Ang 1093 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੦੯੩)

ਬੂਝਹੁ ਗਿਆਨੀ ਬੂਝਣਾ ਏਹ ਅਕਥ ਕਥਾ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥boojhahu giaanee boojhanaa eh akath kathaa man maeh ||बूझहु गिआनी बूझणा एह अकथ कथा मन माहि ॥بُوجھهُ گآنیِ بُوجھݨا اےه اکتھ کتھا من ماه ۔۔

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਤਤੁ ਨ ਪਾਈਐ ਅਲਖੁ ਵਸੈ ਸਭ ਮਾਹਿ ॥bin gur tat na paieeaai alakh vasai sabh maeh ||बिनु गुर ततु न पाईऐ अलखु वसै सभ माहि ॥بٍن گُر تت ن پاایاَے الکھ وسَے سبھ ماه ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤ ਜਾਣੀਐ ਜਾਂ ਸਬਦੁ ਵਸੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥satigur milai ta jaaneeaai jaa(n) sabadh vasai man maeh ||सतिगुरु मिलै त जाणीऐ जाँ सबदु वसै मन माहि ॥ستگر ملَے ت جاݨیِاَے جاں سبد وسَے من ماه ۔۔

ਆਪੁ ਗਇਆ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਗਇਆ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖ ਜਾਹਿ ॥aap giaa bhram bhau giaa janam maran dhukh jaeh ||आपु गइआ भ्रमु भउ गइआ जनम मरन दुख जाहि ॥آپ گایا بھرم بھا گایا جنم مرن دُکھ جاه ۔۔

ਗੁਰਮਤਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਈਐ ਊਤਮ ਮਤਿ ਤਰਾਹਿ ॥gurmat alakh lakhaieeaai uootam mat taraeh ||गुरमति अलखु लखाईऐ ऊतम मति तराहि ॥گُرمت الکھ لکھاایاَے اُوتم مت تراه ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋਹੰ ਹੰਸਾ ਜਪੁ ਜਾਪਹੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਤਿਸੈ ਸਮਾਹਿ ॥੧॥naanak soha(n) ha(n)saa jap jaapahu tirabhavan tisai samaeh ||1||नानक सोहं हंसा जपु जापहु तृभवण तिसै समाहि ॥१॥نانک سوهں هںسا جپ جاپهُ تربھوݨ تسَے سماه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨੁ ਮਾਣਕੁ ਜਿਨਿ ਪਰਖਿਆ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥man maanak jin parakhiaa gur sabadhee veechaar ||मनु माणकु जिनि परखिआ गुर सबदी वीचारि ॥من ماݨک جن پرکھآ گُر سبدیِ ویِچار ۔۔

ਸੇ ਜਨ ਵਿਰਲੇ ਜਾਣੀਅਹਿ ਕਲਜੁਗ ਵਿਚਿ ਸੰਸਾਰਿ ॥se jan virale jaane'eeh kalajug vich sa(n)saar ||से जन विरले जाणीअहि कलजुग विचि संसारि ॥سے جن ورلے جاݨیِاه کلجگ وچ سںسار ۔۔

ਆਪੈ ਨੋ ਆਪੁ ਮਿਲਿ ਰਹਿਆ ਹਉਮੈ ਦੁਬਿਧਾ ਮਾਰਿ ॥aapai no aap mil rahiaa haumai dhubidhaa maar ||आपै नो आपु मिलि रहिआ हउमै दुबिधा मारि ॥آپَے نو آپ مل رهِآ هامَے دُبدھا مار ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਦੁਤਰੁ ਤਰੇ ਭਉਜਲੁ ਬਿਖਮੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥੨॥naanak naam rate dhutar tare bhaujal bikham sa(n)saar ||2||नानक नामि रते दुतरु तरे भउजलु बिखमु संसारु ॥२॥نانک نام رتے دُتر ترے بھاجل بکھم سںسار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਅੰਦਰੁ ਨ ਭਾਲਨੀ ਮੁਠੇ ਅਹੰਮਤੇ ॥manmukh a(n)dhar na bhaalanee muThe aha(n)mate ||मनमुख अंदरु न भालनी मुठे अहंमते ॥منمکھ اںدر ن بھالنیِ مُٹھے اهںمتے ۔۔

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾਂ ਭਵਿ ਥਕੇ ਅੰਦਰਿ ਤਿਖ ਤਤੇ ॥chaare ku(n)ddaa(n) bhav thake a(n)dhar tikh tate ||चारे कुँडाँ भवि थके अंदरि तिख तते ॥چارے کُںڈاں بھو تھکے اںدر تکھ تتے ۔۔

ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਸਾਸਤ ਨ ਸੋਧਨੀ ਮਨਮੁਖ ਵਿਗੁਤੇ ॥si(n)mirat saasat na sodhanee manmukh vigute ||सिंमृति सासत न सोधनी मनमुख विगुते ॥سِںمرت ساست ن سودھنیِ منمکھ وگتے ۔۔

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਸਤੇ ॥bin gur kinai na paio har naam har sate ||बिनु गुर किनै न पाइओ हरि नामु हरि सते ॥بٍن گُر کنَے ن پاااو هر نام هرِ ستے ۔۔

ਤਤੁ ਗਿਆਨੁ ਵੀਚਾਰਿਆ ਹਰਿ ਜਪਿ ਹਰਿ ਗਤੇ ॥੧੯॥tat giaan veechaariaa har jap har gate ||19||ततु गिआनु वीचारिआ हरि जपि हरि गते ॥१९॥تت گآن ویِچارآ هر جپِ هرِ گتے ۔۔۱۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਕਰੇ ਆਪਿ ਆਪੇ ਆਣੈ ਰਾਸਿ ॥aape jaanai kare aap aape aanai raas ||आपे जाणै करे आपि आपे आणै रासि ॥آپے جاݨَے کرے آپ آپے آݨَے راس ۔۔

ਤਿਸੈ ਅਗੈ ਨਾਨਕਾ ਖਲਿਇ ਕੀਚੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥੧॥tisai agai naanakaa khali keechai aradhaas ||1||तिसै अगै नानका खलिइ कीचै अरदासि ॥१॥تِسَے اگَے نانکا کھلا کیِچَے ارداس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਤਿਨਿ ਦੇਖਿਆ ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਸੋਇ ॥jin keeaa tin dhekhiaa aape jaanai soi ||जिनि कीआ तिनि देखिआ आपे जाणै सोइ ॥جٍن کیِآ تن دےکھآ آپے جاݨَے سوا ۔۔

ਕਿਸ ਨੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਜਾ ਘਰਿ ਵਰਤੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥੨॥kis no kaheeaai naanakaa jaa ghar varatai sabh koi ||2||किस नो कहीऐ नानका जा घरि वरतै सभु कोइ ॥२॥کِس نو کهیِاَے نانکا جا گھر ورتَے سبھ کوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਭੇ ਥੋਕ ਵਿਸਾਰਿ ਇਕੋ ਮਿਤੁ ਕਰਿ ॥sabhe thok visaar iko mit kar ||सभे थोक विसारि इको मितु करि ॥سبھے تھوک وسار اکو مت کر ۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਹੋਇ ਨਿਹਾਲੁ ਪਾਪਾ ਦਹੈ ਹਰਿ ॥man tan hoi nihaal paapaa dhahai har ||मनु तनु होइ निहालु पापा दहै हरि ॥من تن هوا نهال پاپا دهَے هر ۔۔

ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਚੁਕੈ ਜਨਮਿ ਨ ਜਾਹਿ ਮਰਿ ॥aavan jaanaa chukai janam na jaeh mar ||आवण जाणा चुकै जनमि न जाहि मरि ॥آوݨ جاݨا چُکَے جنم ن جاه مر ۔۔

ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰੁ ਸੋਗਿ ਨ ਮੋਹਿ ਜਰਿ ॥sach naam aadhaar sog na moh jar ||सचु नामु आधारु सोगि न मोहि जरि ॥سچ نام آدھار سوگ ن موه جر ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਮਨ ਮਹਿ ਸੰਜਿ ਧਰਿ ॥੨੦॥naanak naam nidhaan man meh sa(n)j dhar ||20||नानक नामु निधानु मन महि संजि धरि ॥२०॥نانک نام ندھان من مهِ سںج دھر ۔۔۲۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਮਾਇਆ ਮਨਹੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਮਾਂਗੈ ਦੰਮਾ ਦੰਮ ॥maiaa manahu na veesarai maa(n)gai dha(n)maa dha(n)m ||माइआ मनहु न वीसरै माँगै दंमा दंम ॥مااآ منهُ ن ویِسرَے ماںگَے دںما دںم ۔۔

ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਈ ਨਾਨਕ ਨਹੀ ਕਰੰਮ ॥੧॥so prabh chit na aaviee naanak nahee kara(n)m ||1||सो प्रभु चिति न आवई नानक नही करंम ॥१॥سو پربھ چت ن آوای نانک نهیِ کرںم ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਮਾਇਆ ਸਾਥਿ ਨ ਚਲਈ ਕਿਆ ਲਪਟਾਵਹਿ ਅੰਧ ॥maiaa saath na chaliee kiaa lapaTaaveh a(n)dh ||माइआ साथि न चलई किआ लपटावहि अंध ॥مااآ ساتھ ن چلای کآ لپٹاوه اںدھ ۔۔

