Ang 1089 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੦੮੯)

ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਭ ਸਾਜੀਅਨੁ ਆਪੇ ਵਰਤੀਜੈ ॥aape sirasaT sabh saajeean aape varateejai ||आपे सृसटि सभ साजीअनु आपे वरतीजै ॥آپے سرسٹ سبھ ساجیِان آپے ورتیِجَے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀਐ ਸਚੁ ਕੀਮਤਿ ਕੀਜੈ ॥gurmukh sadhaa salaaheeaai sach keemat keejai ||गुरमुखि सदा सलाहीऐ सचु कीमति कीजै ॥گُرمکھ سدا سلاهیِاَے سچ کیِمت کیِجَے ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਕਮਲੁ ਬਿਗਾਸਿਆ ਇਵ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ॥gur sabadhee kamal bigaasiaa iv har ras peejai ||गुर सबदी कमलु बिगासिआ इव हरि रसु पीजै ॥گُر سبدیِ کمل بگاسآ او هر رس پیِجَے ۔۔

ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਠਾਕਿਆ ਸੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਵੀਜੈ ॥੭॥aavan jaanaa Thaakiaa sukh sahaj saveejai ||7||आवण जाणा ठाकिआ सुखि सहजि सवीजै ॥७॥آوݨ جاݨا ٹھاکآ سُکھ سهج سویِجَے ۔۔۷۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਨਾ ਮੈਲਾ ਨਾ ਧੁੰਧਲਾ ਨਾ ਭਗਵਾ ਨਾ ਕਚੁ ॥naa mailaa naa dhu(n)dhalaa naa bhagavaa naa kach ||ना मैला ना धुँधला ना भगवा ना कचु ॥نا مَےلا نا دھُںدھلا نا بھگوا نا کچ ۔۔

ਨਾਨਕ ਲਾਲੋ ਲਾਲੁ ਹੈ ਸਚੈ ਰਤਾ ਸਚੁ ॥੧॥naanak laalo laal hai sachai rataa sach ||1||नानक लालो लालु है सचै रता सचु ॥१॥نانک لالو لال هَے سچَے رتا سچ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਹਜਿ ਵਣਸਪਤਿ ਫੁਲੁ ਫਲੁ ਭਵਰੁ ਵਸੈ ਭੈ ਖੰਡਿ ॥sahaj vanasapat ful fal bhavar vasai bhai kha(n)dd ||सहजि वणसपति फुलु फलु भवरु वसै भै खंडि ॥سهج وݨسپت پھُل پھل بھور وسَے بھَے کھںڈ ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਰਵਰੁ ਏਕੁ ਹੈ ਏਕੋ ਫੁਲੁ ਭਿਰੰਗੁ ॥੨॥naanak taravar ek hai eko ful bhira(n)g ||2||नानक तरवरु एकु है एको फुलु भिरंगु ॥२॥نانک ترور اےک هَے اےکو پھُل بھرںگ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜੋ ਜਨ ਲੂਝਹਿ ਮਨੈ ਸਿਉ ਸੇ ਸੂਰੇ ਪਰਧਾਨਾ ॥jo jan loojheh manai siau se soore paradhaanaa ||जो जन लूझहि मनै सिउ से सूरे परधाना ॥جو جن لُوجھه منَے سا سے سُورے پردھانا ۔۔

ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਸਦਾ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਜਿਨੀ ਆਪੁ ਪਛਾਨਾ ॥har setee sadhaa mil rahe jinee aap pachhaanaa ||हरि सेती सदा मिलि रहे जिनी आपु पछाना ॥هر سےتیِ سدا ملِ رهے جنیِ آپ پچھانا ۔۔

ਗਿਆਨੀਆ ਕਾ ਇਹੁ ਮਹਤੁ ਹੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨਾ ॥giaaneeaa kaa ih mahat hai man maeh samaanaa ||गिआनीआ का इहु महतु है मन माहि समाना ॥گِآنیِآ کا اهُ مهت هَے من ماه سمانا ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਕਾ ਮਹਲੁ ਪਾਇਆ ਸਚੁ ਲਾਇ ਧਿਆਨਾ ॥har jeeau kaa mahal paiaa sach lai dhiaanaa ||हरि जीउ का महलु पाइआ सचु लाइ धिआना ॥هر جیِا کا مهل پاایا سچ لاا دھآنا ۔۔

