اےکو کچھ کهݨ ن جاا ۔۔

ਸਭੁ ਹੁਕਮੋ ਵਰਤੈ ਹੁਕਮਿ ਸਮਾਇ ॥sabh hukamo varatai hukam samai ||सभु हुकमो वरतै हुकमि समाइ ॥سبھ هُکمو ورتَے هُکم سماا ۔۔

ਦੂਖ ਸੂਖ ਸਭ ਤਿਸੁ ਰਜਾਇ ॥੭॥dhookh sookh sabh tis rajai ||7||दूख सूख सभ तिसु रजाइ ॥७॥دُوکھ سُوکھ سبھ تس رجاا ۔۔۷۔۔

ਤੂ ਅਭੁਲੁ ਨ ਭੂਲੌ ਕਦੇ ਨਾਹਿ ॥too abhul na bhoolau kadhe naeh ||तू अभुलु न भूलौ कदे नाहि ॥تُو ابھل ن بھُولَو کدے ناه ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਏ ਮਤਿ ਅਗਾਹਿ ॥gur sabadh sunaae mat agaeh ||गुर सबदु सुणाए मति अगाहि ॥گُر سبد سُݨااے مت اگاه ۔۔

ਤੂ ਮੋਟਉ ਠਾਕੁਰੁ ਸਬਦ ਮਾਹਿ ॥too moTau Thaakur sabadh maeh ||तू मोटउ ठाकुरु सबद माहि ॥تُو موٹا ٹھاکر سبد ماه ۔۔

ਮਨੁ ਨਾਨਕ ਮਾਨਿਆ ਸਚੁ ਸਲਾਹਿ ॥੮॥੨॥man naanak maaniaa sach salaeh ||8||2||मनु नानक मानिआ सचु सलाहि ॥८॥२॥من نانک مانآ سچ سلاه ۔۔۸۔۔۲۔۔

ਬਸੰਤੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥basa(n)t mahalaa pehilaa ||बसंतु महला १ ॥بسںت مهلا ۱ ۔۔

ਦਰਸਨ ਕੀ ਪਿਆਸ ਜਿਸੁ ਨਰ ਹੋਇ ॥dharasan kee piaas jis nar hoi ||दरसन की पिआस जिसु नर होइ ॥درسن کیِ پآس جس نر هوا ۔۔

ਏਕਤੁ ਰਾਚੈ ਪਰਹਰਿ ਦੋਇ ॥ekat raachai parahar dhoi ||एकतु राचै परहरि दोइ ॥اےکت راچَے پرهر دوا ۔۔

ਦੂਰਿ ਦਰਦੁ ਮਥਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਖਾਇ ॥dhoor dharadh math a(n)mrit khai ||दूरि दरदु मथि अंमृतु खाइ ॥دُور درد متھ اںمرت کھاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਏਕ ਸਮਾਇ ॥੧॥gurmukh boojhai ek samai ||1||गुरमुखि बूझै एक समाइ ॥१॥گُرمکھ بُوجھَے اےک سماا ۔۔۱۔۔

ਤੇਰੇ ਦਰਸਨ ਕਉ ਕੇਤੀ ਬਿਲਲਾਇ ॥tere dharasan kau ketee bilalai ||तेरे दरसन कउ केती बिललाइ ॥تےرے درسن کا کےتیِ بللاا ۔۔

ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਚੀਨਸਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥viralaa ko cheenas gur sabadh milai ||1|| rahaau ||विरला को चीनसि गुर सबदि मिलाइ ॥१॥ रहाउ ॥وِرلا کو چیٍنس گُر سبد ملاا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਬੇਦ ਵਖਾਣਿ ਕਹਹਿ ਇਕੁ ਕਹੀਐ ॥bedh vakhaan kaheh ik kaheeaai ||बेद वखाणि कहहि इकु कहीऐ ॥بےد وکھاݨ کههِ اک کهیِاَے ۔۔

ਓਹੁ ਬੇਅੰਤੁ ਅੰਤੁ ਕਿਨਿ ਲਹੀਐ ॥oh bea(n)t a(n)t kin laheeaai ||ओहु बेअंतु अंतु किनि लहीऐ ॥اوهُ بےاںت اںت کن لهیِاَے ۔۔

ਏਕੋ ਕਰਤਾ ਜਿਨਿ ਜਗੁ ਕੀਆ ॥eko karataa jin jag keeaa ||एको करता जिनि जगु कीआ ॥اےکو کرتا جن جگ کیِآ ۔۔

ਬਾਝੁ ਕਲਾ ਧਰਿ ਗਗਨੁ ਧਰੀਆ ॥੨॥baajh kalaa dhar gagan dhareeaa ||2||बाझु कला धरि गगनु धरीआ ॥२॥باجھ کلا دھر گگن دھریِآ ۔۔۲۔۔

