Ang 1092 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੦੯੨)

ਬਿਨੁ ਕਰਮਾ ਕਿਛੂ ਨ ਪਾਈਐ ਜੇ ਬਹੁਤੁ ਲੋਚਾਹੀ ॥bin karamaa kichhoo na paieeaai je bahut lochaahee ||बिनु करमा किछू न पाईऐ जे बहुतु लोचाही ॥بٍن کرما کچھُو ن پاایاَے جے بهُت لوچاهیِ ۔۔

ਆਵੈ ਜਾਇ ਜੰਮੈ ਮਰੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਛੁਟਾਹੀ ॥aavai jai ja(n)mai marai gur sabadh chhuTaahee ||आवै जाइ जंमै मरै गुर सबदि छुटाही ॥آوَے جاا جںمَے مرَے گُر سبد چھُٹاهیِ ۔۔

ਆਪਿ ਕਰੈ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥੧੬॥aap karai kis aakheeaai dhoojaa ko naahee ||16||आपि करै किसु आखीऐ दूजा को नाही ॥१६॥آپ کرَے کس آکھیِاَے دُوجا کو ناهیِ ۔۔۱۶۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਸੰਤੀ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥eis jag meh sa(n)tee dhan khaTiaa jinaa satigur miliaa prabh aai ||इसु जग महि संती धनु खटिआ जिना सतिगुरु मिलिआ प्रभु आइ ॥ِاس جگ مهِ سںتیِ دھن کھٹآ جنا ستِگر ملِآ پربھ آِا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਇਸੁ ਧਨ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥satigur sach dhiraRaiaa is dhan kee keemat kahee na jai ||सतिगुरि सचु दृड़ाइआ इसु धन की कीमति कही न जाइ ॥ستگر سچ درڑاایا اس دھن کیِ کیِمت کهیِ ن جاِا ۔۔

ਇਤੁ ਧਨਿ ਪਾਇਐ ਭੁਖ ਲਥੀ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥eit dhan paiaai bhukh lathee sukh vasiaa man aai ||इतु धनि पाइऐ भुख लथी सुखु वसिआ मनि आइ ॥ِات دھن پاااَے بھُکھ لتھیِ سُکھ وسِآ منِ آا ۔۔

ਜਿੰਨੑਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਆ ਆਇ ॥ji(n)n(h)aa kau dhur likhiaa tinee paiaa aai ||जिंन्ना कउ धुरि लिखिआ तिनी पाइआ आइ ॥جٍنّھا کا دھُر لکھآ تنیِ پاایا آا ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਨਿਰਧਨੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਿਲਲਾਇ ॥manmukh jagat niradhan hai maiaa no bilalai ||मनमुखु जगतु निरधनु है माइआ नो बिललाइ ॥منمکھ جگت نردھن هَے ماایا نو بللاِا ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਫਿਰਦਾ ਸਦਾ ਰਹੈ ਭੁਖ ਨ ਕਦੇ ਜਾਇ ॥anadhin firadhaa sadhaa rahai bhukh na kadhe jai ||अनदिनु फिरदा सदा रहै भुख न कदे जाइ ॥اندن پھردا سدا رهَے بھُکھ ن کدے جاا ۔۔

ਸਾਂਤਿ ਨ ਕਦੇ ਆਵਈ ਨਹ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥saa(n)t na kadhe aaviee neh sukh vasai man aai ||साँति न कदे आवई नह सुखु वसै मनि आइ ॥ساںت ن کدے آوای نه سُکھ وسَے من آا ۔۔

ਸਦਾ ਚਿੰਤ ਚਿਤਵਦਾ ਰਹੈ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਜਾਇ ॥sadhaa chi(n)t chitavadhaa rahai sahasaa kadhe na jai ||सदा चिंत चितवदा रहै सहसा कदे न जाइ ॥سدا چںت چتودا رهَے سهسا کدے ن جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮਤਿ ਭਵੀ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲੈ ਤਾ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥naanak vin satigur mat bhavee satigur no milai taa sabadh kamai ||नानक विणु सतिगुर मति भवी सतिगुर नो मिलै ता सबदु कमाइ ॥نانک وݨ ستگر متِ بھویِ ستِگر نو ملَے تا سبد کماِا ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥sadhaa sadhaa sukh meh rahai sache maeh samai ||1||सदा सदा सुख महि रहै सचे माहि समाइ ॥१॥سدا سدا سُکھ مهِ رهَے سچے ماه سماا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਜਿਨਿ ਉਪਾਈ ਮੇਦਨੀ ਸੋਈ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥jin upaiee medhanee soiee saar karei ||जिनि उपाई मेदनी सोई सार करेइ ॥جٍن اُپاای مےدنیِ سوای سار کرےا ۔۔

