Ang 117 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੧੭)

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਮਨੁ ਮਾਰੈ ਅਪੁਨਾ ਮੁਕਤੀ ਕਾ ਦਰੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੩॥sabadh marai man maarai apunaa mukatee kaa dhar paavaniaa ||3||सबदि मरै मनु मारै अपुना मुकती का दरु पावणिआ ॥३॥سبد مرَے من مارَے اپنا مُکتیِ کا در پاوݨآ ۔۔۳۔۔

ਕਿਲਵਿਖ ਕਾਟੈ ਕ੍ਰੋਧੁ ਨਿਵਾਰੇ ॥kilavikh kaaTai karodh nivaare ||किलविख काटै क्रोधु निवारे ॥کِلوکھ کاٹَے ک®ودھ نوارے ۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਖੈ ਉਰ ਧਾਰੇ ॥gur kaa sabadh rakhai ur dhaare ||गुर का सबदु रखै उर धारे ॥گُر کا سبد رکھَے اُر دھارے ۔۔

ਸਚਿ ਰਤੇ ਸਦਾ ਬੈਰਾਗੀ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਮਿਲਾਵਣਿਆ ॥੪॥sach rate sadhaa bairaagee haumai maar milaavaniaa ||4||सचि रते सदा बैरागी हउमै मारि मिलावणिआ ॥४॥سچ رتے سدا بَےراگیِ هامَے مار ملاوݨآ ۔۔۴۔۔

ਅੰਤਰਿ ਰਤਨੁ ਮਿਲੈ ਮਿਲਾਇਆ ॥a(n)tar ratan milai milaiaa ||अंतरि रतनु मिलै मिलाइआ ॥اںتر رتن ملَے ملاایا ۔۔

ਤ੍ਰਿਬਿਧਿ ਮਨਸਾ ਤ੍ਰਿਬਿਧਿ ਮਾਇਆ ॥tirabidh manasaa tirabidh maiaa ||तृबिधि मनसा तृबिधि माइआ ॥تِربدھ منسا تربدھ ماایا ۔۔

ਪੜਿ ਪੜਿ ਪੰਡਿਤ ਮੋਨੀ ਥਕੇ ਚਉਥੇ ਪਦ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਪਾਵਣਿਆ ॥੫॥paR paR pa(n)ddit monee thake chauthe padh kee saar na paavaniaa ||5||पड़ि पड़ि पंडित मोनी थके चउथे पद की सार न पावणिआ ॥५॥پڑ پڑِ پںڈت مونیِ تھکے چاتھے پد کیِ سار ن پاوݨآ ۔۔۵۔۔

ਆਪੇ ਰੰਗੇ ਰੰਗੁ ਚੜਾਏ ॥aape ra(n)ge ra(n)g chaRaae ||आपे रंगे रंगु चड़ाए ॥آپے رںگے رںگ چڑااے ۔۔

ਸੇ ਜਨ ਰਾਤੇ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਰੰਗਾਏ ॥se jan raate gur sabadh ra(n)gaae ||से जन राते गुर सबदि रंगाए ॥سے جن راتے گُر سبد رںگااے ۔۔

ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਚੜਿਆ ਅਤਿ ਅਪਾਰਾ ਹਰਿ ਰਸਿ ਰਸਿ ਗੁਣ ਗਾਵਣਿਆ ॥੬॥har ra(n)g chaRiaa at apaaraa har ras ras gun gaavaniaa ||6||हरि रंगु चड़िआ अति अपारा हरि रसि रसि गुण गावणिआ ॥६॥هر رںگ چڑِآ اتِ اپارا هرِ رسِ رسِ گُݨ گاوݨآ ۔۔۶۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਸਚੁ ਸੰਜਮੁ ਸੋਈ ॥gurmukh ridh sidh sach sa(n)jam soiee ||गुरमुखि रिधि सिधि सचु संजमु सोई ॥گُرمکھ ردھ سدھِ سچ سںجم سوای ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਨਾਮਿ ਮੁਕਤਿ ਹੋਈ ॥gurmukh giaan naam mukat hoiee ||गुरमुखि गिआनु नामि मुकति होई ॥گُرمکھ گآن نام مُکت هوای ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਾਰ ਸਚੁ ਕਮਾਵਹਿ ਸਚੇ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੭॥gurmukh kaar sach kamaaveh sache sach samaavaniaa ||7||गुरमुखि कार सचु कमावहि सचे सचि समावणिआ ॥७॥گُرمکھ کار سچ کماوه سچے سچ سماوݨآ ۔۔۷۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਥਾਪੇ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪੇ ॥gurmukh thaape thaap uthaape ||गुरमुखि थापे थापि उथापे ॥گُرمکھ تھاپے تھاپ اُتھاپے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਤਿ ਪਤਿ ਸਭੁ ਆਪੇ ॥gurmukh jaat pat sabh aape ||गुरमुखि जाति पति सभु आपे ॥گُرمکھ جات پت سبھ آپے ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ਨਾਮੇ ਨਾਮਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੮॥੧੨॥੧੩॥naanak gurmukh naam dhiaae naame naam samaavaniaa ||8||12||13||नानक गुरमुखि नामु धिआए नामे नामि समावणिआ ॥८॥१२॥१३॥نانک گُرمکھ نام دھآاے نامے نام سماوݨآ ۔۔۸۔۔۱۲۔۔۱۳۔۔

ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੩ ॥maajh mahalaa teejaa ||माझ महला ३ ॥ماجھ مهلا ۳ ۔۔

ਉਤਪਤਿ ਪਰਲਉ ਸਬਦੇ ਹੋਵੈ ॥autapat paralau sabadhe hovai ||उतपति परलउ सबदे होवै ॥اُتپت پرلا سبدے هووَے ۔۔

ਸਬਦੇ ਹੀ ਫਿਰਿ ਓਪਤਿ ਹੋਵੈ ॥sabadhe hee fir opat hovai ||सबदे ही फिरि ओपति होवै ॥سبدے هیِ پھر اوپت هووَے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਰਤੈ ਸਭੁ ਆਪੇ ਸਚਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਪਾਇ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੧॥gurmukh varatai sabh aape sachaa gurmukh upai samaavaniaa ||1||गुरमुखि वरतै सभु आपे सचा गुरमुखि उपाइ समावणिआ ॥१॥گُرمکھ ورتَے سبھ آپے سچا گُرمکھ اُپاا سماوݨآ ۔۔۱۔۔

ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿ ਵਸਾਵਣਿਆ ॥hau vaaree jeeau vaaree gur pooraa ma(n)n vasaavaniaa ||हउ वारी जीउ वारी गुरु पूरा मंनि वसावणिआ ॥ها واریِ جیِا واریِ گُر پُورا منّ وساوݨآ ۔۔

ਗੁਰ ਤੇ ਸਾਤਿ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਗੁਣ ਕਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gur te saat bhagat kare dhin raatee gun keh gunee samaavaniaa ||1|| rahaau ||गुर ते साति भगति करे दिनु राती गुण कहि गुणी समावणिआ ॥१॥ रहाउ ॥گُر تے سات بھگت کرے دن راتیِ گُݨ کهِ گُݨیِ سماوݨآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਰਤੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਣੀ ॥gurmukh dharatee gurmukh paanee ||गुरमुखि धरती गुरमुखि पाणी ॥گُرمکھ دھرتیِ گُرمکھ پاݨیِ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਵਣੁ ਬੈਸੰਤਰੁ ਖੇਲੈ ਵਿਡਾਣੀ ॥gurmukh pavan baisa(n)tar khelai viddaanee ||गुरमुखि पवणु बैसंतरु खेलै विडाणी ॥گُرمکھ پوݨ بَےسںتر کھےلَے وڈاݨیِ ۔۔

ਸੋ ਨਿਗੁਰਾ ਜੋ ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਨਿਗੁਰੇ ਆਵਣ ਜਾਵਣਿਆ ॥੨॥so niguraa jo mar mar ja(n)mai nigure aavan jaavaniaa ||2||सो निगुरा जो मरि मरि जंमै निगुरे आवण जावणिआ ॥२॥سو نگرا جو مر مرِ جںمَے نگرے آوݨ جاوݨآ ۔۔۲۔۔

ਤਿਨਿ ਕਰਤੈ ਇਕੁ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥tin karatai ik khel rachaiaa ||तिनि करतै इकु खेलु रचाइआ ॥تٍن کرتَے اک کھےل رچاایا ۔۔

ਕਾਇਆ ਸਰੀਰੈ ਵਿਚਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਪਾਇਆ ॥kaiaa sareerai vich sabh kichh paiaa ||काइआ सरीरै विचि सभु किछु पाइआ ॥کااآ سریِرَے وچ سبھ کچھ پاایا ۔۔

ਸਬਦਿ ਭੇਦਿ ਕੋਈ ਮਹਲੁ ਪਾਏ ਮਹਲੇ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਵਣਿਆ ॥੩॥sabadh bhedh koiee mahal paae mahale mahal bulaavaniaa ||3||सबदि भेदि कोई महलु पाए महले महलि बुलावणिआ ॥३॥سبد بھےد کوای مهل پااے مهلے مهل بُلاوݨآ ۔۔۳۔۔

ਸਚਾ ਸਾਹੁ ਸਚੇ ਵਣਜਾਰੇ ॥sachaa saahu sache vanajaare ||सचा साहु सचे वणजारे ॥سچا ساهُ سچے وݨجارے ۔۔

ਸਚੁ ਵਣੰਜਹਿ ਗੁਰ ਹੇਤਿ ਅਪਾਰੇ ॥sach vana(n)jeh gur het apaare ||सचु वणंजहि गुर हेति अपारे ॥سچ وݨںجه گُر هےت اپارے ۔۔

