Ang 1141 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੧੪੧)

ਰੋਗ ਬੰਧ ਰਹਨੁ ਰਤੀ ਨ ਪਾਵੈ ॥rog ba(n)dh rahan ratee na paavai ||रोग बंध रहनु रती न पावै ॥روگ بںدھ رهن رتیِ ن پاوَے ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਰੋਗੁ ਕਤਹਿ ਨ ਜਾਵੈ ॥੩॥bin satigur rog kateh na jaavai ||3||बिनु सतिगुर रोगु कतहि न जावै ॥३॥بٍن ستگر روگ کته ن جاوَے ۔۔۳۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮਿ ਜਿਸੁ ਕੀਨੀ ਦਇਆ ॥paarabraham jis keenee dhiaa ||पारब्रहमि जिसु कीनी दइआ ॥پاربرهم جس کیٍنیِ دایا ۔۔

ਬਾਹ ਪਕੜਿ ਰੋਗਹੁ ਕਢਿ ਲਇਆ ॥baeh pakaR rogahu kadd liaa ||बाह पकड़ि रोगहु कढि लइआ ॥باه پکڑ روگهُ کڈھ لایا ۔۔

ਤੂਟੇ ਬੰਧਨ ਸਾਧਸੰਗੁ ਪਾਇਆ ॥tooTe ba(n)dhan saadhasa(n)g paiaa ||तूटे बंधन साधसंगु पाइआ ॥تُوٹے بںدھن سادھسںگ پاایا ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਗੁਰਿ ਰੋਗੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥੪॥੭॥੨੦॥kahu naanak gur rog miTaiaa ||4||7||20||कहु नानक गुरि रोगु मिटाइआ ॥४॥७॥२०॥کهُ نانک گُر روگ مٹاایا ۔۔۴۔۔۷۔۔۲۰۔۔

ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥bhairau mahalaa panjavaa ||भैरउ महला ५ ॥بھَےرا مهلا ۵ ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਮਹਾ ਅਨੰਦ ॥cheet aavai taa(n) mahaa ana(n)dh ||चीति आवै ताँ महा अनंद ॥چیِت آوَے تاں مها انµد ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਭਿ ਦੁਖ ਭੰਜ ॥cheet aavai taa(n) sabh dhukh bha(n)j ||चीति आवै ताँ सभि दुख भंज ॥چیِت آوَے تاں سبھ دُکھ بھںج ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਰਧਾ ਪੂਰੀ ॥cheet aavai taa(n) saradhaa pooree ||चीति आवै ताँ सरधा पूरी ॥چیِت آوَے تاں سردھا پُوریِ ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਕਬਹਿ ਨ ਝੂਰੀ ॥੧॥cheet aavai taa(n) kabeh na jhooree ||1||चीति आवै ताँ कबहि न झूरी ॥१॥چیِت آوَے تاں کبه ن جھُوریِ ۔۔۱۔۔

ਅੰਤਰਿ ਰਾਮ ਰਾਇ ਪ੍ਰਗਟੇ ਆਇ ॥a(n)tar raam rai pragaTe aai ||अंतरि राम राइ प्रगटे आइ ॥اںتر رام راا پرگٹے آا ۔۔

