Ang 1094 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੦੯੪)

ਆਇਆ ਓਹੁ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿ ਕੁਲ ਕਾ ਕਰੇ ਉਧਾਰੁ ॥aaiaa oh paravaan hai j kul kaa kare udhaar ||आइआ ओहु परवाणु है जि कुल का करे उधारु ॥آاآ اوهُ پرواݨ هَے ج کُل کا کرے اُدھار ۔۔

ਅਗੈ ਜਾਤਿ ਨ ਪੁਛੀਐ ਕਰਣੀ ਸਬਦੁ ਹੈ ਸਾਰੁ ॥agai jaat na puchheeaai karanee sabadh hai saar ||अगै जाति न पुछीऐ करणी सबदु है सारु ॥اگَے جات ن پُچھیِاَے کرݨیِ سبد هَے سار ۔۔

ਹੋਰੁ ਕੂੜੁ ਪੜਣਾ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਣਾ ਬਿਖਿਆ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥hor kooR paRanaa kooR kamaavanaa bikhiaa naal piaar ||होरु कूड़ु पड़णा कूड़ु कमावणा बिखिआ नालि पिआरु ॥هور کُوڑ پڑݨا کُوڑ کماوݨا بکھآ نال پآر ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਸੁਖੁ ਨ ਹੋਵਈ ਮਨਮੁਖ ਜਨਮੁ ਖੁਆਰੁ ॥a(n)dhar sukh na hoviee manmukh janam khuaar ||अंदरि सुखु न होवई मनमुख जनमु खुआरु ॥اںدر سُکھ ن هووای منمکھ جنم کھُآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਅਪਾਰਿ ॥੨॥naanak naam rate se ubare gur kai het apaar ||2||नानक नामि रते से उबरे गुर कै हेति अपारि ॥२॥نانک نام رتے سے اُبرے گُر کَے هےت اپار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਕਰਿ ਕਰਿ ਵੇਖਦਾ ਆਪੇ ਸਭੁ ਸਚਾ ॥aape kar kar vekhadhaa aape sabh sachaa ||आपे करि करि वेखदा आपे सभु सचा ॥آپے کر کرِ وےکھدا آپے سبھ سچا ۔۔

ਜੋ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੂਝੈ ਖਸਮ ਕਾ ਸੋਈ ਨਰੁ ਕਚਾ ॥jo hukam na boojhai khasam kaa soiee nar kachaa ||जो हुकमु न बूझै खसम का सोई नरु कचा ॥جو هُکم ن بُوجھَے کھسم کا سوای نر کچا ۔۔

ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਲਾਇਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸਚਾ ॥jit bhaavai tit laidhaa gurmukh har sachaa ||जितु भावै तितु लाइदा गुरमुखि हरि सचा ॥جِت بھاوَے تت لاادا گُرمکھ هر سچا ۔۔

ਸਭਨਾ ਕਾ ਸਾਹਿਬੁ ਏਕੁ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਰਚਾ ॥sabhanaa kaa saahib ek hai gur sabadhee rachaa ||सभना का साहिबु एकु है गुर सबदी रचा ॥سبھنا کا ساهب اےک هَے گُر سبدیِ رچا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀਐ ਸਭਿ ਤਿਸ ਦੇ ਜਚਾ ॥gurmukh sadhaa salaaheeaai sabh tis dhe jachaa ||गुरमुखि सदा सलाहीऐ सभि तिस दे जचा ॥گُرمکھ سدا سلاهیِاَے سبھ تس دے جچا ۔۔

ਜਿਉ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਨਚਾਇਦਾ ਤਿਵ ਹੀ ਕੋ ਨਚਾ ॥੨੨॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥jiau naanak aap nachaidhaa tiv hee ko nachaa ||22||1|| sudh ||जिउ नानक आपि नचाइदा तिव ही को नचा ॥२२॥१॥ सुधु ॥جِا نانک آپ نچاادا تو هیِ کو نچا ۔۔۲۲۔۔۱۔۔ سُدھ ۔۔

ਮਾਰੂ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੫ ਡਖਣੇ ਮਃ ੫maaroo vaar mahalaa panjavaa ddakhane mahalaa panjavaaमारू वार महला ५ डखणे म: ५مارُو وار مهلا ۵ ڈکھݨے مÚ ۵

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਤੂ ਚਉ ਸਜਣ ਮੈਡਿਆ ਡੇਈ ਸਿਸੁ ਉਤਾਰਿ ॥too chau sajan maiddiaa ddeiee sis utaar ||तू चउ सजण मैडिआ डेई सिसु उतारि ॥تُو چا سجݨ مَےڈآ ڈےای سس اُتار ۔۔

