Ang 1050 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੦੫੦)

ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਏਕੋ ਹੈ ਜਾਤਾ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਰਵੀਜੈ ਹੇ ॥੧੩॥gurmukh giaan eko hai jaataa anadhin naam raveejai he ||13||गुरमुखि गिआनु एको है जाता अनदिनु नामु रवीजै हे ॥१३॥گُرمکھ گآن اےکو هَے جاتا اندن نام رویِجَے هے ۔۔۱۳۔۔

ਬੇਦ ਪੜਹਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਬੂਝਹਿ ॥bedh paReh har naam na boojheh ||बेद पड़हि हरि नामु न बूझहि ॥بےد پڑه هر نام ن بُوجھه ۔۔

ਮਾਇਆ ਕਾਰਣਿ ਪੜਿ ਪੜਿ ਲੂਝਹਿ ॥maiaa kaaran paR paR loojheh ||माइआ कारणि पड़ि पड़ि लूझहि ॥مااآ کارݨ پڑ پڑِ لُوجھه ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਮੈਲੁ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧਾ ਕਿਉ ਕਰਿ ਦੁਤਰੁ ਤਰੀਜੈ ਹੇ ॥੧੪॥a(n)tar mail agiaanee a(n)dhaa kiau kar dhutar tareejai he ||14||अंतरि मैलु अगिआनी अंधा किउ करि दुतरु तरीजै हे ॥१४॥اںتر مَےل اگآنیِ اںدھا کا کرِ دُتر تریِجَے هے ۔۔۱۴۔۔

ਬੇਦ ਬਾਦ ਸਭਿ ਆਖਿ ਵਖਾਣਹਿ ॥bedh baadh sabh aakh vakhaaneh ||बेद बाद सभि आखि वखाणहि ॥بےد باد سبھ آکھ وکھاݨه ۔۔

ਨ ਅੰਤਰੁ ਭੀਜੈ ਨ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣਹਿ ॥n a(n)tar bheejai na sabadh pachhaaneh ||न अंतरु भीजै न सबदु पछाणहि ॥ن اںتر بھیِجَے ن سبد پچھاݨه ۔۔

ਪੁੰਨੁ ਪਾਪੁ ਸਭੁ ਬੇਦਿ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਜੈ ਹੇ ॥੧੫॥pu(n)n paap sabh bedh dhiraRaiaa gurmukh a(n)mrit peejai he ||15||पुँनु पापु सभु बेदि दृड़ाइआ गुरमुखि अंमृतु पीजै हे ॥१५॥پُنّ پاپ سبھ بےد درڑاایا گُرمکھ اںمرت پیِجَے هے ۔۔۱۵۔۔

ਆਪੇ ਸਾਚਾ ਏਕੋ ਸੋਈ ॥aape saachaa eko soiee ||आपे साचा एको सोई ॥آپے ساچا اےکو سوای ۔۔

ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥tis bin dhoojaa avar na koiee ||तिसु बिनु दूजा अवरु न कोई ॥تِس بن دُوجا اور ن کوای ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਮਨੁ ਸਾਚਾ ਸਚੋ ਸਚੁ ਰਵੀਜੈ ਹੇ ॥੧੬॥੬॥naanak naam rate man saachaa sacho sach raveejai he ||16||6||नानक नामि रते मनु साचा सचो सचु रवीजै हे ॥१६॥६॥نانک نام رتے من ساچا سچو سچ رویِجَے هے ۔۔۱۶۔۔۶۔۔

ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੩ ॥maaroo mahalaa teejaa ||मारू महला ३ ॥مارُو مهلا ۳ ۔۔

ਸਚੈ ਸਚਾ ਤਖਤੁ ਰਚਾਇਆ ॥sachai sachaa takhat rachaiaa ||सचै सचा तखतु रचाइआ ॥سچَے سچا تکھت رچاایا ۔۔

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਸਿਆ ਤਿਥੈ ਮੋਹੁ ਨ ਮਾਇਆ ॥nij ghar vasiaa tithai moh na maiaa ||निज घरि वसिआ तिथै मोहु न माइआ ॥نِج گھر وسِآ تتھَے موهُ ن ماایا ۔۔

ਸਦ ਹੀ ਸਾਚੁ ਵਸਿਆ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ ਹੇ ॥੧॥sadh hee saach vasiaa ghaT a(n)tar gurmukh karanee saaree he ||1||सद ही साचु वसिआ घट अंतरि गुरमुखि करणी सारी हे ॥१॥سد هیِ ساچ وسآ گھٹ اںتر گُرمکھ کرݨیِ ساریِ هے ۔۔۱۔۔

ਸਚਾ ਸਉਦਾ ਸਚੁ ਵਾਪਾਰਾ ॥sachaa saudhaa sach vaapaaraa ||सचा सउदा सचु वापारा ॥سچا سادا سچ واپارا ۔۔