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਦੀਓ ਰੰਗੁ ਲਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gur poorai dheeo ra(n)g lai ||1|| rahaau ||गुरि पूरै दीओ रंगु लाइ ॥१॥ रहाउ ॥گُر پُورَے دیِاو رںگ لاا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਰਬ ਕੋ ਰਾਜਾ ॥cheet aavai taa(n) sarab ko raajaa ||चीति आवै ताँ सरब को राजा ॥چیِت آوَے تاں سرب کو راجا ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਕਾਜਾ ॥cheet aavai taa(n) poore kaajaa ||चीति आवै ताँ पूरे काजा ॥چیِت آوَے تاں پُورے کاجا ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਰੰਗਿ ਗੁਲਾਲ ॥cheet aavai taa(n) ra(n)g gulaal ||चीति आवै ताँ रंगि गुलाल ॥چیِت آوَے تاں رںگ گُلال ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਦਾ ਨਿਹਾਲ ॥੨॥cheet aavai taa(n) sadhaa nihaal ||2||चीति आवै ताँ सदा निहाल ॥२॥چیِت آوَے تاں سدا نهال ۔۔۲۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਦ ਧਨਵੰਤਾ ॥cheet aavai taa(n) sadh dhanava(n)taa ||चीति आवै ताँ सद धनवंता ॥چیِت آوَے تاں سد دھنوںتا ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਦ ਨਿਭਰੰਤਾ ॥cheet aavai taa(n) sadh nibhara(n)taa ||चीति आवै ताँ सद निभरंता ॥چیِت آوَے تاں سد نبھرںتا ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਭਿ ਰੰਗ ਮਾਣੇ ॥cheet aavai taa(n) sabh ra(n)g maane ||चीति आवै ताँ सभि रंग माणे ॥چیِت آوَے تاں سبھ رںگ ماݨے ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਚੂਕੀ ਕਾਣੇ ॥੩॥cheet aavai taa(n) chookee kaane ||3||चीति आवै ताँ चूकी काणे ॥३॥چیِت آوَے تاں چُوکیِ کاݨے ۔۔۳۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਹਜ ਘਰੁ ਪਾਇਆ ॥cheet aavai taa(n) sahaj ghar paiaa ||चीति आवै ताँ सहज घरु पाइआ ॥چیِت آوَے تاں سهج گھر پاایا ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਇਆ ॥cheet aavai taa(n) su(n)n samaiaa ||चीति आवै ताँ सुँनि समाइआ ॥چیِت آوَے تاں سُنّ سماایا ۔۔

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਸਦ ਕੀਰਤਨੁ ਕਰਤਾ ॥cheet aavai sadh keeratan karataa ||चीति आवै सद कीरतनु करता ॥چیِت آوَے سد کیِرتن کرتا ۔۔

ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਨਾਨਕ ਭਗਵੰਤਾ ॥੪॥੮॥੨੧॥man maaniaa naanak bhagava(n)taa ||4||8||21||मनु मानिआ नानक भगवंता ॥४॥८॥२१॥من مانآ نانک بھگوںتا ۔۔۴۔۔۸۔۔۲۱۔۔

ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥bhairau mahalaa panjavaa ||भैरउ महला ५ ॥بھَےرا مهلا ۵ ۔۔

ਬਾਪੁ ਹਮਾਰਾ ਸਦ ਚਰੰਜੀਵੀ ॥baap hamaaraa sadh chara(n)jeevee ||बापु हमारा सद चरंजीवी ॥باپ همارا سد چرںجیِویِ ۔۔

ਭਾਈ ਹਮਾਰੇ ਸਦ ਹੀ ਜੀਵੀ ॥bhaiee hamaare sadh hee jeevee ||भाई हमारे सद ही जीवी ॥بھاای همارے سد هیِ جیِویِ ۔۔

ਮੀਤ ਹਮਾਰੇ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ॥meet hamaare sadhaa abinaasee ||मीत हमारे सदा अबिनासी ॥میِت همارے سدا ابناسیِ ۔۔

ਕੁਟੰਬੁ ਹਮਾਰਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੀ ॥੧॥kuTa(n)b hamaaraa nij ghar vaasee ||1||कुटंबु हमारा निज घरि वासी ॥१॥کُٹںب همارا نج گھر واسیِ ۔۔۱۔۔

ਹਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ਸਭਹਿ ਸੁਹੇਲੇ ॥ham sukh paiaa taa(n) sabheh suhele ||हम सुखु पाइआ ताँ सभहि सुहेले ॥هم سُکھ پاایا تاں سبھه سُهےلے ۔۔