ਏਕੋ ਸਿਮਰਹੁ ਭਾਇਰਹੁ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥eko simarahu bhairahu tis bin avar na koi ||एको सिमरहु भाइरहु तिसु बिनु अवरु न कोइ ॥اےکو سمرهُ بھاارهُ تس بن اور ن کوِا ۔۔

ਖਾਣਾ ਸਬਦੁ ਚੰਗਿਆਈਆ ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਹੋਇ ॥khaanaa sabadh cha(n)giaaieeaa jit khaadhai sadhaa tirapat hoi ||खाणा सबदु चंगिआईआ जितु खाधै सदा तृपति होइ ॥کھاݨا سبد چںگآایآ جت کھادھَے سدا ترپت هوِا ۔۔

ਪੈਨਣੁ ਸਿਫਤਿ ਸਨਾਇ ਹੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਓਹੁ ਊਜਲਾ ਮੈਲਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥painan sifat sanai hai sadhaa sadhaa oh uoojalaa mailaa kadhe na hoi ||पैनणु सिफति सनाइ है सदा सदा ओहु ऊजला मैला कदे न होइ ॥پَےنݨ سپھت سناا هَے سدا سدا اوهُ اُوجلا مَےلا کدے ن هوا ۔۔

ਸਹਜੇ ਸਚੁ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਥੋੜਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥sahaje sach dhan khaTiaa thoRaa kadhe na hoi ||सहजे सचु धनु खटिआ थोड़ा कदे न होइ ॥سهجے سچ دھن کھٹآ تھوڑا کدے ن هوا ۔۔

ਦੇਹੀ ਨੋ ਸਬਦੁ ਸੀਗਾਰੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥dhehee no sabadh seegaar hai jit sadhaa sadhaa sukh hoi ||देही नो सबदु सीगारु है जितु सदा सदा सुखु होइ ॥دےهیِ نو سبد سیِگار هَے جت سدا سدا سُکھ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੀਐ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪਿ ਵਿਖਾਲੇ ਸੋਇ ॥੨॥naanak gurmukh bujheeaai jis no aap vikhaale soi ||2||नानक गुरमुखि बुझीऐ जिस नो आपि विखाले सोइ ॥२॥نانک گُرمکھ بُجھیِاَے جس نو آپ وکھالے سوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਜਪੁ ਤਪੁ ਸੰਜਮੋ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਜਾਪੈ ॥a(n)tar jap tap sa(n)jamo gur sabadhee jaapai ||अंतरि जपु तपु संजमो गुर सबदी जापै ॥اںتر جپ تپ سںجمو گُر سبدیِ جاپَے ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਹਉਮੈ ਅਗਿਆਨੁ ਗਵਾਪੈ ॥har har naam dhiaaieeaai haumai agiaan gavaapai ||हरि हरि नामु धिआईऐ हउमै अगिआनु गवापै ॥هر هرِ نام دھآایاَے هامَے اگِآن گواپَے ۔۔

ਅੰਦਰੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਚਾਖਿਆ ਸਾਦੁ ਜਾਪੈ ॥a(n)dhar a(n)mirat bharapoor hai chaakhiaa saadh jaapai ||अंदरु अंमृति भरपूरु है चाखिआ सादु जापै ॥اںدر اںمرت بھرپُور هَے چاکھآ ساد جاپَے ۔۔

ਜਿਨ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਨਿਰਭਉ ਭਏ ਸੇ ਹਰਿ ਰਸਿ ਧ੍ਰਾਪੈ ॥jin chaakhiaa se nirabhau bhe se har ras dhraapai ||जिन चाखिआ से निरभउ भए से हरि रसि ध्रापै ॥جٍن چاکھآ سے نربھا بھاے سے هر رسِ دھراپَے ۔۔

