Ang 1154 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੧੫੪)

ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੨bhairau mahalaa teejaa ghar doojaaभैरउ महला ३ घरु २بھَےرا مهلا ۳ گھر ۲

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਤਿਨਿ ਕਰਤੈ ਇਕੁ ਚਲਤੁ ਉਪਾਇਆ ॥tin karatai ik chalat upaiaa ||तिनि करतै इकु चलतु उपाइआ ॥تٍن کرتَے اک چلت اُپاایا ۔۔

ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥anahadh baanee sabadh sunaiaa ||अनहद बाणी सबदु सुणाइआ ॥انهد باݨیِ سبد سُݨاایا ۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਭੂਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝਾਇਆ ॥manmukh bhoole gurmukh bujhaiaa ||मनमुखि भूले गुरमुखि बुझाइआ ॥منمکھ بھُولے گُرمکھ بُجھاایا ۔۔

ਕਾਰਣੁ ਕਰਤਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ॥੧॥kaaran karataa karadhaa aaiaa ||1||कारणु करता करदा आइआ ॥१॥کارݨ کرتا کردا آایا ۔۔۱۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਮੇਰੈ ਅੰਤਰਿ ਧਿਆਨੁ ॥gur kaa sabadh merai a(n)tar dhiaan ||गुर का सबदु मेरै अंतरि धिआनु ॥گُر کا سبد مےرَے اںتر دھآن ۔۔

ਹਉ ਕਬਹੁ ਨ ਛੋਡਉ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥hau kabahu na chhoddau har kaa naam ||1|| rahaau ||हउ कबहु न छोडउ हरि का नामु ॥१॥ रहाउ ॥ها کبهُ ن چھوڈا هر کا نام ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦੁ ਪੜਣ ਪਠਾਇਆ ॥pitaa prahalaadh paRan paThaiaa ||पिता प्रहलादु पड़ण पठाइआ ॥پِتا پرهلاد پڑݨ پٹھاایا ۔۔

ਲੈ ਪਾਟੀ ਪਾਧੇ ਕੈ ਆਇਆ ॥lai paaTee paadhe kai aaiaa ||लै पाटी पाधे कै आइआ ॥لَے پاٹیِ پادھے کَے آاآ ۔۔

ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਹ ਪੜਉ ਅਚਾਰ ॥naam binaa neh paRau achaar ||नाम बिना नह पड़उ अचार ॥نام بنا نه پڑا اچار ۔۔

ਮੇਰੀ ਪਟੀਆ ਲਿਖਿ ਦੇਹੁ ਗੋਬਿੰਦ ਮੁਰਾਰਿ ॥੨॥meree paTeeaa likh dheh gobi(n)dh muraar ||2||मेरी पटीआ लिखि देहु गोबिंद मुरारि ॥२॥مےریِ پٹیِآ لکھ دےهُ گوبںد مُرار ۔۔۲۔۔

ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਿਉ ਕਹਿਆ ਮਾਇ ॥putr prahilaadh siau kahiaa mai ||पुत्र प्रहिलाद सिउ कहिआ माइ ॥پُتر پرهلاد سا کهِآ ماا ۔۔

ਪਰਵਿਰਤਿ ਨ ਪੜਹੁ ਰਹੀ ਸਮਝਾਇ ॥paravirat na paRahu rahee samajhai ||परविरति न पड़हु रही समझाइ ॥پرورت ن پڑهُ رهیِ سمجھاا ۔۔

ਨਿਰਭਉ ਦਾਤਾ ਹਰਿ ਜੀਉ ਮੇਰੈ ਨਾਲਿ ॥nirabhau dhaataa har jeeau merai naal ||निरभउ दाता हरि जीउ मेरै नालि ॥نِربھا داتا هر جیِا مےرَے نال ۔۔

ਜੇ ਹਰਿ ਛੋਡਉ ਤਉ ਕੁਲਿ ਲਾਗੈ ਗਾਲਿ ॥੩॥je har chhoddau tau kul laagai gaal ||3||जे हरि छोडउ तउ कुलि लागै गालि ॥३॥جے هر چھوڈا تا کُل لاگَے گال ۔۔۳۔۔

ਪ੍ਰਹਲਾਦਿ ਸਭਿ ਚਾਟੜੇ ਵਿਗਾਰੇ ॥prahalaadh sabh chaaTaRe vigaare ||प्रहलादि सभि चाटड़े विगारे ॥پرهلاد سبھ چاٹڑے وگارے ۔۔

ਹਮਾਰਾ ਕਹਿਆ ਨ ਸੁਣੈ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਸਵਾਰੇ ॥hamaaraa kahiaa na sunai aapane kaaraj savaare ||हमारा कहिआ न सुणै आपणे कारज सवारे ॥همارا کهِآ ن سُݨَے آپݨے کارج سوارے ۔۔

