Ang 1104 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੧੦੪)

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜੋ ਨਾਮਿ ਸਮਾਨੇ ਸੁੰਨ ਰਹਿਆ ਲਿਵ ਸੋਈ ॥੪॥੪॥kahu kabeer jo naam samaane su(n)n rahiaa liv soiee ||4||4||कहु कबीर जो नामि समाने सुँन रहिआ लिव सोई ॥४॥४॥کهُ کبیِر جو نام سمانے سُنّ رهِآ لو سوای ۔۔۴۔۔۴۔۔

ਜਉ ਤੁਮੑ ਮੋ ਕਉ ਦੂਰਿ ਕਰਤ ਹਉ ਤਉ ਤੁਮ ਮੁਕਤਿ ਬਤਾਵਹੁ ॥jau tum(h) mo kau dhoor karat hau tau tum mukat bataavahu ||जउ तुम्म मो कउ दूरि करत हउ तउ तुम मुकति बतावहु ॥جا تُمھ مو کا دُور کرت ها تا تُم مُکت بتاوهُ ۔۔

ਏਕ ਅਨੇਕ ਹੋਇ ਰਹਿਓ ਸਗਲ ਮਹਿ ਅਬ ਕੈਸੇ ਭਰਮਾਵਹੁ ॥੧॥ek anek hoi rahio sagal meh ab kaise bharamaavahu ||1||एक अनेक होइ रहिओ सगल महि अब कैसे भरमावहु ॥१॥اےک انےک هوا رهِاو سگل مهِ اب کَےسے بھرماوهُ ۔۔۱۔۔

ਰਾਮ ਮੋ ਕਉ ਤਾਰਿ ਕਹਾਂ ਲੈ ਜਈ ਹੈ ॥raam mo kau taar kahaa(n) lai jiee hai ||राम मो कउ तारि कहाँ लै जई है ॥رام مو کا تار کهاں لَے جای هَے ۔۔

ਸੋਧਉ ਮੁਕਤਿ ਕਹਾ ਦੇਉ ਕੈਸੀ ਕਰਿ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਮੋਹਿ ਪਾਈ ਹੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sodhau mukat kahaa dheau kaisee kar prasaadh moh paiee hai ||1|| rahaau ||सोधउ मुकति कहा देउ कैसी करि प्रसादु मोहि पाई है ॥१॥ रहाउ ॥سودھا مُکت کها دےا کَےسیِ کر پرساد موه پاای هَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਤਾਰਨ ਤਰਨੁ ਤਬੈ ਲਗੁ ਕਹੀਐ ਜਬ ਲਗੁ ਤਤੁ ਨ ਜਾਨਿਆ ॥taaran taran tabai lag kaheeaai jab lag tat na jaaniaa ||तारन तरनु तबै लगु कहीऐ जब लगु ततु न जानिआ ॥تارن ترن تبَے لگ کهیِاَے جب لگ تت ن جانآ ۔۔

ਅਬ ਤਉ ਬਿਮਲ ਭਏ ਘਟ ਹੀ ਮਹਿ ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੨॥੫॥ab tau bimal bhe ghaT hee meh keh kabeer man maaniaa ||2||5||अब तउ बिमल भए घट ही महि कहि कबीर मनु मानिआ ॥२॥५॥اب تا بمل بھاے گھٹ هیِ مهِ کهِ کبیِر من مانآ ۔۔۲۔۔۵۔۔

ਜਿਨਿ ਗੜ ਕੋਟ ਕੀਏ ਕੰਚਨ ਕੇ ਛੋਡਿ ਗਇਆ ਸੋ ਰਾਵਨੁ ॥੧॥jin gaR koT ke'ee ka(n)chan ke chhodd giaa so raavan ||1||जिनि गड़ कोट कीए कंचन के छोडि गइआ सो रावनु ॥१॥جٍن گڑ کوٹ کیِاے کںچن کے چھوڈ گایا سو راون ۔۔۱۔۔

ਕਾਹੇ ਕੀਜਤੁ ਹੈ ਮਨਿ ਭਾਵਨੁ ॥kaahe keejat hai man bhaavan ||काहे कीजतु है मनि भावनु ॥کاهے کیِجت هَے من بھاون ۔۔