ਸਚੁ ਵਿਹਾਝਹਿ ਸਚੁ ਕਮਾਵਹਿ ਸਚੋ ਸਚੁ ਕਮਾਵਣਿਆ ॥੪॥sach vihaajheh sach kamaaveh sacho sach kamaavaniaa ||4||सचु विहाझहि सचु कमावहि सचो सचु कमावणिआ ॥४॥سچ وهاجھه سچ کماوه سچو سچ کماوݨآ ۔۔۴۔۔

ਬਿਨੁ ਰਾਸੀ ਕੋ ਵਥੁ ਕਿਉ ਪਾਏ ॥bin raasee ko vath kiau paae ||बिनु रासी को वथु किउ पाए ॥بٍن راسیِ کو وتھ کا پااے ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਭੂਲੇ ਲੋਕ ਸਬਾਏ ॥manmukh bhoole lok sabaae ||मनमुख भूले लोक सबाए ॥منمکھ بھُولے لوک سبااے ۔۔

ਬਿਨੁ ਰਾਸੀ ਸਭ ਖਾਲੀ ਚਲੇ ਖਾਲੀ ਜਾਇ ਦੁਖੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੫॥bin raasee sabh khaalee chale khaalee jai dhukh paavaniaa ||5||बिनु रासी सभ खाली चले खाली जाइ दुखु पावणिआ ॥५॥بٍن راسیِ سبھ کھالیِ چلے کھالیِ جاا دُکھ پاوݨآ ۔۔۵۔۔

ਇਕਿ ਸਚੁ ਵਣੰਜਹਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਪਿਆਰੇ ॥eik sach vana(n)jeh gur sabadh piaare ||इकि सचु वणंजहि गुर सबदि पिआरे ॥ِاک سچ وݨںجه گُر سبد پآرے ۔۔

ਆਪਿ ਤਰਹਿ ਸਗਲੇ ਕੁਲ ਤਾਰੇ ॥aap tareh sagale kul taare ||आपि तरहि सगले कुल तारे ॥آپ تره سگلے کُل تارے ۔۔

ਆਏ ਸੇ ਪਰਵਾਣੁ ਹੋਏ ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੬॥aae se paravaan hoe mil preetam sukh paavaniaa ||6||आए से परवाणु होए मिलि प्रीतम सुखु पावणिआ ॥६॥آاے سے پرواݨ هواے مل پریِتم سُکھ پاوݨآ ۔۔۶۔۔

ਅੰਤਰਿ ਵਸਤੁ ਮੂੜਾ ਬਾਹਰੁ ਭਾਲੇ ॥a(n)tar vasat mooRaa baahar bhaale ||अंतरि वसतु मूड़ा बाहरु भाले ॥اںتر وست مُوڑا باهر بھالے ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਅੰਧੇ ਫਿਰਹਿ ਬੇਤਾਲੇ ॥manmukh a(n)dhe fireh betaale ||मनमुख अंधे फिरहि बेताले ॥منمکھ اںدھے پھره بےتالے ۔۔

ਜਿਥੈ ਵਥੁ ਹੋਵੈ ਤਿਥਹੁ ਕੋਇ ਨ ਪਾਵੈ ਮਨਮੁਖ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਵਣਿਆ ॥੭॥jithai vath hovai tithahu koi na paavai manmukh bharam bhulaavaniaa ||7||जिथै वथु होवै तिथहु कोइ न पावै मनमुख भरमि भुलावणिआ ॥७॥جِتھَے وتھ هووَے تتھهُ کوا ن پاوَے منمکھ بھرم بھُلاوݨآ ۔۔۷۔۔

ਆਪੇ ਦੇਵੈ ਸਬਦਿ ਬੁਲਾਏ ॥aape dhevai sabadh bulaae ||आपे देवै सबदि बुलाए ॥آپے دےوَے سبد بُلااے ۔۔

ਮਹਲੀ ਮਹਲਿ ਸਹਜ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥mahalee mahal sahaj sukh paae ||महली महलि सहज सुखु पाए ॥مهلیِ مهل سهج سُکھ پااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ਆਪੇ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਧਿਆਵਣਿਆ ॥੮॥੧੩॥੧੪॥naanak naam milai vaddiaaiee aape sun sun dhiaavaniaa ||8||13||14||नानक नामि मिलै वडिआई आपे सुणि सुणि धिआवणिआ ॥८॥१३॥१४॥نانک نام ملَے وڈآای آپے سُݨ سُݨ دھآوݨآ ۔۔۸۔۔۱۳۔۔۱۴۔۔

ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੩ ॥maajh mahalaa teejaa ||माझ महला ३ ॥ماجھ مهلا ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚੀ ਸਿਖ ਸੁਣਾਈ ॥satigur saachee sikh sunaiee ||सतिगुर साची सिख सुणाई ॥ستگر ساچیِ سکھ سُݨاای ۔۔