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਪਿਤਾ ਸੰਗਿ ਮੇਲੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gur poorai pitaa sa(n)g mele ||1|| rahaau ||गुरि पूरै पिता संगि मेले ॥१॥ रहाउ ॥گُر پُورَے پتا سںگ مےلے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮੰਦਰ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੇ ਊਚੇ ॥ma(n)dhar mere sabh te uooche ||मंदर मेरे सभ ते ऊचे ॥مںدر مےرے سبھ تے اُوچے ۔۔

ਦੇਸ ਮੇਰੇ ਬੇਅੰਤ ਅਪੂਛੇ ॥dhes mere bea(n)t apoochhe ||देस मेरे बेअंत अपूछे ॥دےس مےرے بےاںت اپُوچھے ۔۔

ਰਾਜੁ ਹਮਾਰਾ ਸਦ ਹੀ ਨਿਹਚਲੁ ॥raaj hamaaraa sadh hee nihachal ||राजु हमारा सद ही निहचलु ॥راج همارا سد هیِ نهچل ۔۔

ਮਾਲੁ ਹਮਾਰਾ ਅਖੂਟੁ ਅਬੇਚਲੁ ॥੨॥maal hamaaraa akhooT abechal ||2||मालु हमारा अखूटु अबेचलु ॥२॥مال همارا اکھُوٹ ابےچل ۔۔۲۔۔

ਸੋਭਾ ਮੇਰੀ ਸਭ ਜੁਗ ਅੰਤਰਿ ॥sobhaa meree sabh jug a(n)tar ||सोभा मेरी सभ जुग अंतरि ॥سوبھا مےریِ سبھ جُگ اںتر ۔۔

ਬਾਜ ਹਮਾਰੀ ਥਾਨ ਥਨੰਤਰਿ ॥baaj hamaaree thaan thana(n)tar ||बाज हमारी थान थनंतरि ॥باج هماریِ تھان تھنµتر ۔۔

ਕੀਰਤਿ ਹਮਰੀ ਘਰਿ ਘਰਿ ਹੋਈ ॥keerat hamaree ghar ghar hoiee ||कीरति हमरी घरि घरि होई ॥کیِرت همریِ گھر گھرِ هوای ۔۔

ਭਗਤਿ ਹਮਾਰੀ ਸਭਨੀ ਲੋਈ ॥੩॥bhagat hamaaree sabhanee loiee ||3||भगति हमारी सभनी लोई ॥३॥بھگت هماریِ سبھنیِ لوای ۔۔۳۔۔

ਪਿਤਾ ਹਮਾਰੇ ਪ੍ਰਗਟੇ ਮਾਝ ॥pitaa hamaare pragaTe maajh ||पिता हमारे प्रगटे माझ ॥پِتا همارے پرگٹے ماجھ ۔۔

ਪਿਤਾ ਪੂਤ ਰਲਿ ਕੀਨੀ ਸਾਂਝ ॥pitaa poot ral keenee saa(n)jh ||पिता पूत रलि कीनी साँझ ॥پِتا پُوت رل کیٍنیِ ساںجھ ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਉ ਪਿਤਾ ਪਤੀਨੇ ॥kahu naanak jau pitaa pateene ||कहु नानक जउ पिता पतीने ॥کهُ نانک جا پتا پتیٍنے ۔۔

ਪਿਤਾ ਪੂਤ ਏਕੈ ਰੰਗਿ ਲੀਨੇ ॥੪॥੯॥੨੨॥pitaa poot ekai ra(n)g leene ||4||9||22||पिता पूत एकै रंगि लीने ॥४॥९॥२२॥پِتا پُوت اےکَے رںگ لیٍنے ۔۔۴۔۔۹۔۔۲۲۔۔

ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥bhairau mahalaa panjavaa ||भैरउ महला ५ ॥بھَےرا مهلا ۵ ۔۔