ਜਬ ਜਮੁ ਆਇ ਕੇਸ ਤੇ ਪਕਰੈ ਤਹ ਹਰਿ ਕੋ ਨਾਮੁ ਛਡਾਵਨ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jab jam aai kes te pakarai teh har ko naam chhaddaavan ||1|| rahaau ||जब जमु आइ केस ते पकरै तह हरि को नामु छडावन ॥१॥ रहाउ ॥جب جم آا کےس تے پکرَے ته هر کو نام چھڈاون ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕਾਲੁ ਅਕਾਲੁ ਖਸਮ ਕਾ ਕੀਨੑਾ ਇਹੁ ਪਰਪੰਚੁ ਬਧਾਵਨੁ ॥kaal akaal khasam kaa keen(h)aa ih parapa(n)ch badhaavan ||कालु अकालु खसम का कीन्ना इहु परपंचु बधावनु ॥کال اکال کھسم کا کیٍنھا اهُ پرپںچ بدھاون ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਤੇ ਅੰਤੇ ਮੁਕਤੇ ਜਿਨੑ ਹਿਰਦੈ ਰਾਮ ਰਸਾਇਨੁ ॥੨॥੬॥keh kabeer te a(n)te mukate jin(h) hiradhai raam rasain ||2||6||कहि कबीर ते अंते मुकते जिन्न हिरदै राम रसाइनु ॥२॥६॥کهِ کبیِر تے اںتے مُکتے جنھ هردَے رام رساان ۔۔۲۔۔۶۔۔

ਦੇਹੀ ਗਾਵਾ ਜੀਉ ਧਰ ਮਹਤਉ ਬਸਹਿ ਪੰਚ ਕਿਰਸਾਨਾ ॥dhehee gaavaa jeeau dhar mahatau baseh pa(n)ch kirasaanaa ||देही गावा जीउ धर महतउ बसहि पंच किरसाना ॥دےهیِ گاوا جیِا دھر مهتا بسه پںچ کرسانا ۔۔

ਨੈਨੂ ਨਕਟੂ ਸ੍ਰਵਨੂ ਰਸਪਤਿ ਇੰਦ੍ਰੀ ਕਹਿਆ ਨ ਮਾਨਾ ॥੧॥nainoo nakaToo sravanoo rasapat i(n)dhree kahiaa na maanaa ||1||नैनू नकटू स्रवनू रसपति इंद्री कहिआ न माना ॥१॥نَےنُو نکٹُو سرونُو رسپت اںدریِ کهِآ ن مانا ۔۔۱۔۔

ਬਾਬਾ ਅਬ ਨ ਬਸਉ ਇਹ ਗਾਉ ॥baabaa ab na basau ieh gaau ||बाबा अब न बसउ इह गाउ ॥بابا اب ن بسا اه گاا ۔۔

ਘਰੀ ਘਰੀ ਕਾ ਲੇਖਾ ਮਾਗੈ ਕਾਇਥੁ ਚੇਤੂ ਨਾਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gharee gharee kaa lekhaa maagai kaith chetoo naau ||1|| rahaau ||घरी घरी का लेखा मागै काइथु चेतू नाउ ॥१॥ रहाउ ॥گھریِ گھریِ کا لےکھا ماگَے کااتھ چےتُو ناا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਧਰਮ ਰਾਇ ਜਬ ਲੇਖਾ ਮਾਗੈ ਬਾਕੀ ਨਿਕਸੀ ਭਾਰੀ ॥dharam rai jab lekhaa maagai baakee nikasee bhaaree ||धरम राइ जब लेखा मागै बाकी निकसी भारी ॥دھرم راا جب لےکھا ماگَے باکیِ نکسیِ بھاریِ ۔۔

ਪੰਚ ਕ੍ਰਿਸਾਨਵਾ ਭਾਗਿ ਗਏ ਲੈ ਬਾਧਿਓ ਜੀਉ ਦਰਬਾਰੀ ॥੨॥pa(n)ch kirasaanavaa bhaag ge lai baadhio jeeau dharabaaree ||2||पंच कृसानवा भागि गए लै बाधिओ जीउ दरबारी ॥२॥پںچ ک®سانوا بھاگ گاے لَے بادھاو جیِا درباریِ ۔۔۲۔۔

ਕਹੈ ਕਬੀਰੁ ਸੁਨਹੁ ਰੇ ਸੰਤਹੁ ਖੇਤ ਹੀ ਕਰਹੁ ਨਿਬੇਰਾ ॥kahai kabeer sunahu re sa(n)tahu khet hee karahu niberaa ||कहै कबीरु सुनहु रे संतहु खेत ही करहु निबेरा ॥کهَے کبیِر سُنهُ رے سںتهُ کھےت هیِ کرهُ نبےرا ۔۔

ਅਬ ਕੀ ਬਾਰ ਬਖਸਿ ਬੰਦੇ ਕਉ ਬਹੁਰਿ ਨ ਭਉਜਲਿ ਫੇਰਾ ॥੩॥੭॥ab kee baar bakhas ba(n)dhe kau bahur na bhaujal feraa ||3||7||अब की बार बखसि बंदे कउ बहुरि न भउजलि फेरा ॥३॥७॥اب کیِ بار بکھس بںدے کا بهُر ن بھاجل پھےرا ۔۔۳۔۔۷۔۔

ਰਾਗੁ ਮਾਰੂ ਬਾਣੀ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਕੀraag maaroo baanee kabeer jeeau keeरागु मारू बाणी कबीर जीउ कीراگ مارُو باݨیِ کبیِر جیِا کیِ