ਨ ਤਿਥੈ ਭਰਮੁ ਨ ਦੂਜਾ ਪਸਾਰਾ ॥n tithai bharam na dhoojaa pasaaraa ||न तिथै भरमु न दूजा पसारा ॥ن تتھَے بھرم ن دُوجا پسارا ۔۔

ਸਚਾ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਕਦੇ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵੈ ਬੂਝੈ ਕੋ ਵੀਚਾਰੀ ਹੇ ॥੨॥sachaa dhan khaTiaa kadhe toT na aavai boojhai ko veechaaree he ||2||सचा धनु खटिआ कदे तोटि न आवै बूझै को वीचारी हे ॥२॥سچا دھن کھٹآ کدے توٹ ن آوَے بُوجھَے کو ویِچاریِ هے ۔۔۲۔۔

ਸਚੈ ਲਾਏ ਸੇ ਜਨ ਲਾਗੇ ॥sachai laae se jan laage ||सचै लाए से जन लागे ॥سچَے لااے سے جن لاگے ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਮਸਤਕਿ ਵਡਭਾਗੇ ॥a(n)tar sabadh masatak vaddabhaage ||अंतरि सबदु मसतकि वडभागे ॥اںتر سبد مستک وڈبھاگے ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਦਾ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਵੀਚਾਰੀ ਹੇ ॥੩॥sachai sabadh sadhaa gun gaaveh sabadh rate veechaaree he ||3||सचै सबदि सदा गुण गावहि सबदि रते वीचारी हे ॥३॥سچَے سبد سدا گُݨ گاوه سبد رتے ویِچاریِ هے ۔۔۳۔۔

ਸਚੋ ਸਚਾ ਸਚੁ ਸਾਲਾਹੀ ॥sacho sachaa sach saalaahee ||सचो सचा सचु सालाही ॥سچو سچا سچ سالاهیِ ۔۔

ਏਕੋ ਵੇਖਾ ਦੂਜਾ ਨਾਹੀ ॥eko vekhaa dhoojaa naahee ||एको वेखा दूजा नाही ॥اےکو وےکھا دُوجا ناهیِ ۔۔

ਗੁਰਮਤਿ ਊਚੋ ਊਚੀ ਪਉੜੀ ਗਿਆਨਿ ਰਤਨਿ ਹਉਮੈ ਮਾਰੀ ਹੇ ॥੪॥gurmat uoocho uoochee pauRee giaan ratan haumai maaree he ||4||गुरमति ऊचो ऊची पउड़ी गिआनि रतनि हउमै मारी हे ॥४॥گُرمت اُوچو اُوچیِ پاڑیِ گآن رتن هامَے ماریِ هے ۔۔۴۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇਆ ॥maiaa moh sabadh jalaiaa ||माइआ मोहु सबदि जलाइआ ॥مااآ موهُ سبد جلاایا ۔۔

ਸਚੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਇਆ ॥sach man vasiaa jaa tudh bhaiaa ||सचु मनि वसिआ जा तुधु भाइआ ॥سچ من وسِآ جا تُدھ بھاایا ۔۔

ਸਚੇ ਕੀ ਸਭ ਸਚੀ ਕਰਣੀ ਹਉਮੈ ਤਿਖਾ ਨਿਵਾਰੀ ਹੇ ॥੫॥sache kee sabh sachee karanee haumai tikhaa nivaaree he ||5||सचे की सभ सची करणी हउमै तिखा निवारी हे ॥५॥سچے کیِ سبھ سچیِ کرݨیِ هامَے تکھا نواریِ هے ۔۔۵۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਆਪੇ ਕੀਨਾ ॥maiaa moh sabh aape keenaa ||माइआ मोहु सभु आपे कीना ॥مااآ موهُ سبھ آپے کیٍنا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੈ ਕਿਨ ਹੀ ਚੀਨਾ ॥gurmukh viralai kin hee cheenaa ||गुरमुखि विरलै किन ही चीना ॥گُرمکھ ورلَے کن هیِ چیٍنا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ਸਾਚੀ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ ਹੇ ॥੬॥gurmukh hovai su sach kamaavai saachee karanee saaree he ||6||गुरमुखि होवै सु सचु कमावै साची करणी सारी हे ॥६॥گُرمکھ هووَے سُ سچ کماوَے ساچیِ کرݨیِ ساریِ هے ۔۔۶۔۔

ਕਾਰ ਕਮਾਈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਭਾਈ ॥kaar kamaiee jo mere prabh bhaiee ||कार कमाई जो मेरे प्रभ भाई ॥کار کماای جو مےرے پربھ بھاای ۔۔

ਹਉਮੈ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈ ॥haumai tirasanaa sabadh bujhaiee ||हउमै तृसना सबदि बुझाई ॥هامَے ترسنا سبد بُجھاای ۔۔