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਪੀਆਇਆ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਵਿਆਪੈ ॥੧੭॥har kirapaa dhaar peeaaiaa fir kaal na viaapai ||17||हरि किरपा धारि पीआइआ फिरि कालु न विआपै ॥१७॥هر کرپا دھار پیِآایا پھرِ کال ن وآپَے ۔۔۱۷۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਲੋਕੁ ਅਵਗਣਾ ਕੀ ਬੰਨੑੈ ਗੰਠੜੀ ਗੁਣ ਨ ਵਿਹਾਝੈ ਕੋਇ ॥lok avaganaa kee ba(n)n(h)ai ga(n)ThaRee gun na vihaajhai koi ||लोकु अवगणा की बंन्नै गंठड़ी गुण न विहाझै कोइ ॥لوک اوگݨا کیِ بنّھَے گںٹھڑیِ گُݨ ن وهاجھَے کوا ۔۔

ਗੁਣ ਕਾ ਗਾਹਕੁ ਨਾਨਕਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋਈ ਹੋਇ ॥gun kaa gaahak naanakaa viralaa koiee hoi ||गुण का गाहकु नानका विरला कोई होइ ॥گُݨ کا گاهک نانکا ورلا کوای هوا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਗੁਣ ਪਾਈਅਨਿੑ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੧॥gur parasaadhee gun paieeani(h) jis no nadhar karei ||1||गुर परसादी गुण पाईअनि्ि जिस नो नदरि करेइ ॥१॥گُر پرسادیِ گُݨ پاایانھ جس نو ندر کرےا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਣ ਅਵਗੁਣ ਸਮਾਨਿ ਹਹਿ ਜਿ ਆਪਿ ਕੀਤੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥gun avagun samaan heh j aap keete karataar ||गुण अवगुण समानि हहि जि आपि कीते करतारि ॥گُݨ اوگݨ سمان ههِ ج آپ کیِتے کرتار ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥੨॥naanak hukam ma(n)niaai sukh paieeaai gur sabadhee veechaar ||2||नानक हुकमि मंनिऐ सुखु पाईऐ गुर सबदी वीचारि ॥२॥نانک هُکم منّاَے سُکھ پاایاَے گُر سبدیِ ویِچار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਰਾਜਾ ਤਖਤੁ ਹੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਨਿਆਉ ॥a(n)dhar raajaa takhat hai aape kare niaau ||अंदरि राजा तखतु है आपे करे निआउ ॥اںدر راجا تکھت هَے آپے کرے نآا ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਦਰੁ ਜਾਣੀਐ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲੁ ਅਸਰਾਉ ॥gur sabadhee dhar jaaneeaai a(n)dhar mahal asaraau ||गुर सबदी दरु जाणीऐ अंदरि महलु असराउ ॥گُر سبدیِ در جاݨیِاَے اںدر مهل اسراا ۔۔

ਖਰੇ ਪਰਖਿ ਖਜਾਨੈ ਪਾਈਅਨਿ ਖੋਟਿਆ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥khare parakh khajaanai paieean khoTiaa naahee thaau ||खरे परखि खजानै पाईअनि खोटिआ नाही थाउ ॥کھرے پرکھ کھجانَے پاایان کھوٹآ ناهیِ تھاا ۔۔

ਸਭੁ ਸਚੋ ਸਚੁ ਵਰਤਦਾ ਸਦਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ॥sabh sacho sach varatadhaa sadhaa sach niaau ||सभु सचो सचु वरतदा सदा सचु निआउ ॥سبھ سچو سچ ورتدا سدا سچ نآا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਾ ਰਸੁ ਆਇਆ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਨਾਉ ॥੧੮॥a(n)mirat kaa ras aaiaa man vasiaa naau ||18||अंमृत का रसु आइआ मनि वसिआ नाउ ॥१८॥اںمرت کا رس آایا من وسِآ ناا ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਹਉ ਮੈ ਕਰੀ ਤਾਂ ਤੂ ਨਾਹੀ ਤੂ ਹੋਵਹਿ ਹਉ ਨਾਹਿ ॥hau mai karee taa(n) too naahee too hoveh hau naeh ||हउ मै करी ताँ तू नाही तू होवहि हउ नाहि ॥ها مَے کریِ تاں تُو ناهیِ تُو هووه ها ناه ۔۔