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਅਨਭਉ ਕਿਨੈ ਨ ਦੇਖਿਆ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥anabhau kinai na dhekhiaa bairaageeaRe ||अनभउ किनै न देखिआ बैरागीअड़े ॥انبھا کنَے ن دےکھآ بَےراگیِاڑے ۔۔

ਬਿਨੁ ਭੈ ਅਨਭਉ ਹੋਇ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੧॥bin bhai anabhau hoi vanaaha(n)bai ||1||बिनु भै अनभउ होइ वणाहंबै ॥१॥بٍن بھَے انبھا هوا وݨاهںبَے ۔۔۱۔۔

ਸਹੁ ਹਦੂਰਿ ਦੇਖੈ ਤਾਂ ਭਉ ਪਵੈ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥sahu hadhoor dhekhai taa(n) bhau pavai bairaageeaRe ||सहु हदूरि देखै ताँ भउ पवै बैरागीअड़े ॥سهُ هدُور دےکھَے تاں بھا پوَے بَےراگیِاڑے ۔۔

ਹੁਕਮੈ ਬੂਝੈ ਤ ਨਿਰਭਉ ਹੋਇ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੨॥hukamai boojhai ta nirabhau hoi vanaaha(n)bai ||2||हुकमै बूझै त निरभउ होइ वणाहंबै ॥२॥هُکمَے بُوجھَے ت نربھا هوا وݨاهںبَے ۔۔۲۔۔

ਹਰਿ ਪਾਖੰਡੁ ਨ ਕੀਜਈ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥har paakha(n)dd na keejiee bairaageeaRe ||हरि पाखंडु न कीजई बैरागीअड़े ॥هر پاکھںڈ ن کیِجای بَےراگیِاڑے ۔۔

ਪਾਖੰਡਿ ਰਤਾ ਸਭੁ ਲੋਕੁ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੩॥paakha(n)dd rataa sabh lok vanaaha(n)bai ||3||पाखंडि रता सभु लोकु वणाहंबै ॥३॥پاکھںڈ رتا سبھ لوک وݨاهںبَے ۔۔۳۔۔

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਪਾਸੁ ਨ ਛੋਡਈ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥tirasanaa paas na chhoddiee bairaageeaRe ||तृसना पासु न छोडई बैरागीअड़े ॥تِرسنا پاس ن چھوڈای بَےراگیِاڑے ۔۔

ਮਮਤਾ ਜਾਲਿਆ ਪਿੰਡੁ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੪॥mamataa jaaliaa pi(n)dd vanaaha(n)bai ||4||ममता जालिआ पिंडु वणाहंबै ॥४॥ممتا جالآ پںڈ وݨاهںبَے ۔۔۴۔۔

ਚਿੰਤਾ ਜਾਲਿ ਤਨੁ ਜਾਲਿਆ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥chi(n)taa jaal tan jaaliaa bairaageeaRe ||चिंता जालि तनु जालिआ बैरागीअड़े ॥چِںتا جال تن جالآ بَےراگیِاڑے ۔۔

ਜੇ ਮਨੁ ਮਿਰਤਕੁ ਹੋਇ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੫॥je man mritak hoi vanaaha(n)bai ||5||जे मनु मिरतकु होइ वणाहंबै ॥५॥جے من مرتک هوا وݨاهںبَے ۔۔۵۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਬਿਨੁ ਬੈਰਾਗੁ ਨ ਹੋਵਈ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥satigur bin bairaag na hoviee bairaageeaRe ||सतिगुर बिनु बैरागु न होवई बैरागीअड़े ॥ستگر بن بَےراگ ن هووای بَےراگیِاڑے ۔۔

ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੬॥je lochai sabh koi vanaaha(n)bai ||6||जे लोचै सभु कोइ वणाहंबै ॥६॥جے لوچَے سبھ کوا وݨاهںبَے ۔۔۶۔۔

ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥karam hovai satigur milai bairaageeaRe ||करमु होवै सतिगुरु मिलै बैरागीअड़े ॥کرم هووَے ستگر ملَے بَےراگیِاڑے ۔۔

ਸਹਜੇ ਪਾਵੈ ਸੋਇ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੭॥sahaje paavai soi vanaaha(n)bai ||7||सहजे पावै सोइ वणाहंबै ॥७॥سهجے پاوَے سوا وݨاهںبَے ۔۔۷۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਇਕ ਬੇਨਤੀ ਬੈਰਾਗੀਅੜੇ ॥kahu kabeer ik benatee bairaageeaRe ||कहु कबीर इक बेनती बैरागीअड़े ॥کهُ کبیِر اک بےنتیِ بَےراگیِاڑے ۔۔

ਮੋ ਕਉ ਭਉਜਲੁ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰਿ ਵਣਾਹੰਬੈ ॥੮॥੧॥੮॥mo kau bhaujal paar utaar vanaaha(n)bai ||8||1||8||मो कउ भउजलु पारि उतारि वणाहंबै ॥८॥१॥८॥مو کا بھاجل پار اُتار وݨاهںبَے ۔۔۸۔۔۱۔۔۸۔۔