ਗੁਰ ਕੇ ਚਰਣ ਧਿਆਇ ਤੂ ਤੂਟਹਿ ਮਾਇਆ ਬੰਧ ॥੨॥gur ke charan dhiaai too tooTeh maiaa ba(n)dh ||2||गुर के चरण धिआइ तू तूटहि माइआ बंध ॥२॥گُر کے چرݨ دھآا تُو تُوٹه ماایا بںدھ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਭਾਣੈ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਇਓਨੁ ਭਾਣੈ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥bhaanai hukam manaion bhaanai sukh paiaa ||भाणै हुकमु मनाइओनु भाणै सुखु पाइआ ॥بھاݨَے هُکم مناااون بھاݨَے سُکھ پاایا ۔۔

ਭਾਣੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿਓਨੁ ਭਾਣੈ ਸਚੁ ਧਿਆਇਆ ॥bhaanai satigur melion bhaanai sach dhiaaiaa ||भाणै सतिगुरु मेलिओनु भाणै सचु धिआइआ ॥بھاݨَے ستگر مےلاون بھاݨَے سچ دھآایا ۔۔

ਭਾਣੇ ਜੇਵਡ ਹੋਰ ਦਾਤਿ ਨਾਹੀ ਸਚੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਇਆ ॥bhaane jevadd hor dhaat naahee sach aakh sunaiaa ||भाणे जेवड होर दाति नाही सचु आखि सुणाइआ ॥بھاݨے جےوڈ هور دات ناهیِ سچ آکھ سُݨاایا ۔۔

ਜਿਨ ਕਉ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨ ਸਚੁ ਕਮਾਇਆ ॥jin kau poorab likhiaa tin sach kamaiaa ||जिन कउ पूरबि लिखिआ तिन सचु कमाइआ ॥جٍن کا پُورب لکھآ تن سچ کماایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਸੁ ਸਰਣਾਗਤੀ ਜਿਨਿ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ॥੨੧॥naanak tis saranaagatee jin jagat upaiaa ||21||नानक तिसु सरणागती जिनि जगतु उपाइआ ॥२१॥نانک تس سرݨاگتیِ جن جگت اُپاایا ۔۔۲۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਜਿਨ ਕਉ ਅੰਦਰਿ ਗਿਆਨੁ ਨਹੀ ਭੈ ਕੀ ਨਾਹੀ ਬਿੰਦ ॥jin kau a(n)dhar giaan nahee bhai kee naahee bi(n)dh ||जिन कउ अंदरि गिआनु नही भै की नाही बिंद ॥جٍن کا اںدر گآن نهیِ بھَے کیِ ناهیِ بںد ۔۔

ਨਾਨਕ ਮੁਇਆ ਕਾ ਕਿਆ ਮਾਰਣਾ ਜਿ ਆਪਿ ਮਾਰੇ ਗੋਵਿੰਦ ॥੧॥naanak muiaa kaa kiaa maaranaa j aap maare govi(n)dh ||1||नानक मुइआ का किआ मारणा जि आपि मारे गोविंद ॥१॥نانک مُاآ کا کآ مارݨا ج آپ مارے گووںد ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨ ਕੀ ਪਤ੍ਰੀ ਵਾਚਣੀ ਸੁਖੀ ਹੂ ਸੁਖੁ ਸਾਰੁ ॥man kee patree vaachanee sukhee hoo sukh saar ||मन की पत्री वाचणी सुखी हू सुखु सारु ॥من کیِ پتریِ واچݨیِ سُکھیِ هُو سُکھ سار ۔۔

ਸੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਭਲਾ ਆਖੀਐ ਜਿ ਬੂਝੈ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥so braahaman bhalaa aakheeaai j boojhai braham beechaar ||सो ब्राहमणु भला आखीऐ जि बूझै ब्रहमु बीचारु ॥سو براهمݨ بھلا آکھیِاَے ج بُوجھَے برهم بیِچار ۔۔

ਹਰਿ ਸਾਲਾਹੇ ਹਰਿ ਪੜੈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥har saalaahe har paRai gur kai sabadh veechaar ||हरि सालाहे हरि पड़ै गुर कै सबदि वीचारि ॥هر سالاهے هرِ پڑَے گُر کَے سبد ویِچار ۔۔