ਨੈਣ ਮਹਿੰਜੇ ਤਰਸਦੇ ਕਦਿ ਪਸੀ ਦੀਦਾਰੁ ॥੧॥nain mahi(n)je tarasadhe kadh pasee dheedhaar ||1||नैण महिंजे तरसदे कदि पसी दीदारु ॥१॥نَےݨ مهِںجے ترسدے کد پسیِ دیِدار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਨੀਹੁ ਮਹਿੰਜਾ ਤਊ ਨਾਲਿ ਬਿਆ ਨੇਹ ਕੂੜਾਵੇ ਡੇਖੁ ॥neeh mahi(n)jaa tuoo naal biaa neh kooRaave ddekh ||नीहु महिंजा तऊ नालि बिआ नेह कूड़ावे डेखु ॥نیِهُ مهِںجا تاُو نال بآ نےه کُوڑاوے ڈےکھ ۔۔

ਕਪੜ ਭੋਗ ਡਰਾਵਣੇ ਜਿਚਰੁ ਪਿਰੀ ਨ ਡੇਖੁ ॥੨॥kapaR bhog ddaraavane jichar piree na ddekh ||2||कपड़ भोग डरावणे जिचरु पिरी न डेखु ॥२॥کپڑ بھوگ ڈراوݨے جچر پریِ ن ڈےکھ ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਉਠੀ ਝਾਲੂ ਕੰਤੜੇ ਹਉ ਪਸੀ ਤਉ ਦੀਦਾਰੁ ॥auThee jhaaloo ka(n)taRe hau pasee tau dheedhaar ||उठी झालू कंतड़े हउ पसी तउ दीदारु ॥اُٹھیِ جھالُو کںتڑے ها پسیِ تا دیِدار ۔۔

ਕਾਜਲੁ ਹਾਰ ਤਮੋਲ ਰਸੁ ਬਿਨੁ ਪਸੇ ਹਭਿ ਰਸ ਛਾਰੁ ॥੩॥kaajal haar tamol ras bin pase habh ras chhaar ||3||काजलु हार तमोल रसु बिनु पसे हभि रस छारु ॥३॥کاجل هار تمول رس بن پسے هبھ رس چھار ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਸਚੁ ਸਭੁ ਧਾਰਿਆ ॥too sachaa saahib sach sach sabh dhaariaa ||तू सचा साहिबु सचु सचु सभु धारिआ ॥تُو سچا ساهب سچ سچ سبھ دھارآ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੀਤੋ ਥਾਟੁ ਸਿਰਜਿ ਸੰਸਾਰਿਆ ॥gurmukh keeto thaaT siraj sa(n)saariaa ||गुरमुखि कीतो थाटु सिरजि संसारिआ ॥گُرمکھ کیِتو تھاٹ سرج سںسارآ ۔۔

ਹਰਿ ਆਗਿਆ ਹੋਏ ਬੇਦ ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਵੀਚਾਰਿਆ ॥har aagiaa hoe bedh paap pu(n)n veechaariaa ||हरि आगिआ होए बेद पापु पुँनु वीचारिआ ॥هر آگآ هواے بےد پاپ پُنّ ویِچارآ ۔۔

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਬਿਸਥਾਰਿਆ ॥brahamaa bisan mahes trai gun bisathaariaa ||ब्रहमा बिसनु महेसु त्रै गुण बिसथारिआ ॥برهما بسن مهےس ترَے گُݨ بستھارآ ۔۔

ਨਵ ਖੰਡ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਸਾਜਿ ਹਰਿ ਰੰਗ ਸਵਾਰਿਆ ॥nav kha(n)dd pirathamee saaj har ra(n)g savaariaa ||नव खंड पृथमी साजि हरि रंग सवारिआ ॥نو کھںڈ پرتھمیِ ساج هر رںگ سوارآ ۔۔

ਵੇਕੀ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਅੰਤਰਿ ਕਲ ਧਾਰਿਆ ॥vekee ja(n)t upai a(n)tar kal dhaariaa ||वेकी जंत उपाइ अंतरि कल धारिआ ॥وےکیِ جںت اُپاا اںتر کل دھارآ ۔۔

ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਇ ਸਚੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿਆ ॥teraa a(n)t na jaanai koi sach sirajanahaariaa ||तेरा अंतु न जाणै कोइ सचु सिरजणहारिआ ॥تےرا اںت ن جاݨَے کوا سچ سرجݨهارآ ۔۔

ਤੂ ਜਾਣਹਿ ਸਭ ਬਿਧਿ ਆਪਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਸਤਾਰਿਆ ॥੧॥too jaaneh sabh bidh aap gurmukh nisataariaa ||1||तू जाणहि सभ बिधि आपि गुरमुखि निसतारिआ ॥१॥تُو جاݨه سبھ بدھ آپ گُرمکھ نستارآ ۔۔۱۔۔