ਜਿਨ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮਨੁ ਜੀਤਿਆ ਜਗੁ ਤਿਨਹਿ ਜਿਤਾਨਾ ॥੮॥jin gur parasaadhee man jeetiaa jag tineh jitaanaa ||8||जिन गुर परसादी मनु जीतिआ जगु तिनहि जिताना ॥८॥جٍن گُر پرسادیِ من جیِتآ جگ تنه جتانا ۔۔۸۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਜੋਗੀ ਹੋਵਾ ਜਗਿ ਭਵਾ ਘਰਿ ਘਰਿ ਭੀਖਿਆ ਲੇਉ ॥jogee hovaa jag bhavaa ghar ghar bheekhiaa leau ||जोगी होवा जगि भवा घरि घरि भीखिआ लेउ ॥جوگیِ هووا جگ بھوا گھرِ گھرِ بھیِکھآ لےا ۔۔

ਦਰਗਹ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਕਿਸੁ ਕਿਸੁ ਉਤਰੁ ਦੇਉ ॥dharageh lekhaa ma(n)geeaai kis kis utar dheau ||दरगह लेखा मंगीऐ किसु किसु उतरु देउ ॥درگه لےکھا مںگیِاَے کس کس اُتر دےا ۔۔

ਭਿਖਿਆ ਨਾਮੁ ਸੰਤੋਖੁ ਮੜੀ ਸਦਾ ਸਚੁ ਹੈ ਨਾਲਿ ॥bhikhiaa naam sa(n)tokh maRee sadhaa sach hai naal ||भिखिआ नामु संतोखु मड़ी सदा सचु है नालि ॥بھِکھآ نام سںتوکھ مڑیِ سدا سچ هَے نال ۔۔

ਭੇਖੀ ਹਾਥ ਨ ਲਧੀਆ ਸਭ ਬਧੀ ਜਮਕਾਲਿ ॥bhekhee haath na ladheeaa sabh badhee jamakaal ||भेखी हाथ न लधीआ सभ बधी जमकालि ॥بھےکھیِ هاتھ ن لدھیِآ سبھ بدھیِ جمکال ۔۔

ਨਾਨਕ ਗਲਾ ਝੂਠੀਆ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੧॥naanak galaa jhooTheeaa sachaa naam samaal ||1||नानक गला झूठीआ सचा नामु समालि ॥१॥نانک گلا جھُوٹھیِآ سچا نام سمال ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਜਿਤੁ ਦਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਸੋ ਦਰੁ ਸੇਵਿਹੁ ਨ ਕੋਇ ॥jit dhar lekhaa ma(n)geeaai so dhar sevih na koi ||जितु दरि लेखा मंगीऐ सो दरु सेविहु न कोइ ॥جِت در لےکھا مںگیِاَے سو در سےوهُ ن کوا ۔۔

ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਲੋੜਿ ਲਹੁ ਜਿਸੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥aaisaa satigur loR lahu jis jevadd avar na koi ||ऐसा सतिगुरु लोड़ि लहु जिसु जेवडु अवरु न कोइ ॥اَےسا ستگر لوڑ لهُ جس جےوڈ اور ن کوِا ۔۔

ਤਿਸੁ ਸਰਣਾਈ ਛੂਟੀਐ ਲੇਖਾ ਮੰਗੈ ਨ ਕੋਇ ॥tis saranaiee chhooTeeaai lekhaa ma(n)gai na koi ||तिसु सरणाई छूटीऐ लेखा मंगै न कोइ ॥تِس سرݨاای چھُوٹیِاَے لےکھا مںگَے ن کوا ۔۔

ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜੁ ਸਚਾ ਓਹੁ ਸਬਦੁ ਦੇਇ ॥sach dhiraRaae sach dhiraR sachaa oh sabadh dhei ||सचु दृड़ाए सचु दृड़ु सचा ओहु सबदु देइ ॥سچ درڑااے سچ درڑ سچا اوهُ سبد دےِا ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਜਿਸ ਦੈ ਸਚੁ ਹੈ ਤਨੁ ਮਨੁ ਭੀ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥hiradhai jis dhai sach hai tan man bhee sachaa hoi ||हिरदै जिस दै सचु है तनु मनु भी सचा होइ ॥هِردَے جس دَے سچ هَے تن من بھیِ سچا هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੈ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਇ ॥naanak sachai hukam ma(n)niaai sachee vaddiaaiee dhei ||नानक सचै हुकमि मंनिऐ सची वडिआई देइ ॥نانک سچَے هُکم منّاَے سچیِ وڈآای دےا ۔۔

ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵਸੀ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੨॥sache maeh samaavasee jis no nadhar karei ||2||सचे माहि समावसी जिस नो नदरि करेइ ॥२॥سچے ماه سماوسیِ جس نو ندر کرےا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸੂਰੇ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਹਿ ਅਹੰਕਾਰਿ ਮਰਹਿ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥soore eh na aakhe'eeh aha(n)kaar mareh dhukh paaveh ||सूरे एहि न आखीअहि अहंकारि मरहि दुखु पावहि ॥سُورے اےه ن آکھیِاه اهںکار مره دُکھ پاوه ۔۔