ਏਕੋ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਧੁਨਿ ਬਾਣੀ ॥eko giaan dhiaan dhun baanee ||एको गिआनु धिआनु धुनि बाणी ॥اےکو گآن دھآن دھُن باݨیِ ۔۔

ਏਕੁ ਨਿਰਾਲਮੁ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥ek niraalam akath kahaanee ||एकु निरालमु अकथ कहाणी ॥اےک نرالم اکتھ کهاݨیِ ۔۔

ਏਕੋ ਸਬਦੁ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥eko sabadh sachaa neesaan ||एको सबदु सचा नीसाणु ॥اےکو سبد سچا نیِساݨ ۔۔

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਜਾਣੈ ਜਾਣੁ ॥੩॥poore gur te jaanai jaan ||3||पूरे गुर ते जाणै जाणु ॥३॥پُورے گُر تے جاݨَے جاݨ ۔۔۳۔۔

ਏਕੋ ਧਰਮੁ ਦ੍ਰਿੜੈ ਸਚੁ ਕੋਈ ॥eko dharam dhiraRai sach koiee ||एको धरमु दृड़ै सचु कोई ॥اےکو دھرم درڑَے سچ کوای ۔۔

ਗੁਰਮਤਿ ਪੂਰਾ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਸੋਈ ॥gurmat pooraa jug jug soiee ||गुरमति पूरा जुगि जुगि सोई ॥گُرمت پُورا جُگ جُگ سوای ۔۔

ਅਨਹਦਿ ਰਾਤਾ ਏਕ ਲਿਵ ਤਾਰ ॥anahadh raataa ek liv taar ||अनहदि राता एक लिव तार ॥انهد راتا اےک لو تار ۔۔

ਓਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਵੈ ਅਲਖ ਅਪਾਰ ॥੪॥oh gurmukh paavai alakh apaar ||4||ओहु गुरमुखि पावै अलख अपार ॥४॥اوهُ گُرمکھ پاوَے الکھ اپار ۔۔۴۔۔

ਏਕੋ ਤਖਤੁ ਏਕੋ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ॥eko takhat eko paatisaahu ||एको तखतु एको पातिसाहु ॥اےکو تکھت اےکو پاتساهُ ۔۔

ਸਰਬੀ ਥਾਈ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ॥sarabee thaiee veparavaahu ||सरबी थाई वेपरवाहु ॥سربیِ تھاای وےپرواهُ ۔۔

ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਸਾਰੁ ॥tis kaa keeaa tirabhavan saar ||तिस का कीआ तृभवण सारु ॥تِس کا کیِآ تربھوݨ سار ۔۔

ਓਹੁ ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਏਕੰਕਾਰੁ ॥੫॥oh agam agochar eka(n)kaar ||5||ओहु अगमु अगोचरु एकंकारु ॥५॥اوهُ اگم اگوچر اےکںکار ۔۔۵۔۔

ਏਕਾ ਮੂਰਤਿ ਸਾਚਾ ਨਾਉ ॥ekaa moorat saachaa naau ||एका मूरति साचा नाउ ॥اےکا مُورت ساچا ناا ۔۔

ਤਿਥੈ ਨਿਬੜੈ ਸਾਚੁ ਨਿਆਉ ॥tithai nibaRai saach niaau ||तिथै निबड़ै साचु निआउ ॥تِتھَے نبڑَے ساچ نآا ۔۔

ਸਾਚੀ ਕਰਣੀ ਪਤਿ ਪਰਵਾਣੁ ॥saachee karanee pat paravaan ||साची करणी पति परवाणु ॥ساچیِ کرݨیِ پت پرواݨ ۔۔

ਸਾਚੀ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ਮਾਣੁ ॥੬॥saachee dharageh paavai maan ||6||साची दरगह पावै माणु ॥६॥ساچیِ درگه پاوَے ماݨ ۔۔۶۔۔

ਏਕਾ ਭਗਤਿ ਏਕੋ ਹੈ ਭਾਉ ॥ekaa bhagat eko hai bhaau ||एका भगति एको है भाउ ॥اےکا بھگت اےکو هَے بھاا ۔۔

ਬਿਨੁ ਭੈ ਭਗਤੀ ਆਵਉ ਜਾਉ ॥bin bhai bhagatee aavau jaau ||बिनु भै भगती आवउ जाउ ॥بٍن بھَے بھگتیِ آوا جاا ۔۔

ਗੁਰ ਤੇ ਸਮਝਿ ਰਹੈ ਮਿਹਮਾਣੁ ॥gur te samajh rahai mihamaan ||गुर ते समझि रहै मिहमाणु ॥گُر تے سمجھ رهَے مهماݨ ۔۔