ਸਭ ਨਗਰੀ ਮਹਿ ਭਗਤਿ ਦ੍ਰਿੜਾਈ ॥sabh nagaree meh bhagat dhiraRaiee ||सभ नगरी महि भगति दृड़ाई ॥سبھ نگریِ مهِ بھگت درڑاای ۔۔

ਦੁਸਟ ਸਭਾ ਕਾ ਕਿਛੁ ਨ ਵਸਾਈ ॥੪॥dhusaT sabhaa kaa kichh na vasaiee ||4||दुसट सभा का किछु न वसाई ॥४॥دُسٹ سبھا کا کچھ ن وساای ۔۔۴۔۔

ਸੰਡੈ ਮਰਕੈ ਕੀਈ ਪੂਕਾਰ ॥sa(n)ddai marakai keeiee pookaar ||संडै मरकै कीई पूकार ॥سںڈَے مرکَے کیِای پُوکار ۔۔

ਸਭੇ ਦੈਤ ਰਹੇ ਝਖ ਮਾਰਿ ॥sabhe dhait rahe jhakh maar ||सभे दैत रहे झख मारि ॥سبھے دَےت رهے جھکھ مار ۔۔

ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੀ ਪਤਿ ਰਾਖੈ ਸੋਈ ॥bhagat janaa kee pat raakhai soiee ||भगत जना की पति राखै सोई ॥بھگت جنا کیِ پت راکھَے سوای ۔۔

ਕੀਤੇ ਕੈ ਕਹਿਐ ਕਿਆ ਹੋਈ ॥੫॥keete kai kahiaai kiaa hoiee ||5||कीते कै कहिऐ किआ होई ॥५॥کیِتے کَے کهِاَے کآ هوای ۔۔۵۔۔

ਕਿਰਤ ਸੰਜੋਗੀ ਦੈਤਿ ਰਾਜੁ ਚਲਾਇਆ ॥kirat sa(n)jogee dhait raaj chalaiaa ||किरत संजोगी दैति राजु चलाइआ ॥کِرت سںجوگیِ دَےت راج چلاایا ۔۔

ਹਰਿ ਨ ਬੂਝੈ ਤਿਨਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥har na boojhai tin aap bhulaiaa ||हरि न बूझै तिनि आपि भुलाइआ ॥هر ن بُوجھَے تنِ آپ بھُلاایا ۔۔

ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਸਿਉ ਵਾਦੁ ਰਚਾਇਆ ॥putr prahalaadh siau vaadh rachaiaa ||पुत्र प्रहलाद सिउ वादु रचाइआ ॥پُتر پرهلاد سا واد رچاایا ۔۔

ਅੰਧਾ ਨ ਬੂਝੈ ਕਾਲੁ ਨੇੜੈ ਆਇਆ ॥੬॥a(n)dhaa na boojhai kaal neRai aaiaa ||6||अंधा न बूझै कालु नेड़ै आइआ ॥६॥اںدھا ن بُوجھَے کال نےڑَے آایا ۔۔۶۔۔

ਪ੍ਰਹਲਾਦੁ ਕੋਠੇ ਵਿਚਿ ਰਾਖਿਆ ਬਾਰਿ ਦੀਆ ਤਾਲਾ ॥prahalaadh koThe vich raakhiaa baar dheeaa taalaa ||प्रहलादु कोठे विचि राखिआ बारि दीआ ताला ॥پرهلاد کوٹھے وچ راکھآ بار دیِآ تالا ۔۔

ਨਿਰਭਉ ਬਾਲਕੁ ਮੂਲਿ ਨ ਡਰਈ ਮੇਰੈ ਅੰਤਰਿ ਗੁਰ ਗੋਪਾਲਾ ॥nirabhau baalak mool na ddariee merai a(n)tar gur gopaalaa ||निरभउ बालकु मूलि न डरई मेरै अंतरि गुर गोपाला ॥نِربھا بالک مُول ن ڈرای مےرَے اںتر گُر گوپالا ۔۔

ਕੀਤਾ ਹੋਵੈ ਸਰੀਕੀ ਕਰੈ ਅਨਹੋਦਾ ਨਾਉ ਧਰਾਇਆ ॥keetaa hovai sareekee karai anahodhaa naau dharaiaa ||कीता होवै सरीकी करै अनहोदा नाउ धराइआ ॥کیِتا هووَے سریِکیِ کرَے انهودا ناا دھراایا ۔۔

ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋੁ ਆਇ ਪਹੁਤਾ ਜਨ ਸਿਉ ਵਾਦੁ ਰਚਾਇਆ ॥੭॥jo dhur likhiaa suo aai pahutaa jan siau vaadh rachaiaa ||7||जो धुरि लिखिआ सुो आइ पहुता जन सिउ वादु रचाइआ ॥७॥جو دھُر لکھآ سُو آا پهُتا جن سا واد رچاایا ۔۔۷۔۔

ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਸਿਉ ਗੁਰਜ ਉਠਾਈ ॥pitaa prahalaadh siau guraj uThaiee ||पिता प्रहलाद सिउ गुरज उठाई ॥پِتا پرهلاد سا گُرج اُٹھاای ۔۔

ਕਹਾਂ ਤੁਮੑਾਰਾ ਜਗਦੀਸ ਗੁਸਾਈ ॥kahaa(n) tum(h)aaraa jagadhees gusaiee ||कहाँ तुम्मारा जगदीस गुसाई ॥کهاں تُمھارا جگدیِس گُساای ۔۔

ਜਗਜੀਵਨੁ ਦਾਤਾ ਅੰਤਿ ਸਖਾਈ ॥jagajeevan dhaataa a(n)t sakhaiee ||जगजीवनु दाता अंति सखाई ॥جگجیِون داتا اںت سکھاای ۔۔

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥੮॥jeh dhekhaa teh rahiaa samaiee ||8||जह देखा तह रहिआ समाई ॥८॥جه دےکھا ته رهِآ سماای ۔۔۸۔۔

ਥੰਮੑੁ ਉਪਾੜਿ ਹਰਿ ਆਪੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥tha(n)m(h) upaaR har aap dhikhaiaa ||थंम्मु उपाड़ि हरि आपु दिखाइआ ॥تھںمھü اُپاڑ هر آپ دکھاایا ۔۔

ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤੁ ਮਾਰਿ ਪਚਾਇਆ ॥aha(n)kaaree dhait maar pachaiaa ||अहंकारी दैतु मारि पचाइआ ॥اهںکاریِ دَےت مار پچاایا ۔۔

ਭਗਤਾ ਮਨਿ ਆਨੰਦੁ ਵਜੀ ਵਧਾਈ ॥bhagataa man aana(n)dh vajee vadhaiee ||भगता मनि आनंदु वजी वधाई ॥بھگتا من آنµد وجیِ ودھاای ۔۔

ਅਪਨੇ ਸੇਵਕ ਕਉ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ॥੯॥apane sevak kau dhe vaddiaaiee ||9||अपने सेवक कउ दे वडिआई ॥९॥اپنے سےوک کا دے وڈآای ۔۔۹۔۔

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਮੋਹੁ ਉਪਾਇਆ ॥ja(n)man maranaa moh upaiaa ||जंमणु मरणा मोहु उपाइआ ॥جںمݨ مرݨا موهُ اُپاایا ۔۔

ਆਵਣੁ ਜਾਣਾ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥aavan jaanaa karatai likh paiaa ||आवणु जाणा करतै लिखि पाइआ ॥آوݨ جاݨا کرتَے لکھ پاایا ۔۔

ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਕੈ ਕਾਰਜਿ ਹਰਿ ਆਪੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥prahalaadh kai kaaraj har aap dhikhaiaa ||प्रहलाद कै कारजि हरि आपु दिखाइआ ॥پرهلاد کَے کارج هر آپ دکھاایا ۔۔

ਭਗਤਾ ਕਾ ਬੋਲੁ ਆਗੈ ਆਇਆ ॥੧੦॥bhagataa kaa bol aagai aaiaa ||10||भगता का बोलु आगै आइआ ॥१०॥بھگتا کا بول آگَے آایا ۔۔۱۰۔۔

ਦੇਵ ਕੁਲੀ ਲਖਿਮੀ ਕਉ ਕਰਹਿ ਜੈਕਾਰੁ ॥dhev kulee lakhimee kau kareh jaikaar ||देव कुली लखिमी कउ करहि जैकारु ॥دےو کُلیِ لکھمیِ کا کره جَےکار ۔۔

ਮਾਤਾ ਨਰਸਿੰਘ ਕਾ ਰੂਪੁ ਨਿਵਾਰੁ ॥maataa narasi(n)gh kaa roop nivaar ||माता नरसिंघ का रूपु निवारु ॥ماتا نرسںگھ کا رُوپ نوار ۔۔

ਲਖਿਮੀ ਭਉ ਕਰੈ ਨ ਸਾਕੈ ਜਾਇ ॥lakhimee bhau karai na saakai jai ||लखिमी भउ करै न साकै जाइ ॥لکھمیِ بھا کرَے ن ساکَے جاا ۔۔