ਡਖਣੇ ਮਃ ੫ ॥ddakhane mahalaa panjavaa ||डखणे म: ५ ॥ڈکھݨے مÚ ۵ ۔۔

ਜੇ ਤੂ ਮਿਤ੍ਰੁ ਅਸਾਡੜਾ ਹਿਕ ਭੋਰੀ ਨਾ ਵੇਛੋੜਿ ॥je too mitr asaaddaRaa hik bhoree naa vechhoR ||जे तू मित्रु असाडड़ा हिक भोरी ना वेछोड़ि ॥جے تُو مترü اساڈڑا هک بھوریِ نا وےچھوڑ ۔۔

ਜੀਉ ਮਹਿੰਜਾ ਤਉ ਮੋਹਿਆ ਕਦਿ ਪਸੀ ਜਾਨੀ ਤੋਹਿ ॥੧॥jeeau mahi(n)jaa tau mohiaa kadh pasee jaanee toh ||1||जीउ महिंजा तउ मोहिआ कदि पसी जानी तोहि ॥१॥جیِا مهِںجا تا موهآ کد پسیِ جانیِ توه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਦੁਰਜਨ ਤੂ ਜਲੁ ਭਾਹੜੀ ਵਿਛੋੜੇ ਮਰਿ ਜਾਹਿ ॥dhurajan too jal bhaahaRee vichhoRe mar jaeh ||दुरजन तू जलु भाहड़ी विछोड़े मरि जाहि ॥دُرجن تُو جل بھاهڑیِ وچھوڑے مر جاه ۔۔

ਕੰਤਾ ਤੂ ਸਉ ਸੇਜੜੀ ਮੈਡਾ ਹਭੋ ਦੁਖੁ ਉਲਾਹਿ ॥੨॥ka(n)taa too sau sejaRee maiddaa habho dhukh ulaeh ||2||कंता तू सउ सेजड़ी मैडा हभो दुखु उलाहि ॥२॥کںتا تُو سا سےجڑیِ مَےڈا هبھو دُکھ اُلاه ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਦੁਰਜਨੁ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਹੈ ਵੇਛੋੜਾ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ॥dhurajan dhoojaa bhaau hai vechhoRaa haumai rog ||दुरजनु दूजा भाउ है वेछोड़ा हउमै रोगु ॥دُرجن دُوجا بھاا هَے وےچھوڑا هامَے روگ ۔۔

ਸਜਣੁ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਜਿਸੁ ਮਿਲਿ ਕੀਚੈ ਭੋਗੁ ॥੩॥sajan sachaa paatisaahu jis mil keechai bhog ||3||सजणु सचा पातिसाहु जिसु मिलि कीचै भोगु ॥३॥سجݨ سچا پاتساهُ جس مل کیِچَے بھوگ ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਅਗਮ ਦਇਆਲੁ ਬੇਅੰਤੁ ਤੇਰੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹੈ ਕਉਣੁ ॥too agam dhiaal bea(n)t teree keemat kahai kaun ||तू अगम दइआलु बेअंतु तेरी कीमति कहै कउणु ॥تُو اگم دایال بےاںت تےریِ کیِمت کهَے کاݨ ۔۔

ਤੁਧੁ ਸਿਰਜਿਆ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ਤੂ ਨਾਇਕੁ ਸਗਲ ਭਉਣ ॥tudh sirajiaa sabh sa(n)saar too naik sagal bhaun ||तुधु सिरजिआ सभु संसारु तू नाइकु सगल भउण ॥تُدھ سرجآ سبھ سںسار تُو نااک سگل بھاُݨ ۔۔

ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਕੋਇ ਨ ਜਾਣੈ ਮੇਰੇ ਠਾਕੁਰ ਸਗਲ ਰਉਣ ॥teree kudharat koi na jaanai mere Thaakur sagal raun ||तेरी कुदरति कोइ न जाणै मेरे ठाकुर सगल रउण ॥تےریِ کُدرت کوا ن جاݨَے مےرے ٹھاکر سگل راݨ ۔۔

ਤੁਧੁ ਅਪੜਿ ਕੋਇ ਨ ਸਕੈ ਤੂ ਅਬਿਨਾਸੀ ਜਗ ਉਧਰਣ ॥tudh apaR koi na sakai too abinaasee jag udharan ||तुधु अपड़ि कोइ न सकै तू अबिनासी जग उधरण ॥تُدھ اپڑ کوا ن سکَے تُو ابناسیِ جگ اُدھرݨ ۔۔