ਨਿਰਵੈਰ ਪੁਰਖ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਭ ਦਾਤੇ ॥niravair purakh satigur prabh dhaate ||निरवैर पुरख सतिगुर प्रभ दाते ॥نِروَےر پُرکھ ستگر پربھ داتے ۔۔

ਹਮ ਅਪਰਾਧੀ ਤੁਮੑ ਬਖਸਾਤੇ ॥ham aparaadhee tum(h) bakhasaate ||हम अपराधी तुम्म बखसाते ॥هم اپرادھیِ تُمھ بکھساتے ۔۔

ਜਿਸੁ ਪਾਪੀ ਕਉ ਮਿਲੈ ਨ ਢੋਈ ॥jis paapee kau milai na ddoiee ||जिसु पापी कउ मिलै न ढोई ॥جِس پاپیِ کا ملَے ن ڈھوای ۔۔

ਸਰਣਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਈ ॥੧॥saran aavai taa(n) niramal hoiee ||1||सरणि आवै ताँ निरमलु होई ॥१॥سرݨ آوَے تاں نرمل هوای ۔۔۱۔۔

ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਨਾਇ ॥sukh paiaa satiguroo manai ||सुखु पाइआ सतिगुरू मनाइ ॥سُکھ پاایا ستگرُو مناا ۔۔

ਸਭ ਫਲ ਪਾਏ ਗੁਰੂ ਧਿਆਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sabh fal paae guroo dhiaai ||1|| rahaau ||सभ फल पाए गुरू धिआइ ॥१॥ रहाउ ॥سبھ پھل پااے گُرُو دھآا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਸਤਿਗੁਰ ਆਦੇਸੁ ॥paarabraham satigur aadhes ||पारब्रहम सतिगुर आदेसु ॥پاربرهم ستگر آدےس ۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਤੇਰਾ ਸਭੁ ਤੇਰਾ ਦੇਸੁ ॥man tan teraa sabh teraa dhes ||मनु तनु तेरा सभु तेरा देसु ॥من تن تےرا سبھ تےرا دےس ۔۔

ਚੂਕਾ ਪੜਦਾ ਤਾਂ ਨਦਰੀ ਆਇਆ ॥chookaa paRadhaa taa(n) nadharee aaiaa ||चूका पड़दा ताँ नदरी आइआ ॥چُوکا پڑدا تاں ندریِ آاآ ۔۔

ਖਸਮੁ ਤੂਹੈ ਸਭਨਾ ਕੇ ਰਾਇਆ ॥੨॥khasam toohai sabhanaa ke raiaa ||2||खसमु तूहै सभना के राइआ ॥२॥کھسم تُوهَے سبھنا کے راایا ۔۔۲۔۔

ਤਿਸੁ ਭਾਣਾ ਸੂਕੇ ਕਾਸਟ ਹਰਿਆ ॥tis bhaanaa sooke kaasaT hariaa ||तिसु भाणा सूके कासट हरिआ ॥تِس بھاݨا سُوکے کاسٹ هرآ ۔۔

ਤਿਸੁ ਭਾਣਾ ਤਾਂ ਥਲ ਸਿਰਿ ਸਰਿਆ ॥tis bhaanaa taa(n) thal sir sariaa ||तिसु भाणा ताँ थल सिरि सरिआ ॥تِس بھاݨا تاں تھل سر سرِآ ۔۔

ਤਿਸੁ ਭਾਣਾ ਤਾਂ ਸਭਿ ਫਲ ਪਾਏ ॥tis bhaanaa taa(n) sabh fal paae ||तिसु भाणा ताँ सभि फल पाए ॥تِس بھاݨا تاں سبھ پھل پااے ۔۔

ਚਿੰਤ ਗਈ ਲਗਿ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਏ ॥੩॥chi(n)t giee lag satigur paae ||3||चिंत गई लगि सतिगुर पाए ॥३॥چِںت گای لگ ستِگر پااے ۔۔۳۔۔