ਗੁਰਮਤਿ ਸਦ ਹੀ ਅੰਤਰੁ ਸੀਤਲੁ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਨਿਵਾਰੀ ਹੇ ॥੭॥gurmat sadh hee a(n)tar seetal haumai maar nivaaree he ||7||गुरमति सद ही अंतरु सीतलु हउमै मारि निवारी हे ॥७॥گُرمت سد هیِ اںتر سیِتل هامَے مار نواریِ هے ۔۔۷۔۔

ਸਚਿ ਲਗੇ ਤਿਨ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਭਾਵੈ ॥sach lage tin sabh kichh bhaavai ||सचि लगे तिन सभु किछु भावै ॥سچ لگے تن سبھ کچھ بھاوَے ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦੇ ਸਚਿ ਸੁਹਾਵੈ ॥sachai sabadhe sach suhaavai ||सचै सबदे सचि सुहावै ॥سچَے سبدے سچ سُهاوَے ۔۔

ਐਥੈ ਸਾਚੇ ਸੇ ਦਰਿ ਸਾਚੇ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਸਵਾਰੀ ਹੇ ॥੮॥aaithai saache se dhar saache nadharee nadhar savaaree he ||8||ऐथै साचे से दरि साचे नदरी नदरि सवारी हे ॥८॥اَےتھَے ساچے سے در ساچے ندریِ ندر سواریِ هے ۔۔۸۔۔

ਬਿਨੁ ਸਾਚੇ ਜੋ ਦੂਜੈ ਲਾਇਆ ॥bin saache jo dhoojai laiaa ||बिनु साचे जो दूजै लाइआ ॥بٍن ساچے جو دُوجَے لاایا ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ ॥maiaa moh dhukh sabaiaa ||माइआ मोह दुख सबाइआ ॥مااآ موه دُکھ سباایا ۔۔

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਜਾਪੈ ਨਾਹੀ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਦੁਖੁ ਭਾਰੀ ਹੇ ॥੯॥bin gur dhukh sukh jaapai naahee maiaa moh dhukh bhaaree he ||9||बिनु गुर दुखु सुखु जापै नाही माइआ मोह दुखु भारी हे ॥९॥بٍن گُر دُکھ سُکھ جاپَے ناهیِ ماایا موه دُکھ بھاریِ هے ۔۔۹۔۔

ਸਾਚਾ ਸਬਦੁ ਜਿਨਾ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥saachaa sabadh jinaa man bhaiaa ||साचा सबदु जिना मनि भाइआ ॥ساچا سبد جنا من بھاایا ۔۔

ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨੀ ਕਮਾਇਆ ॥poorab likhiaa tinee kamaiaa ||पूरबि लिखिआ तिनी कमाइआ ॥پُورب لکھآ تنیِ کماایا ۔۔

ਸਚੋ ਸੇਵਹਿ ਸਚੁ ਧਿਆਵਹਿ ਸਚਿ ਰਤੇ ਵੀਚਾਰੀ ਹੇ ॥੧੦॥sacho seveh sach dhiaaveh sach rate veechaaree he ||10||सचो सेवहि सचु धिआवहि सचि रते वीचारी हे ॥१०॥سچو سےوه سچ دھآوه سچ رتے ویِچاریِ هے ۔۔۱۰۔۔

ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਮੀਠੀ ਲਾਗੀ ॥gur kee sevaa meeThee laagee ||गुर की सेवा मीठी लागी ॥گُر کیِ سےوا میِٹھیِ لاگیِ ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਸੂਖ ਸਹਜ ਸਮਾਧੀ ॥anadhin sookh sahaj samaadhee ||अनदिनु सूख सहज समाधी ॥اندن سُوکھ سهج سمادھیِ ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਰਤਿਆ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਪਿਆਰੀ ਹੇ ॥੧੧॥har har karatiaa man niramal hoaa gur kee sev piaaree he ||11||हरि हरि करतिआ मनु निरमलु होआ गुर की सेव पिआरी हे ॥११॥هر هرِ کرتآ من نرمل هوآ گُر کیِ سےو پآریِ هے ۔۔۱۱۔۔

ਸੇ ਜਨ ਸੁਖੀਏ ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਚੇ ਲਾਏ ॥se jan sukhe'ee satigur sache laae ||से जन सुखीए सतिगुरि सचे लाए ॥سے جن سُکھیِاے ستگر سچے لااے ۔۔

ਆਪੇ ਭਾਣੇ ਆਪਿ ਮਿਲਾਏ ॥aape bhaane aap milaae ||आपे भाणे आपि मिलाए ॥آپے بھاݨے آپ ملااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਰਾਖੇ ਸੇ ਜਨ ਉਬਰੇ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਖੁਆਰੀ ਹੇ ॥੧੨॥satigur raakhe se jan ubare hor maiaa moh khuaaree he ||12||सतिगुरि राखे से जन उबरे होर माइआ मोह खुआरी हे ॥१२॥ستگر راکھے سے جن اُبرے هور ماایا موه کھُآریِ هے ۔۔۱۲۔۔