ਅੰਧੇ ਆਪੁ ਨ ਪਛਾਣਨੀ ਦੂਜੈ ਪਚਿ ਜਾਵਹਿ ॥a(n)dhe aap na pachhaananee dhoojai pach jaaveh ||अंधे आपु न पछाणनी दूजै पचि जावहि ॥اںدھے آپ ن پچھاݨنیِ دُوجَے پچ جاوه ۔۔

ਅਤਿ ਕਰੋਧ ਸਿਉ ਲੂਝਦੇ ਅਗੈ ਪਿਛੈ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥at karodh siau loojhadhe agai pichhai dhukh paaveh ||अति करोध सिउ लूझदे अगै पिछै दुखु पावहि ॥ات کرودھ سا لُوجھدے اگَے پچھَے دُکھ پاوه ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਅਹੰਕਾਰੁ ਨ ਭਾਵਈ ਵੇਦ ਕੂਕਿ ਸੁਣਾਵਹਿ ॥har jeeau aha(n)kaar na bhaaviee vedh kook sunaaveh ||हरि जीउ अहंकारु न भावई वेद कूकि सुणावहि ॥هر جیِا اهںکار ن بھاوای وےد کُوک سُݨاوه ۔۔

ਅਹੰਕਾਰਿ ਮੁਏ ਸੇ ਵਿਗਤੀ ਗਏ ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਫਿਰਿ ਆਵਹਿ ॥੯॥aha(n)kaar mue se vigatee ge mar janameh fir aaveh ||9||अहंकारि मुए से विगती गए मरि जनमहि फिरि आवहि ॥९॥اهںکار مُاے سے وگتیِ گاے مر جنمه پھرِ آوه ۔۔۹۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਕਾਗਉ ਹੋਇ ਨ ਊਜਲਾ ਲੋਹੇ ਨਾਵ ਨ ਪਾਰੁ ॥kaagau hoi na uoojalaa lohe naav na paar ||कागउ होइ न ऊजला लोहे नाव न पारु ॥کاگا هوا ن اُوجلا لوهے ناو ن پار ۔۔

ਪਿਰਮ ਪਦਾਰਥੁ ਮੰਨਿ ਲੈ ਧੰਨੁ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥piram padhaarath ma(n)n lai dha(n)n savaaranahaar ||पिरम पदारथु मंनि लै धंनु सवारणहारु ॥پِرم پدارتھ منّ لَے دھنّ سوارݨهار ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣੈ ਊਜਲਾ ਸਿਰਿ ਕਾਸਟ ਲੋਹਾ ਪਾਰਿ ॥hukam pachhaanai uoojalaa sir kaasaT lohaa paar ||हुकमु पछाणै ऊजला सिरि कासट लोहा पारि ॥هُکم پچھاݨَے اُوجلا سر کاسٹ لوها پار ۔۔

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਛੋਡੈ ਭੈ ਵਸੈ ਨਾਨਕ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ॥੧॥tirasanaa chhoddai bhai vasai naanak karanee saar ||1||तृसना छोडै भै वसै नानक करणी सारु ॥१॥تِرسنا چھوڈَے بھَے وسَے نانک کرݨیِ سار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਾਰੂ ਮਾਰਣ ਜੋ ਗਏ ਮਾਰਿ ਨ ਸਕਹਿ ਗਵਾਰ ॥maaroo maaran jo ge maar na sakeh gavaar ||मारू मारण जो गए मारि न सकहि गवार ॥مارُو مارݨ جو گاے مار ن سکه گوار ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੇ ਇਹੁ ਮਾਰੀਐ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥naanak je ih maareeaai gur sabadhee veechaar ||नानक जे इहु मारीऐ गुर सबदी वीचारि ॥نانک جے اهُ ماریِاَے گُر سبدیِ ویِچار ۔۔

ਏਹੁ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਮਰੈ ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥eh man maariaa naa marai je lochai sabh koi ||एहु मनु मारिआ ना मरै जे लोचै सभु कोइ ॥اےهُ من مارآ نا مرَے جے لوچَے سبھ کوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨ ਹੀ ਕਉ ਮਨੁ ਮਾਰਸੀ ਜੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਸੋਇ ॥੨॥naanak man hee kau man maarasee je satigur bheTai soi ||2||नानक मन ही कउ मनु मारसी जे सतिगुरु भेटै सोइ ॥२॥نانک من هیِ کا من مارسیِ جے ستگر بھےٹَے سوا ۔۔۲۔۔